Koloruj
 | Polska › woj. małopolskie › Kraków › Dzielnica I Stare Miasto › ul. Westerplatte › Wyższa Szkoła Europejska im. ks. Józefa Tischnera › Zakład fotograficzny Walerego Rzewuskiego › Winiety |
5 lutego 1869 , Rachunek za wykonanie usługi wystawiony dla Antoniego hr. Potockiego, przez zakład fotograficzny Rzewuskiego. Ze zbiorów Muzeum Fotografii w Krakowie.
|
Na stronie od 2019 luty
7 lat 3 miesiące 10 dni |
Winieta - nadruk, często ozdobny, znajdujący się na odwrocie tekturki, na którą w 2. połowie XIXw. i na początku XX, naklejano fotografię. Zawiera nazwisko fotografa lub nazwę atelier i inne informacje na jego temat, jak również ozdobne motywy dekoracyjne.
XIX-wieczne odbitki fotograficzne wykonywane były na cienkim https://pl.wiki..._fotograficzny"
Winiety nadrukowywane były przez zakłady litograficzne na tekturkach według wcześniej przygotowanego wzoru. Mógł to być projekt specjalnie przygotowany na życzenie danego fotografa, bądź też w tańszej wersji – oparty na gotowych wzorach. Zazwyczaj stosowano tańszą i prostszą litografię jednobarwną, czasami dwu- lub trzybarwną, rzadko – wielobarwną. Stałym elementom winiety, takim jak nazwa atelier i jego adres, towarzyszyły różne informacje: o posiadanych przez zakład filiach, poprzednim właścicielu firmy, otrzymanych nagrodach, rodzajach wykonywanych zdjęć i specjalnościach zakładu (np. fotografia dzieci), przechowywaniu przez zakład kliszy w celu wykonywania kolejnych odbitek, zakazie powielania. Napisy takie służyły nie tylko jako informacja, ale również jako reklama.
Motywy dekoracyjne, towarzyszące tym informacjom, były różnorodne, podobnie jak stopień ich rozbudowania. Obok elementów roślinnych i geometrycznych występowały motywy figuralne, takie jak putta, motywy alegoryczne, pejzaże, widok budynku atelier (z zewnątrz lub wewnątrz), wyobrażenia otrzymanych medali, herby. Dekoracje dostosowywano do panującej w danym czasie mody; w okresie secesji chętnie sięgano po motywy wijących się linii, fal czy roślin.
Tekturki z winietami stosowane były do okresu I wojny światowej. Zaniknęły, gdy zaczęto używać trwalszych papierów fotograficznych.
Pałac Walerego Rzewuskiego należący do znanego krakowskiego fotografa i radnego miejskiego Walerego Rzewuskiego, został wzniesiony według projektów Feliksa Księżarskiego i Antoniego Siedeka. Fasada głównego korpusu ma eklektyczny, głównie neorenesansowy charakter. Pierwsze piętro zdobią kariatydy personifikujące optykę i chemię, a szczyt środkowego ryzalitu wieńczy rzeźba Walerego Gadomskiego wyobrażająca amorki bawiące się aparatem i różnymi przyrządami fotograficznymi. W obiekcie oprócz mieszkania właściciela miał siedzibę również jego sławny zakład fotograficzny, którego nowocześnie wyposażone szklane atelier i pracownia mieściły się w długiej oficynie od strony podwórza, która ostała ona zburzona w 1973 r. w związku z przebudową na konsulat generalny ZSRR. W tym samym czasie (1956) funkcjonowała tu pierwsza świecka szkoła podstawowa bez nauczania religii, która została usunięta ze szkół podstawowych w 1962, a od 1965 do 1971, XIII LO, przeniesione w tymże roku na Sądową, gdzie jest do dzisiaj. Do opuszczonego budynku przeniesiono Studium Nauczycielskie, a następnie zorganizowano konsulat radziecki.
Rzewuski zapisał dom miastu z przeznaczeniem na szkołę z nauką fotografii, ale Kraków nie wywiązał się ze zobowiązań. Przez pewien czas znajdowały się tu zakłady fotograficzne Józefa Sebalda od 1894 i Klementyny Mien od 1906, a w latach trzydziestych XX w. - Gimnazjum Żeńskie im. Serbaldy Munnichowej.
Aktualnie budynek jest siedzibą Wyższej Szkoły Europejskiej im. Ks. Józefa Tischera.