Parafia w Łabuniach erygowana 9 pałdziernika 1435 roku przez bp. Jana Biskupca. Na początku XV wieku istniał tu kościół drewniany, półniej wybudowano na tym miejscu murowany z fundacji Oleśnickich. Obecny kościół wzniesiono w 1605 roku i przebudowano w drugiej połowie XVIII wieku, kaplicę i kruchtę dobudowano w XIX wieku. W latach 1942-44 zamieniony na magazyn zbożowy.
Budynek murowany z cegły i kamienia, tynkowany. W nawie sklepienie kolebkowe z lunetami, w kaplicy żaglaste, w zakrystii i kruchcie stropy płaskie. Dachy dwuspadowe kryte blachą, zakrystia pod dachem pulpitowym. Nad nawą wieżyczka z sygnaturką. Kościół jednonawowy, trójprzęsłowy. Nawa główną zamknięta półkolistym prezbiterium. Od północy przylega do niej półkolista zakrystia, zaś od południa kwadratowa kaplica. Wejście poprzedzone prostokątną kruchtą. Elewacja frontowa jednokondygnacyjna, z dwóch stron ujęta skarpami, sięgającymi do gzymsu wieńczącego. Górna część elewacji rozczłonkowana za pomocą pilastrów, ujmujących prostokątną blendę okienną. Po bokach dwa prostokątne okna. Gzyms wieńczący profilowany, wyłamany nad pilastrami, szczyt zwieńczony trójkątnym tympanonem. Elewacje boczne rozczłonkowane podwójnymi pilastrami, między którymi prostokątne okna, zamknięte góra półkoliście. Całość zamknięta profilowanym gzymsem wieńczącym, wyłamanym nad pilastrami. Ściany nawy rozczłonkowane podwójnymi pilastrami, dłwigającymi profilowany gzyms, nad którym w lunetach okna zamknięte górą półkoliście. Nad wejściem chór muzyczny, wsparty na arkadzie o spłaszczonym łuku.