Otwarcie terenów rekreacyjnych w Nysie w dniach 27-29 czerwca 1925 roku.
Artykuł inżyniera P.Seulena z Zarządu Miejskiego Urzędu Budowlanego w Nysie odpowiedzialnego za budowę terenów rekreacyjnych.
Już wiele lat przed I WŚ miejskie służby zastanawiały się nad lokalizacją terenu zielonego z przeznaczeniem na rekreację mieszkańców Nysy. Tereny rekreacyjne przy szkołach, miejsca do rekreacji na terenie miasta ze względu na obwarowania miejskie były już niewystarczające. Niemieckie przepisy wskazywały, że na 1 mieszkańca powinno przypadać 3m2 powierzchni rekreacyjnej, zaś w Nysie w zakresie młodzieży szkolnej była to wartość 0,3m2 czyli mniej niż przepisy wymagały dla miejsca stojącego w przypadku zgromadzeń publicznych. Nie lepiej było w zakresie powierzchni rekreacyjnej dostępnej dla mieszkańców korzystających z różnych stowarzyszeń kultury fizycznej.
Prace podjęte przy budowie stadionu miejskiego przed I WŚ zostały przerwane do 1921 roku. Gdy na wschodzie miasta pozyskano tereny po fortyfikacyjne wielkości 6,5 ha pomiędzy ulicami Scheinerstrasse, Zastrastrasse, Hangard VII i torami kolejowymi postawiono pytanie nad przeznaczeniem tego terenu na rzecz rekreacji. Teren ten był łatwo dostępny z każdego punktu miasta. Oczywiście wcześniej rozpatrywano inne lokalizacje. W styczniu 1921 roku Magistrat i Rada Miejska postanowili przeznaczyć ten teren pod obiekty sportowe.
Jeszcze w styczniu przystąpiono do pierwszych prac ziemnych związanych z przygotowaniem terenu pod inwestycję. Do prac zaangażowano licznych w tym czasie bezrobotnych którzy pomagali w równaniu ziemi, której ponad 500 000 m2 należało przemieścić. Prowadzono również prace wyburzeniowe w pozostałych elementach obwarowań miejskich.
Prace prowadzono 4 lata. Był to czas zmiennych nadziei i rozczarowań związanych ze złą sytuacją gospodarki. Zaplanowany cel został jednak dzięki wielkiej wytrwałości i uporczywości mieszkańców osiągnięty.
Nyskie tereny sportowe obejmowały dwa place o powierzchni 7950 m2 i 2500 m2, plac zabaw dla dzieci o powierzchni 400 m2 i plac ogólnego wykorzystania o powierzchni 1200 m2. Główny plac otoczony był 6 tarasami dla widzów mogący pomieścić około 15000 osób. Na stronie zachodniej przygotowano 1500 miejsc siedzących. Bieżnia szutrowa wokół głównego boiska miała 432 m długości i miała na łukach podwyższenie. Bieżnia miała 6 m szerokości, 135 m długości na prostym odcinku, po stronie zachodniej 7,2 m szerokości. Od widzów boisko ochraniała balustrada. Po zachodniej stronie obiektu są miejsca dla Skoczów w wzwyż, w dal, do rzutu oszczepem, do kręgli itp. Nawierzchnia była ziemna, składała się z mieszanki różnych gresów. Nawierzchnia bieżni miała dwie warstwy – warstwę podstawową i dywanik składający się z czarnej ziemi, różnych rodzajów pisku.
Boiska położone były korzystnie w orientacji północ-północny zachód i południe, południowy wschód. Nawierzchnie trawiaste podłączone były do wodociągów i nawadniane z zainstalowanych hydrantów. Bieżnia i duży plac są odwodnione.
Dostęp widzów do miejsc na widowni i sportowców do boiska są od siebie oddzielone. Bogate nasadzenia drze i krzewów mają zapewnić urok temu miejscu. Wysoki na 1,8 m płat z drutu na betonowych filarach mają zapewnić ochronę przed nieupoważnionym wejściem. Szeroka aleja prowadziła do terenu gdzie zlokalizowane są kasy i brama wjazdowa.
Powyższy teren na południu graniczy z wolną działką o powierzchni 3600 m2, która w przyszłości mogła posłużyć do rozbudowy obiektu sportowego. Można tam zlokalizować salę gimnastyczną, przebieralnie, łazienki, dodatkowy plac sportowy, miejsce do tańca i kompleks kortów tenisowych. Są również korzystne warunki do dalszej rozbudowy o basen z widownią.
