Henryk Sienkiewicz zmarł 15 listopada 1916 w szwajcarskim Vevey, gdzie przebywał od dwóch lat, kierując wraz z Ignacym Paderewskim pracami Generalnego Komitetu Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce. Skromny pogrzeb pisarza, z powodu trwającej wojny, musiał odbyć się za granicą. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości stało się możliwe sprowadzenie zwłok Sienkiewicza do ojczyzny. Wiosną 1924 powołano w tym celu Główny Komitet Sprowadzenia Zwłok Henryka Sienkiewicza. W rezultacie drugi pogrzeb pisarza odbył się 27 października 1924. Po dwudniowych uroczystościach trumnę z ciałem autora Quo vadis złożono w podziemiach katedry św. Jana w Warszawie. Pogrzeb w samej tylko stolicy zgromadził tysiące ludzi, w tym przedstawicieli najwyższych władz państwowych z prezydentem Stanisławem Wojciechowskim na czele.

Zanim jednak specjalny pociąg wiozący trumnę dotarł do kraju, przebył daleką drogą ze Szwajcarii. 20 października 1924 odbyło się nabożeństwo w kościele w Vevey, a następnego dnia pociąg pod honorową eskortą, ozdobiony kwiatami i wieńcami, ruszył przez Szwajcarię, Austrię i Czechosłowację do Polski. W ciągu następnych kilku dni kondukt wielokrotnie zatrzymywał się w każdym większym mieście, gdzie delegacje i mieszkańcy oddawali hołd Sienkiewiczowi. Pociąg stawał m.in. w Lozannie, Zurychu, Innsbrucku, Wiedniu i Pradze, gdzie program uroczystości był szczególnie bogaty. 25 października, o godz. 8.25, trumna  dotarła do granicy polsko-czechosłowackiej w Piotrowicach, gdzie czekał osobisty wagon salonowy (tzw mobilna kaplica) .

W kraju na każdej stacji gromadziły się delegacje władz miejskich i tłumy rodaków. Zanim kondukt dotarł do Warszawy, zatrzymywał się w Katowicach, Sosnowcu, Będzinie, Czechowicach Dziedzicach, Zawierciu czy Częstochowie (gdzie trumnę przewieziono pod klasztor jasnogórski na nabożeństwo). Następnie przez Radomsko, Piotrków, Koluszki, Skierniewice i  Żyrardów kondukt dotarł do stolicy.    

Swój bieg zaczyna od skrzyżowania z ul. Juliusza Słowackiego. Następnie biegnie obok budynku nowego Dworca PKP, dworca autobusowego (plac Wilhelma Szewczyka), pod dworcową estakadą, krzyżuje się z ul. Młyńską (dawniej Mühlstraße), ul. Pocztową, ul. Św. Jana i ul. Dyrekcyjną (deptak). Kończy swój bieg przy skrzyżowaniu z ulicami Andrzeja Mielęckiego i Mariacką Tylną, za którym zamienia się w deptak (jako ul. Mariacka). Kwartał ulic: Św. Jana, Dworcowa, Mariacka, Andrzeja Mielęckiego, Stanisława i Starowiejska w zamyśle władz Katowic ma się stać tzw. "małym rynkiem".

U zbiegu ulic Dworcowej i Pocztowej powstała pierwsza przychodnia w Katowicach (w budynku zwanym Białą Willą). W latach międzywojennych pod numerem 5 swoją siedzibę miała dyrekcja kolei, a pod numerem 9 − "Bar Bufet", którego właścicielem był Jan Strużyna. Przy ul. Dworcowej do 1939 działały: kawiarnia Grang (ul. Dworocwa 11), sklep z wódkami Destylacja Filipa Taterka (ul. Dworocwa 17), hotel "Central" z 30 pokojami (ul. Dworcowa 11), restauracja "Kaiser-Automat" Karola Kriegera (ul. Dworcowa 11), restauracja Monopolowa (ul. Dworcowa 7), jadłodajnia Mleczarnia Zdrowia (ul. Dworcowa 13), Bank Agrar u Commerzbank (ul. Dworcowa 13), Dresdener Bank (ul. Dworcowa 3), Kolejkowa Kasa Oszczędności (ul. Dworcowa 18, Książnica Śląska − antykwariat i wypożyczalnia książek (ul. Dworcowa 18). W hotelu "Central" (obecnie "Diament") początkiem lat dwudziestych XX wieku swoją siedzibę miał Niemiecki Komisariat Plebiscytowy.
W 1945 powstała Dworcowa Kawiarnia i Restauracja pod numerem 9, bar Cristal (pod numerem 14), kawiarnia Skala (pod numerem 13). W latach sześćdziesiątych XX wieku pod numerem 9 istniał antykwariat Domu Książki.
Planowana jest budowa parkingu podziemnego w rejonie ulicy Dworcowej i starego dworca. Planowane jest również wybudowanie pawilonu promocji stolicy województwa i przebudowa ulicy. Na ulicy Dworcowej świętowano 140-lecie Katowic.
W ramach przebudowy katowickiego dworca przebudowywany jest węzeł komunikacyjny w rejonie ulic Pocztowej, Dworcowej i Świętego Jana. Prace w ciągu ulicy Dworcowej rozpoczęły się 24 stycznia 2011. Oferty do przetargu na przebudowę tzw. "węzła wschodniego" firmy mogły zgłaszać do 4 maja 2011.