Powojenna bateria uzbrojona w radzieckie działa kaliber 100 mm. $ działobitnie ze schronami połączonymi podziemnymi korytarzami o łącznej długości 250 metrów. Bateria rozformowana w 1977 roku. Z czterech stanowisk na jednym ostała się oryginalna armata B-34U. Kompleks w pełni obecnie dostępny.

bonczek/hydroforgroup/2011



27 Bateria Artylerii Stałej - 27 BAS

Baterie Artylerii Stałej w latach świetności tworzyły największy i najlepiej zorganizowany system obrony artyleryjskiej polskiego wybrzeża. Wszystko zaczęło się, gdy po II wojnie światowej powstała koncepcja budowy silnej linii obrony wybrzeża. Szkielet systemu powstał do drugiej połowy lat 50. W sumie zbudowano 11 baterii Artylerii Stałej, skupionych w rejonach bazowania floty Marynarki Wojennej. Wszystkie baterie były doskonale i nowocześnie wyposażone. Wszystkie ważne obiekty niezbędne dla ich funkcjonowania były ukryte w schronach żelbetowych i rozproszone w terenie. Miało to zapewnić małą wrażliwość na ogień przeciwnika i długie przetrwanie na polu walki. Niestety w obliczu rozwoju środków napadu powietrznego zmieniono koncepcję obrony wybrzeża. Wtedy główny ciężar obrony spadł na Wojska Lotnicze i Wojska Obrony Powietrznej, a baterie powoli stawały się reliktem zimnej wojny. To w końcu lat 70-tych doprowadziło do powolnej śmierci i wyłączenia tych obiektów ze służby.

Jakiś czas zastanawiano się, co do trafności lokalizacji 27 BAS. Ostateczną decyzje zatwierdzającą budowę podjął dowódca Marynarki Wojennej kontradmirał Winogradow. Rozpoczęto budowę, a 10 grudnia 1954 roku odebrano wcześniej zamówione 2 dalmierze DM-4 wraz z dalocelownikami WBK-1 oraz wyposażenie centrali artyleryjskich, a także lufy wkładkowe kal. 37mm. Potem Związek Radziecki przekazał 8 dział B-34U, działa były jednak wadliwe, sprawne działa dotarły w kolejnym roku. Następnie 25 lutego 1957r baterię włączono w skład Marynarki Wojennej i przyjęto do jej obsługi 106 wojskowych. Bateria miała za zadanie zwalczanie wrogich kutrów torpedowych przedzierających się w rejon Zatoki Puckiej i na redę portu Hel i Gdynia, zwalczanie środków desantowych wroga przedzierających się poza cypel Hel w kierunku Gdyni, wzmocnienie ognia przeciwlotniczego rejonu Helu i Gdyni. Do 27 BAS dołączono w 1963 roku sąsiadującą 13 BAS i w ten sposób powstała jedna 27 Baza Artylerii Stałej. W najbliższym czasie, w połowie 1965 roku 27BAS przeszła ze struktur Dowództwa Jednostek Nadbrzeżnych do 9 Flotylli Obrony Wybrzeża na Helu. Bateria działała do 1974 roku, kiedy to rozkazem dowódcy Marynarki Wojennej z dnia 15 czerwca 1974 roku bateria została rozformowana. Po rozformowaniu sprzęt baterii postawiono w stan stałej konserwacji. Z konserwacji zrezygnowano w 1977r. Bateria powoli niszczała do lat 90 XX wieku, kiedy to zezłomowano i pocięto 3 działa B-34U. Obecnie bateria niszczeje pozostawiona na pastwę dewastujących ją wandali. W skład 27 Bas wchodziły cztery stanowiska ogniowe dział typu B - 34U kalibru100mm, głównego punktu kierowania ogniem oraz centrala artyleryjska.

Tekst na podstawie www.bas.tpf.pl/Baterie/baterie.htm dodał "legion"

Muzeum Obrony Wybrzeża - w Helu otwarte w roku 2006 eksponuje swoje wystawy w dwu ogromnych, wyremontowanych obiektach dawnej niemieckiej baterii artylerii nadbrzeżnej "Schleswig Holstein". Zainstalowane tu na krótko (przeniesione po oddaniu strzałów próbnych do Francji) trzy działa kalibru 406 mm (co odpowiada kalibrowi 16 cali), wykonane dla planowanych przed wybuchem wojny niemieckich pancerników typu "H".

Działa kalibru 406 mm są największymi na świecie działami, jaki kiedykolwiek były instalowane na stałych stanowiskach obrony wybrzeża. Działa tego kalibru były także stosowane m.in. na amerykańskich pancernikach typu Iowa. Istniały działa większych kalibrów, lecz były to działa japońskich pancerników, kolejowe, na podwoziach gąsienicowych lub doświadczalne.

We wnętrzach obiektów muzeum znajdują się stałe wystawy i eksponaty nawiązujące do historii militarnej Rejonu Umocnionego Hel.

Pierwszym z obiektów jest wielokondygnacyjna wieża kierowania ogniem, z punktem widokowym na szczycie. Drugim obiektem jest stanowisko ogniowe nr 2 (istniały w sumie trzy stanowiska ogniowe) pod armatę kalibru 406 mm Stanowisko ogniowe obejmuje podziemną infrastrukturę stanowiska ogniowego jak i zaplecze mieszkalno-techniczne pełniących tu służbę marynarzy.