Ulica Sądowa w Katowicach − jedna z ulic w katowickiej dzielnicy Śródmieście. Rozpoczyna swój bieg przy placu Wolności. Następnie krzyżuje się z ulicą Marii Goeppert-Mayer (część tzw. "obwodnicy śródmiejskiej). Kończy swój bieg przy skrzyżowaniu z ul. Mikołowską, ul. Jana Matejki i ul. Juliusza Słowackiego.

Przy ulicy Sądowej znajdują się następujące historyczne obiekty:
zabytkowy budynek narożny (ul. Sądowa 2, pl. Wolności 9) wzniesiony 1901 według projektu Ludwika Goldsteina w stylu eklektyzmu; w latach 1929−1932 przebudowany przez firmę budowlaną Brunona Iwańskiego; obiekt został wpisany do rejestru zabytków 11 sierpnia 1992 (nr rej.: A/1489/92;
kamienica mieszkalna (ul. Sądowa 4);
budynek nastawni kolejowej (naprzeciw budynku pod numerem 4, w obrębie torowiska PKP), wzniesiony na początku XX wieku w stylu historyzmu ceglanego prostego;
warsztaty kolejowe (naprzeciw budynku pod numerem 7, w obrębie torowiska PKP), wzniesione na początku XX wieku w stylu historyzmu ceglanego prostego.

Ulica ma długość 330 m i powierzchnię 2536 m2. W jej rejonie występuje jedna z najwyższych intensywności zabudowy w mieście (średnio 2,5) i jest to część strefy dominacji przestrzeni publicznej o znaczeniu metropolitalnym i wielkomiejskim. Z badań, przeprowadzonych w 2007 na zlecenie Urzędu Miasta Katowice wynika, że w rejonie ul. Sądowej natężenie ruchu w godzinie szczytu popołudniowego wynosi 1453 pojazdy.

W rejonie ulicy Sądowej jest planowana budowa dworca autobusowego wraz z naziemnym trzypoziomowym parkingiem.

Przy ulicy Sądowej swoją siedzibę mają: przedsiębiorstwa handlowo-usługowe, biuro turystyczne, oddział spółki "Telekomunikacja Kolejowa", Centrum Międzynarodowej Komunikacji Autobusowej, Związek Kombatantów Rzeczypospolitej Polskiej i Byłych Więźniów Politycznych − Zarząd Okręgowy. Ulicą kursują linie autobusowe Komunikacyjnego Związku Komunalnego Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego (KZK GOP).

W okresie Rzeszy Niemieckiej (do 1922) ulica nosiła nazwę Werderstraße. Taka też nazwa obowiązywała w okresie niemieckiej okupacji Polski w latach 1939−1945.

Plac Wolności jest jednym z najstarszych placów w mieście. Już w pierwszym niemieckim planie zabudowy Katowic z 1865 ówczesny Wilhelmsplatz sytuowany był na głównej osi miejskiej, wyznaczanej dziś przez ul. 3 Maja − Rynek i ul. Warszawską. Plac do dziś zachował wytyczony wtedy plan sześcioboku. W pobliżu znajdował się już wówczas zbudowany w 1860 pierwszy kościół katolicki w Katowicach, a przy torach kolejowych wielki skład drewna firmy "Bracia Goldstein". W 1875 jego właściciele wybudowali tu swą miejską siedzibę − zwaną później pałacem Goldsteinów. W 1882, budując w sąsiedztwie budynek z ogrodem, przy placu ulokował swą siedzibę przeniesiony z Królewskiej Huty Górnośląski Związek Przemysłowców Górniczo-Hutniczych (niem. Oberschlesisches Berg- und Hüttenmännischer Verein).
Gdy Katowice jeszcze nie posiadały praw miejskich obok placu stanął w 1860 pierwszy na terenie Katowic kościół katolicki z muru pruskiego. Kościół wyburzono w okresie gwałtownej rozbudowy śródmieścia na przełomie XIX i XX wieku. W dwudziestoleciu międzywojennym pod numerem 3 funkcjonował oddział Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń Wzajemnych oraz lokal gastronomiczny "Sala Powstańców" z salą, przeznaczoną na różne uroczystości i zebrania.
W 2000 wybudowano fontannę (wodotrysk z dominantą w formie układu tafli szklanych o powierzchni 35,6 m²). Obrzeże fontanny wykonano z jasno-szarych płyt granitowych. W 2005 w plebiscycie zorganizowanym dla mieszkańców miasta wybrano dla fontanny nazwę Akwarium. Nagrody dla zwycięzców plebiscytu wręczano obok fontanny na placu Wolności w dniu 17 września 2005.
30 września 2009 na budynku przy pl. Wolnosci 7 odsłonięto pamiatkową tablicę ku czci Kurta Schwaena − wybitnego kompozytora, urodzonego w Katowicach.