W latach 90. XIX w. w kręgach łódzkiej burżuazji i okolicznego ziemiaństwa pojawiły się dążenia do utworzenia profesjonalnego konnego toru wyścigowego. Po 1897 r. powstała w Łodzi filia Warszawskiego Towarzystwa Wyścigów Konnych. Dzięki staraniom członków towarzystwa od 1902 r na polach folwarku w Rudzie Pabianickiej zaczęto urządzać gonitwy konne. Były to imprezy o charakterze towarzyskim.

Dopiero w 1907 r. z inicjatywy dyrektora tramwajów podmiejskich Gerlicza wybudowany został tor wyścigowy z prawdziwego zdarzenia. Tor usytuowany był na terenie o powierzchni 40 ha pomiędzy dzisiejszymi ulicami Wyścigową, Konną, Ksawerowską i Długą (nazwy trzech pierwszych ulic pochodzą jeszcze z okresu, gdy Ruda Pabianicka była samodzielnym miastem). Przy torze wzniesiono drewniane trybuny dla publiczności, oddzielne loże dla zamożniejszych gości, trybunę dla sędziów i prasy, budynki z pomieszczeniami dla totalizatora i lokalami gastronomicznymi oraz stajnie. Większość tych obiektów zlokalizowana była w północno-zachodniej części terenu. W 1910 r. powstało w Łodzi Towarzystwo Zachęty Wyścigów Konnych, które odtąd zarządzało torem. Po wybuchu I wojny światowej organizowanie wyścigów na torze zawieszono.

Ponownie tor uruchomiono w 1926 r. W następnych latach obiekt został zmodernizowany. M.in. w 1928 r. wzniesiono murowany budynek z trybuną dla członków rzeczywistych Towarzystwa, a w 1930 r. w południowo-zachodniej części terenu murowane stajnie. Rozbudowano też drewniane trybuny przy ul. Wyścigowej, a sam tor odnowiono i wyposażono w oświetlenie. W końcu 1929 r. wybudowana została jednotorowa linia tramwajowa prowadząca od ul. Pabianickiej ulicą Długą do ul. Wyścigowej, na której na wysokości obecnego nr 41 znajdowała się końcowa pętla. Specjalne pociągi tramwajów podmiejskich kursowały tam okazjonalnie w czasie odbywających się wyścigów. Tor wyścigów konnych czynny był do wybuchu II wojny światowej.

Po wojnie już nie wznowiono funkcjonowania toru. Teren przekazany Zarządowi Miejskiemu przeznaczono na szkółki drzew i krzewów podległe Łódzkiemu Przedsiębiorstwu Ogrodniczemu. W tym charakterze teren ten wykorzystywany był do lat 90. W dawnych budynkach toru działała też stacja doświadczalna hodowli roślin i ośrodek szkoleniowy, a pozostałe zabudowania, w tym stajnie, zaadaptowano na mieszkania. W 1952 r. zlikwidowano tor tramwajowy. W przyszłości planowano urządzenie tu parku. Obecnie teren dawnego toru wyścigów konnych jest zaniedbany i porośnięty roślinnością samosiewną, i tym, co pozostało po szkółkach. W 2002 r. w związku z zamiarem sprzedaży terenu zatwierdzony specjalnie został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w którym zaprojektowano układ uliczny i przeznaczenie pod zabudowę mieszkalną jednorodzinną.