Kościół św. Wincentego a Paulo – drewniany kościół zlokalizowany na terenie Cmentarza Bródnowskiego, przy ul. Świętego Wincentego. Kościół należy do parafii św. Wincentego a Paulo, którego jednak kościołem parafialnym jest pobliski kościół Matki Bożej Częstochowskiej.
Kościół powstał w latach 1887-1888 według projektu Edwarda Cichockiego, a do jego budowy użyto desek odzyskanych z konstrukcji rusztowania ustawionego wokół Kolumny Zygmunta na czas jej remontu – o wyborze materiału zadecydował fakt, że kościół znalazł się w obrębie fortów Twierdzy Warszawa, gdzie zabroniono wznoszenia murowanych budowli. Zgodę na przekazanie materiałów wydał sam prezydent miasta Sokrates Starynkiewicz. Świątynia została poświęcona 28 października 1888 roku przez proboszcza parafii MB Loretańskiej, ks. Ignacego Dudrewicza. Od samego początku pełnił funkcję kaplicy cmentarnej, nie został zniszczony podczas II wojny światowej. W 1952 roku erygowano przy nim parafię, a wkrótce wybudowano nowy kościół parafialny, wobec czego kościół ten powrócił do roli kaplicy cmentarnej.
Kościół jest jednonawowy, wykonany w konstrukcji ryglowej przy użyciu kantowizny, użyte deski nie są pozbawione żywicy, dzięki czemu nie atakują ich szkodniki. Wystrojem nawiązuje do kościołów góralskich. Wewnątrz znajduje się ołtarz główny z rzeźbą Chrystusa Ukrzyżowanego dłuta Panasiuka, ołtarze boczne z obrazami Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny i św. Wincentego a Paulo. Na ścianach prezbiterium znajdują się dwa XIX-wieczne obrazy nieznanego artysty, przedstawiające św. Rodzinę oraz św. Marię Magdalenę, wnętrza zdobią ponadto polichromie wykonane przez Wiesława Kononowicza.