Ogrody Loża Masońskiej w miejscu dzisiejszego Teatru, były na początku siedzibą Bractwa Strzeleckiego, od których na początku XIX w. tereny ogrodów odkupiła loża "Pod Trzema Cyrklami". Nowo wybudowaną siedzibę w 1829 r. tj. budynek ryglowy posadowiono na fundamencie z głazów narzutowych. Najbardziej ozdobnym elementem był portyk od strony wschodniej oparty na czterech kolumnach wykonanych z pni dębowych. Loża szybko powiększyła własność, kupując w 1868 r. za kwotę 30 tys. talarów cały teren od ulicy Swarożyca do Jana z Kolna, a następnie dalsze działki i otoczyli nową siedzibę pięknym parkiem. W 1928 r. budynek rozebrano i jego elementy przewieziono do nowego miejsca w Finkenwalde, gdzie pełnił funkcję restauracji "Zur Schoennen Aussucht". Budynek miał niemal identyczny kształt jak siedziba Loży z okolic Wałów Chrobrego. (PKa) (tak więc rok likwidacji 1945 jest nieprawdą!)

Na podstawie artykułu w "Nasze Miasto", ze stycznia 2015r.

Modernistyczny w stylu budynek Teatru Polskiego zbudowano ok. r. 1920 r wg. projektu arch. Adolfa Thesmachera dla loży masońskiej. Przebudowany w latach 1935 - 1937 stał się do 1945 r. siedzibą organizacji partyjnej /Graufrauenschaftahaus/ zgodnie z projektem arch. Gaussa.. Po wojnie, w latach 1945 - 1946 mieściło się w nim kino "Bałtyk", odbywały się tu koncerty i mecze bokserskie. Od 1946 r. stal się siedzibą Teatru Polskiego. Późniejsze przebudowy (m. in. 1948, 1952, 1977) miały na celu adaptację budynku dla teatru i poprawę bezpieczeństwa widzów. W ich wyniku pojemność widowni zmniejszyła się z 700 miejsc w 1946 do 325 w 1999.

Obiekt powstał w miejscu zrealizowanego w 1828 budynku "Loży 3 Cyrkli", projektu mistrza ciesielskiego Kämmerlinga, wykonanego pod kierunkiem architekta Henke. Był to obiekt drewniany o konstrukcji słupowo-ryglowej wypełnionej bierwionami z kamiennym fundamentem. Od strony wschodniej znajdował się portyk z czterema kolumnami wykonanymi z pni dębowych.

Dolny Wik (łac. vicus inferior, niem. Unter Wiek), czasami nazywany Wikiem Niższym (Nieder – Wiek). Swym zasięgiem obejmował tereny okalające miasto od północnego wschodu i północy, pokryte w XVII wieku fortyfikacjami szwedzkimi, a następnie rozbudowanymi w XVIII wieku fortyfikacjami pruskimi. Samo osiedle usytuowane było wzdłuż brzegów rzeki Odry od Bramy Panieńskiej aż do granic wsi Grabowo (Grabow, 1234, 1243), zajmując nieliczną zabudową i uprawami stoki i wąwozy wzniesienia Wikowskiego (Wiekenberge), górującego nad właściwym osiedlem. Jego granice rozciągały się od położonego tuż przy rzece klasztoru panien cysterek, biegły skrajem Osiedla Klasztornego, i dalej obok kościoła św. Piotra i Pawła. Następnie biegła wzdłuż obecnej ulicy Matejki, czyli dawnej Ścieżki Kościelnej (Kirchenstieg), prowadzącej przez bagniste tereny do położonej od północnej strony miasta doliny zwanej w tym czasie Świńską Doliną (In Schwyne Grund), przez którą płynęła rzeczka Osówka, i dalej w kierunku Drzetowa. W miejscu skrzyżowania obecnej ulicy Matejki i Malczewskiego skręcała wzdłuż tej ostatniej w kierunku ulicy Parkowej, i osiągając dolinę obecnej ulicy Szarotki, zwanej wówczas Doliną Studencką (Studenten Grund), dochodziła do brzegów Odry w rejonie obecnej ulicy Łady.

Źródło: Encyklopedia Szczecina