Forum Skyscrapercity, zdjęcie 1300px:
Duże zdjęcie - link bezpośredni:
Blog: Miniatura podlinkowana do dużego zdjęcia na fotopolsce:
Duże zdjęcie: link do zdjęcia:
Miniatura: link do miniatury:
Paul w/w był tokarzem. Pomieszkiwał w Malinniku na Füllner-Kolonie 7. Był członkiem towarzystwa gimnastycznego. Proponuję przypisać pod Górę Sołtysią. Towarzystwo tam prowadziło pewne inwestycje. Był tam tor saneczkowy, skocznie narciarskie x 2, tor zjazdowy i wyciąg.
Dawniej: Calidus fons (1281), Villa Warmbron (1403), Warmbad (1569), Warmbrunn (od XVIII w.), Bad Warmbrunn, Cieplice
Zabytek: A/1813/509 z dnia 1 XII 1958
Cieplice Śląskie-Zdrój (niem. Bad Warmbrunn) – uzdrowisko w Jeleniej Górze w województwie dolnośląskim, w latach 1935-1976 samodzielne miasto.
Od XIV wieku do 1945 r. własność rodziny Schaffgotschów (w 1935 r. stały się miastem).
W czasach nowożytnych osada stała się znana na Śląsku i poza nim. Do tutejszych wód leczniczych zjeżdżało wielu znanych ludzi, m.in.: John Quincy Adams (późniejszy prezydent Stanów Zjednoczonych), Johann Wolfgang Goethe, królowa Marysieńka, księżna Izabela Czartoryska, książę Stanisław Poniatowski (bratanek króla), poeta Wincenty Pol.
Od XVII w. po spaleniu się zamku Chojnik, tutejszy pałac (wielokrotnie przebudowywany) stał się główną rezydencja cieplickich Schaffgotschów.
W 1945 r. miasto zostało włączone do Polski pod nazwą Cieplice Śląskie - Zdrój. Dotychczasowych mieszkańców wysiedlono do Niemiec.
2 lipca 1976 Cieplice zostały włączone do Jeleniej Góry.
Sołtysia Góra położona jest we wschodniej części Malinnika. Ma ona dla historii wsi dwo-jakie znaczenie: jako miejsce lokalizacji majątku sołeckiego (wzmiankowanego dopiero w XVII w.) oraz jako jeden z ciekawszych na tym terenie punktów widokowych, docenionych już w XVIII w.
Do około połowy XIX w. Góra wchodziła w skład dóbr sołeckich. Brak przekazów od kie-dy stała się częścią majątku sołtysa. W 1843 r. w trakcie kolejnej parcelacji starego majątku, grunty wzgórza podzielone zostały prawdopodobnie między kilku właścicieli.
Wzniesienie to (434 m n.m.p.) z dobrą widocznością pasma górskiego z dominującą Śnieżką, przyciągało turystów. Wielokrotnie opisywana w starych przewodnikach turystycz-nych Góra, już od końca XVIII w. była celem wycieczek gości cieplickiego uzdrowiska. W dzienniku podróży z 1818 r. nieznany autor wspomina, iż na wzgórzu, w otoczeniu parku znajdował się letni dom (Sommerhaus) z restauracją, salą taneczną, strzelnicą, kręgielnią oraz poniżej tego zespołu romantyczna grota. W 1853 restauracja wzmiankowana była pod nazwą Belwedere.
W 1850 r. na szczycie Sołtysiej Góry wzniesiono drewnianą wieżę widokową, w 1866 r. w przekazach występującą pod nazwą Elisenhöhe. Poniżej wieży, w niewielkim, tarasowym parku, którego relikty czytelne są w miejscu posadowienia internatu szkolnego przy ul. Le-śnej, w latach 1866 1867 zbudowano willę, w późniejszym okresie wzmiankowaną jako We-bervilla od nazwiska kolejnego właściciela. W 1875 r. właścicielem Góry byli bracia Ernst Hermann i Wilhelm August Guessroy. W 1895 r. sprzedali oni Górę Sołtysią niejakiemu Schmidtowi, który poczynił tam liczne inwestycje, m.in.: przebudował restaurację, założył promenadę, postawił ławki w najbardziej widokowych miejscach zespołu. W 1899 r. z inicja-tywy Schmidta wzniesiona została w miejscu drewnianej, murowana wieża widokowa (Ke-iser-Friedrich-Turm) o wysokości około 16 m, która zachowała się do dziś.
W latach 1905 1906 pod południowo-zachodnim stokiem Góry rozpoczęto budowę osiedla Scholzenberg z około czterdziestoma domami jednorodzinnymi. Na północno-wschodnim stoku urządzono skocznię narciarską. (za Studium Konserwatorskim Jeleniaj Góry)