Intensywny rozwój regionu Beskidu Śląskiego i Pogórza Cieszyńskiego wywołał potrzebę zbudowania zbiornika wody pitnej. Został on usytuowany w miejscu połączenia dwóch (z trzech) potoków źródłowych rzeki Wisły, wypływających z terenu ścisłego rezerwatu przyrody „Barania Góra”. Zapora ziemna przecięła dolinę, około 300 m poniżej połączenia Czarnej i Białej Wisełki. Budowę rozpoczęto w 1967 roku. Zaporę zaprojektował Hydroprojekt Kraków, a inwestorem bezpośrednim został Zarząd Inwestycyjny zabudowy Dorzecza Górnej Wisły w Krakowie. W związku z budową zbiornika wodnego zaszła konieczność wywłaszczenia około 50 ha gruntów. Przygotowanie niecki obejmowało: karczowanie lasów na powierzchni 19,7 ha / usunięcie 12 gospodarstw z zabudowaniami oraz szkoły, przebudowę istniejącego układu komunikacyjnego (przełożenie drogi państwowej Wisła – Kubalonka na długości 1836 m oraz przełożenie drogi lokalnej do Doliny Białej Wisełki).
Budowę zapory zakończono w 1973 roku. Zbiornik Wisła Czarne zamyka zlewnię o powierzchni 30 km kw. Powierzchnia akwenu wynosi 40 ha i ma długość 1,1 km. Zbiornik ma pojemność 5 mln m sześć. Posiada trzy poziomy spiętrzania. Zadaniem zbiornika jest zaopatrzenie w wodę pitną mieszkańców Wisły, Ustronia i Skoczowa oraz ochrona przed powodziami terenów niżej leżących.
Bezpośrednio do zbiornika wpływają oddzielnie dwa źródłowe potoki: Czarna Wisełka i Biała Wisełka. Wypływa zaś potok Wisełka, który tworzy rzekę Wisłę po połączeniu się z potokiem Malinka.
Na terenie obecnego zbiornika, w widłach Białej i Czarnej Wisełki, mieściła się murowana szkoła. Wybudowano ją w latach 1878–1879, pod kierownictwem budowniczego Fryderyka Fuldy z Cieszyna. W 1885 roku kierownictwo szkoły objął Jerzy Kubisz – gorliwy patriota, działacz obozu narodowego i oświaty ludowej. W 1889 roku był on, wraz z Jerzym Michejdą z Ustronia, współzałożycielem Polskiego Kółka Pedagogicznego. Na skutek ich działania, został wprowadzony język polski na konferencjach szkolnych ( tzw. Landeslehrersverein). W 1896 roku Kółko Pedagogiczne zostało przekształcone w Polskie Towarzystwo Pedagogiczne, którego organem prasowym stał się „Miesięcznik Pedagogiczny”, popularyzujący założenia i cele organizacji. Współzałożycielami „Miesięcznika” byli także: ks. poseł Ignacy Świeży, ks. Franciszek Michejda, dr Jan Michejda, dr Jan Niemiec, Hilary Filasiewicz oraz dyrektor szkoły z Bogumina Paweł Kożdoń. Zadaniem organizacji jak i „Miesięcznika” była troska o rozwój szkół ludowych, podnoszenie na wyższy poziom ich pracy dydaktycznej i wychowawczej, dokształcanie nauczycieli i udzielanie im pomocy w trudnych sytuacjach życiowych. Polskie Towarzystwo Pedagogiczne, skupiające nauczycieli szkół z polskim językiem nauczania, odegrało fundamentalną rolę w ugruntowaniu polskiej świadomości narodowej na Śląsku Cieszyńskim, pozostającym od 1653 roku pod obcym panowaniem.
Źródło: Tablica informacyjna, znajdująca się nad zaporą. Tablica ta została wykonana staraniem Towarzystwa Miłośników Wisły.