29-30.04.2026 - synchronizują się dane między starymi (0,5TB) a nowymi (2TB) dyskami SSD, w czwartek mogą występować chwilowe przerwy w działaniu strony (trzeba będzie wyciągnąć stare dyski i w ich miejsce włożyć nowe oraz sprawdzić uruchamianie serwera).
Wędrując po małym miasteczku Narwi, trudno sobie wyobrazić, jak wspaniałą ma ono przeszłość.
Wędrując po małym miasteczku Narwi, trudno sobie wyobrazić, jak wspaniałą ma ono przeszłość. Na wydmach nadrzecznych znajdowano ślady kultur neolitycznych. Wokół miasteczka spotkać można kurhany i grodziska świadczące o wczesnośredniowiecznym osadnictwie na tym terenie. Od dawna to miejsce miało rolę strategiczną w regionie Puszczy Białowieskiej. Miasteczko rozwinęło się w miejscu przeprawy przez rzekę Narew ważnego traktu kupieckiego z Wilna i Grodna do Bielska i Brześcia i dalej do Lublina i Krakowa. Początkowo rzekę przekraczano istniejącymi w tym miejscu brodami. W XVI w. wybudowano przeprawę mostową. Z czasem zaczęto nazywać tę miejscowość portem, z którego wysyłano drewno i inne towary (jak smoła, potaż, zboża) do portów morskich i dalej za granicę.
Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z listów króla Jagiełły, pisanych w podróży w 1421 r. Prawa miejskie chełmińskie Narew otrzymała w 1514 r. Założycielem miasta był Olbracht Gasztold. Przyjęcie takiego prawa lokacyjnego zapewniało miastu własne sądownictwo, wolność targową i handlową oraz swobodę importu i eksportu bez opłaty cła. Bardzo często kolonizację na prawie chełmińskim zamieniano w późniejszym czasie na znacznie mniej korzystne dla osadników prawo magdeburskie, wprowadzające większe obciążenia. Tak stało się i w Narwi. Król Zygmunt Stary relokował miasto w 1529 r. na prawie magdeburskim.
Typowy układ przestrzenny tak założonego miasta to plac targowy i wychodzące z każdego jego rogu dwie ulice, prostopadłe do siebie. Ulice w mieście lokacyjnym przecinały się pod kątem prostym. Plac nazywany był rynkiem. Obudowano go domostwami, kramami, wznoszono budynki władz miejskich, często też znajdował się tam kościół. Całą powierzchnię miasta dzielono na działki budowlane w kształcie prostokąta. Do rynku przylegały krótszym bokiem. Boczne uliczki zajmowali rzemieślnicy, na ogół tej samej specjalności. Byli oni zorganizowani w cechy, czyli zrzeszenia rzemieślników tego samego zawodu.
Lokowanie miasta trwało kilka lat. Dawny XVI-wieczny plan przestrzenny miasta jest czytelny do dzisiaj.
W 1528 r. ufundowano kościół p. w. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny i Św. Stanisława Biskupa i Męczennika. W XVI w. powstała również cerkiew. Ukoronowaniem okresu świetności Narwi było wydzielenie ze starostwa bielskiego pod koniec XVI w. niezależnego starostwa narewskiego. Do upadku miasta przyczyniły się niszczące skutki wojny szweckiej i pasma wojen XVII-XVIII w., jak i edykt królewski cofający mieszczanom narewskim wszystkie przywileje związane z handlem drewnem.
Narew utraciła prawa miejskie w 1934 r. Do 1941 r. była miasteczkiem licznie zamieszkałym przez społeczność żydowską. Cmentarz żydowski jest jedyną po niej pozostałością. Kirkut ulokowany jest w lesie poza obrębem zabudowań Narwi.
