Na polanie stoi cerkiew filialna parafii Dubiny p.w. .św. św. 7 Braci Machabeuszy z 1846 r.
Na polanie stoi cerkiew filialna parafii Dubiny p.w. .św. św. 7 Braci Machabeuszy z 1846 r. Nieopodal wybudowano kaplicę przy źródełku. Jest to teren uroczyska Miednoje. Miejscowa ludność nazywa to miejsce Krynoczką.
Nazwa uroczyska nawiązuje do koloru wody ze źródełka(„miednyj” w dialektach wschodnich oznacza rdzawy). Wiara w cudowną moc wody z Krynoczki ma długą tradycję. Odwołuje się ona do średniowiecza i wiąże odkrycie cudownego źródełka z pobytem w Puszczy Białowieskiej w XIII w. mnichów z Ławry Kijowsko-Pieczerskiej (monastyru męskiego), którzy w lasach Puszczy szukali schronienia przed Tatarami. Ich modlitwy miały sprawić, że na źródełko spłynęła łaska Boża, a jego woda dawała uzdrowienie. Inne przekazy mówią o mieszkającym w pobliżu pustelniku oraz objawieniu się ikony w pobliżu strumyka. Pierwszymi pielgrzymami, którzy przybywali do tego miejsca byli mnisi wileńscy. Wędrując do monasterów w Wirowie i Leśnej mieli tu miejsce do odpoczynku i modlitw. Kiedy przybywali, okoliczni mieszkańcy gromadzili się na wspólną modlitwę i tak z roku na rok coraz więcej pątników skupiało się wokół świętego źródełka. Po dłuższym czasie samoistnie powstałe miejsce kultu zostało zaakceptowane przez Cerkiew.
Pierwsze pisemne informacje o leczniczych właściwościach wody zawarte są w relacjach podróżników. W 1831 r. specjalna komisja carska po zbadaniu składu wody i stwierdzeniu występowania w niej dużych ilości żelaza i siarki przygotowała projekt wybudowania tu sanatorium leczniczego. W 1846 r. zamiast uzdrowiska – wzniesiono cerkiew. Z pisemnych relacji urzędników carskich wiemy, że jeszcze na początku XX w. w uroczysku Krynoczka usłyszeć można było archaiczne pieśni wykonywane przez wędrownych śpiewaków – guślarzy grających na lirach. Nazywano ich „diedami”.
Najbliższe otoczenie źródełka dość mocno zmieniło się w XX w. W 2000 r. obok studni wybudowano drugą kapliczkę. Cerkiew znajduje się na terenie wojskowym, administrowanym przez jednostkę w Nieznanym Borze. Jest to obszar zamknięty, a wojsko udostępnia go wiernym w określonych dniach roku.
Od 1894 r. nabożeństwa odbywają się w trzeci dzień Wielkanocy, na „Trojce”(w drugi i trzeci dzień święta Zesłania Ducha Świętego, 50 dni po święcie Paschy), w dniu święta Braci Machabeuszy (14 sierpnia) oraz Podwyższenia Krzyża Pańskiego (27 września). Dodatkowo latem, od święta Zesłania Ducha Świętego do końca września, w każdą niedzielę wieczorem odprawiane są tzw. hakatysty – nabożeństwa dziękczynno-błagalne w różnych intencjach. Po nabożeństwie wiele osób przemywa bolące miejsca chusteczką namoczoną w źródełku, po czym zostawia ją nieopodal źródełka wierząc, że wraz z nią zostawią chorobę.
