7-odcinkowy serial dla młodzieży w reż. Stanisława Jędryki. Większość sekwencji kręcono na starej Pradze, Saskiej Kępie, Mokotowie, Śródmieściu, Starym Mieście oraz na brzegach Wisły.
Plenery to m.in.: Stadion X-lecia, Os. Przyczółek Grochowski, Park Skaryszewski, Bazar Różyckiego, okolice Mostu Gdańskiego, Poniatowskiego, i Średnicowego, ulice: Nobla, Stalowa, Targowa, Wybrzeże Szczecińskie, Mokotowska, Pilicka, Chełmska, pl. Trzech Krzyży, Nowogrodzka, Sienna i inne (do uzupełn.).
Zdjęcia: Jacek Korcelli, Produkcja (1973) - Zespół Filmowy Panorama
Ciekawostką jest fakt, iż zdjęcia w ruinach zabudowy przemysłowej w okolicy Portu Praskiego (mieściła się tam "melina" bohaterów filmu - "Klondike") nakręcono tuż przed ich rozbiórką a ostatnia scena filmu została nakręcona już na gruzowisku tego obiektu (co potwierdził reżyser w jednym z wywiadów). Obiekt znajdował się w kwadracie ulic: Jagiellońska, Targowa, Kępna i Marcinkowskiego.

Miejsce na kadry, werki i fotosy z filmów z Warszawą w tle.

Dawna droga narolna, która przebiegała między gruntami należącymi do szpitala św. Ducha a ziemią Wesslów (później sióstr miłosierdzia św. Kazimierza). Około 1767 została wytyczona i wymierzona jako ulica. Przebiegała od ulicy Zgoda do Żelaznej (na odcinku od ulicy Twardej do Żelaznej była to aleja obsadzona drzewami). W 1770 nadano jej urzędową nazwę Sienna, która pochodziła od położonych tutaj łąk lub pobliskiego targu sianem. Przed 1780 została zabudowana dziesięcioma drewnianymi domami i dworkami, dwoma budynkami murowanymi oraz cegielnią. Na początku XIX wieku powstał przy niej browar (za skrzyżowaniem z ulicą Sosnową). Około 1820 jako ulica została przedłużona na odcinku od Twardej do Żelaznej (wcześniej była tu aleja). W połowie XIX wieku była ona zabudowana 22 domami drewnianymi oraz 12 domami murowanymi i kamienicami. W 1862 ulicę przedłużono od Żelaznej do Towarowej. W okolicy przedłużonego wówczas odcinka znajdował się plac targowy nazwany placem Witkowskiego (w 1922 jego nazwę zmieniono na plac Kazimierza Wielkiego). Po 1870 zaczęto rozbierać drewniane budynki, a w ich miejsce budować murowane kamienice o czterech lub pięciu kondygnacjach. Powstała wówczas według projektu Ludwika Panczakiewicza kamienica znajdująca się pod nr 5/7 charakteryzująca się secesyjną fasadą. Po 1910 zaczęły powstawać wzdłuż ulicy okazalsze budowle. W latach 1912–1914 powstał według projektu architektonicznego Teofila Wiśniowskiego i nadzorującego budowę Apoloniusza Nieniewskiego, gmach Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Pracowników Handlowych i Przemysłowych (nr 16). Natomiast kamienice pod nr 32 i 43 wybudowała spółka architektów Henryka Stifelmana i Stanisława Weissa. W okresie międzywojennym ulicę zamieszkiwała głównie ludność żydowska. Ulicę uregulowano w 1928. W listopadzie 1940 Sienna na odcinku pomiędzy ulicami Wielką i Żelazną została włączona do warszawskiego getta. W październiku 1941 południowa granica dzielnicy zamkniętej została przesunięta na środek Siennej. Ulica została włączona do aryjskiej części miasta wraz z całym tzw. małym gettem w sierpniu 1942 po wywiezieniu i wymordowaniu większości jego mieszkańców w obozie zagłady w Treblince. W 1944 największemu zniszczeniu uległy budynki między ulicą Zielną a Sosnową. W 1952 część ulicy znalazła się na terenie Pałacu Kultury i Nauki (od ulicy Marszałkowskiej do E. Plater). Po 1962 przy ulicy powstały osiedla: Złota i Miedziana, na których wybudowano dziesięciopiętrowe budynki mieszkalne. Zachowało się zaledwie kilka budynków powstałych na początku XX wieku (np. nr 41, 43 i 45).

Źródło: