Ciekawe co fotopolan zrobi dla zdramatizowanie kadry....:-)

do vetinari: Sławek kazał tyko usuniąć zagon kukurydzy.

do vetinari: Czyżbyś Franto podejrzewał że Sławek dla ciekawszego ujęcia lekko zdemolował wiatrak jak Don Kichot?

do deriush: No.......................ja tego niepowiedzialem :-)

do vetinari: Zatem poczekajmy, może autor się wypowie :-)

do deriush: Znajac Slawka..to napisze źe on w tym palce nie ma...ale wiadomo źe ma bardzo dobre stosunky s wyszsza moca ktura kieruje pogoda i wiatrem...i ostatnio coś tutaj na diskusiach przelecialo na temat Slawka i umlówy s dziablem...:-)

No rozszyfrowaliście mnie... Myślałem jeszcze nad jakimś widowiskowym pożarem w tle, ale akurat zapałek przy sobie nie miałem. Musi Was zadowolić tylko widok rżyska i efekt starcia z widocznym na zdjęciu olbrzymem. Nieźle mu te łapska poprzetrącałem, prawda?
A z przykrych informacji - podczas starcia poległ mój wierny Sancho Pansa, a Rosynant złamał nogę :(

do s_mile: :-)))

To zdjęcie ma swoją historię i niesie pewną poradę fotograficzną. Może kogoś to zainteresuje.

Na ten wiatrak trafiłem przypadkiem. Wybrałem się na wycieczkę fotograficzną w okolice Leszna korzystając z pięknej pogody. To znaczy piękna była do południa, potem zaczęła się psuć. Więc w pewnym momencie stwierdziłem, że czas wracać do domu.
Droga powrotna wiodła przez miejscowość Krzywiń. Dojeżdżając do niej dostrzegłem na horyzoncie charakterystyczną sylwetkę wiatraka. Zatrzymałem się w centrum i wbiłem w nawigację Googla "Krzywiń wiatrak". Pokazało mi dwie odmienne. Wybrałem pierwszą. Nie był to akurat ten dostrzeżony z oddali, ale tym większa satysfakcja, tamten odwiedziłem później.

Wiatrak jest z dala od drogi. Zaparkowałem samochód w pobliżu i ruszyłem na piechotę.

Teraz należy spojrzeć na
Jest to kolaż 4 zdjęć. Wskazane maksymalne powiększenie, abyśmy mogli porównać kolejne fotki.

Zdjęcie 1 pokazuje moment opowieści do którego właśnie dotarliśmy. Kadr potencjalnie ciekawy, ta droga błotnista i wiatrak w oddali. Tylko te domy mało stylowe. Czarny dach, kanciaste bryły... Oraz nowoczesne ogrodzenie w oddali po prawej stronie.

Zdjęcie 2. Podchodzę bliżej. To ściernisko także fajne, i jakże pasujące do scenerii - wiatrak -> mielenie zboża na mąkę -> ściernisko po - cóż, może akurat nie po zbożu ale mieszczuchy (ja również) się nie zorientują przecież. Pstryk!
No ale dalej nieszczęsne budynki w tle... I tutaj rodzi się pomysł.

Zdjęcie 3. Wchodzę głębiej na obszar ścierniska. Gdy kucnę, to, po pierwsze, rżysko będzie lepiej wyeksponowane na pierwszym planie, a po drugie dacho-dysonans schowa się za pozostałościami roślin uprawnych. I to był chyba dobry pomysł. Ten kadr poszedł do obróbki.

Zdjęcie 4 to wywołany raw ujęcia 3, lekko stylizowany.

Powyższa opowiastka nie ma być przyczynkiem do dyskusji naturalne-nienaturalne, wywoływanie rawa czy jpg z aparatu, stylizowane czy nie.
Chodzi mi o samo kadrowanie, myślenie podczas fotografowania, próbowanie, poszukiwanie. Wystarczyło zbliżyć się kilkanaście metrów, zrobić kilka kroków w bok i przykucnąć żeby uzyskać znacznie lepszy od pierwotnego efekt.

Mawiam, że fotografia jest niekiedy sztuką (nie)pokazania czegoś. Powyższa opowieść to ilustruje.

do s_mile: Ładna opowieść z morałem: dobry kadr trzeba wychodzić. Prawdą jest że czasem kilka kroków w lewo lub prawo daje dużą różnicę. Należy również zwracać uwagę na otoczenie głównego motywu.

do s_mile: W taki sposób fotografowali analogowcy. Nie mieli do dyspozycji sd karty z możliwością zrobienia kilkuset zdjęć jednego obiektu, tylko płyt fotograficznych kilka sztuk, lub filmu z 12 lub 36 zdjęciami. Materiał fotograficzny trzeba było oszczędzać. Dlatego nad każdym zdjęciem trzeba było się dobrze zastanowić i przemyśleć.

do s_mile: Właśnie tak Sławku, zgadzam się z tobą w 100% Dobry fotograf łazi wokół obiektu i szuka najlepszego ujęcia. Dlatego w śród fotografów tak cenione są stałoogniskowe obiektywy. Pomijając ich inne zalety uczą kadrowania, zmuszają do chodzenia, z powodu braku zoomu fotograf musi go mieć w nogach.

Głównym sprzętem na którym pracowali w dawnych czasach liczący się fotografowie był Rolleiflex a ten ograniczał możliwości gdyż był wyposażony w niewymienny obiektyw 80mm /standard dla formatu 6x6/.