W marcu 1873 r. utworzono powiat zabrzański, wydzielony z powiatu bytomskiego. Dla władz nowego powiatu postanowiono zbudować siedzibę na ówczesnej ulicy Dorotheenstraße. Budynek zbudowano dzięki funduszowi reprezentacyjnemu zebranemu na ten cel w nowym powiecie, wsparciu finansowemu hrabiego Posadowskiego, pożyczce w wysokości 25 tys. talarów. Budynek wybudowano na działce przez Guido Henckla von Donnersmarcka.

Budynek zaprojektował Mateusz Kreiss. Powiatowego Domu Zgromadzeń Stanowych, zrealizowano w trzech etapach. Budowę rozpoczęto w 1874 r. i 1 października 1875 r., budynek oddano do użytku.

W latach 90. XIX wieku obiekt okazał się zbyt ciasny, więc w 1894 r. postanowiono go rozbudować. Rozbudową kierował mistrz murarski Alfred Langer. Dobudował on strony ulicy Bohaterów Warszawskich dodatkowe skrzydło .

W 1906 roku postanowiono dobudować kolejne skrzydło. powstało ono na przełomie 1906/1907 roku. Jego projektantem był berliński architekt Arnold Hartmann.

W latach 30. po nadaniu Zabrzu praw miejskich i przeniesieniu władz miasta do nowych budynków w budynku otwarto Kupiecką Szkołę Zawodową.

Po zajęciu Zabrza przez Armię Czerwoną w styczniu 1945 roku, utworzono w budynku jedną z kilku radzieckich Komendantur Wojennych. W piwnicach budynku urządzono wtedy prowizoryczny areszt w którym więziono oskarżonych o przewinienia przeciwko nowej władzy. W latach 50., 60. ulokowano w budynku Technikum Budowlane.

W 1978 roku władze miasta przekazały go Zabrzańskiemu Zjednoczeniu Przemysłu Węglowego, które poddało budynek kapitalnemu remontowi. Planowano umieścić w nim nową siedzibę Muzeum Miejskiego. Jednak ostatecznie stworzono w nim nowe muzeum górnictwa.

Nowe muzeum powstało grudniu 1979 r. jako pierwsze w Polsce Muzeum Górnictwa Węglowego.