Zabytkowy kościół Wszystkich Świętych pochodzi z XV wieku. Jest drewniany, konstrukcji zrębowej, natomiast podmurówka wykonana jest z cegły. Na południowym zachodzie znajduje się wieża konstrukcji słupkowej z kruchtą w przyziemiu z 1719 roku. Związana jest ona tylko w dolnych częściach z nawą. Wieża jest kwadratowa, o ścianach silnie zwężających się ku górze. Jej dach jest sześcioboczny, stożkowy, gontowy. Od północnego zachodu przy wieży znajduje się przybudówka z 1947 roku z nowymi schodami na chór muzyczny, który pochodzi z XIX wieku, wsparty jest na drewnianych słupach. Wewnątrz kościoła mieści się: prezbiterium, nawa i zakrystia. Na belce tęczowej jest krucyfiks ludowy z 2. lub 3. ćwierci XIX wieku. Ołtarz główny jest późnobarokowy z motywem akantów z ok. 1700 roku z obrazami na deskach z XVIII wieku. Pośrodku znajduje się obraz Zesłania Ducha Świętego, po bokach św. Piotr i św. Andrzej, w zwieńczeniu św. Marcin z żebrakiem. Ołtarz boczny od południa jest barokowy z początku XVIII wieku. Ołtarz boczny od północy jest w stylu regencji z 2. ćwierci XVIII wieku z barokowym obrazem Chrystusa Miłosiernego z polskim napisem dewocyjnym, zapewne z XVII/XVIII wieku. W zwieńczeniu jest gloria z Duchem Świętym wśród obłoków i główek aniołów. Ambona jest barokowa z początku XVIII wieku (zapewne przeniesiona z innego kościoła), wieloboczna z rzeźbionymi wiązkami owoców, schodkami i baldachimem w kształcie korony. Kropielnica jest dębowa, późnogotycka, kielichowa z wałkiem ozdobnym ząbkowaniem, ludowa, zapewne z XVI/XVII wieku, wzmiankowana w 1679 roku. Wewnątrz jest kamienna czarka na wodę święconą. Balaski przed ołtarzem głównym są drewniane, zapewne z 3. ćwierci XIX wieku. Konfesjonał pochodzi zapewne z początku XVIII wieku. Szafka zakrystyjna – ludowa ze starym zameczkiem z XVIII/XIX wieku. Stacje Drogi Krzyżowej mają charakter ludowy, zapewne pochodzą z 1. połowy XIX wieku. Rzeźba Chrystusa Zmartwychwstałego w koronie jest drewniana, ludowa. Są dwa krucyfiksy: pierwszy z nich uszkodzony (bez krzyża i ramion) w stylu późnego baroku ludowego z XVIII wieku, drugi: ludowy, prawdopodobnie z przełomu XVIII i XIX wieku. Dwa krzyże ołtarzowe są to odlewy huty gliwickiej z ok. 1850 roku. Bramka na cmentarz wokół kościoła pozostała z drewnianego ogrodzenia cmentarnego. Pochodzi ona z 1728 roku. Ostatnie badania dendrologiczne przeprowadzone w 2006 roku przez p. Aleksandra Koniecznego z Torunia, pozwoliły ustalić datę powstania drewnianego kościoła w Bojszowie na 1506 rok. Dotychczas był on datowany na XV lub XVI wiek. Zakrystia została zbudowana trzy lata później, bo w 1509 roku. Konstrukcja dachu pochodzi z 1787 roku (dotychczas podawano, że z 1717 roku). Data budowy wieży została ustalona na 1545 rok. W świetle dotychczasowych badań jest to najstarsza wieża przybudowana do kościoła drewnianego. Współczesnych może dziwić, że kościół nie stoi na wzgórzu, jak to było w zwyczaju, ale w dolinie, blisko potoku (Bojszówki, Bojszowianki). 04.11.2007 roku obchodziliśmy 500-tną rocznicę poświęcenia kościoła pod wezwaniem Wszystkich Świętych. Wierni zostali zapoznani z postępem prac konserwatorskich, które trwały od połowy sierpnia. Prace prowadził zespół pod kierunkiem Konserwatora Dzieł Sztuki mgr Ireneusza Śmiechowskiego z Nysy. Celem zabiegów konserwatorskich było doprowadzenie ołtarza i ambony do dawnej świetności.
Na podst. bojszow.pl