Hotel

W roku 1897, przy ówczesnej ulicy Dworcowej (Bahnhofstrasse) w Giżycku (Lötzen), stanęła reprezentacyjna kamienica, wystawiona przez rodzinę Lehmann. Fronton budynku, ozdobiony bogato sztukaterią, swoim asymetrycznym rozwiązaniem nowatorsko nawiązywał do rodzącej się właśnie secesji, choć całość nosi cechy popularnego w budownictwie drugiej połowy XIX w. eklektyzmu, łącząc elementy neogotyckie, neorenesansowe i neobarokowe.

W roku 1897, przy ówczesnej ulicy Dworcowej (Bahnhofstrasse) w Giżycku (Lötzen), stanęła reprezentacyjna kamienica, wystawiona przez rodzinę Lehmann. Fronton budynku, ozdobiony bogato sztukaterią, swoim asymetrycznym rozwiązaniem nowatorsko nawiązywał do rodzącej się właśnie secesji, choć całość nosi cechy popularnego w budownictwie drugiej połowy XIX w. eklektyzmu, łącząc elementy neogotyckie, neorenesansowe i neobarokowe. Niezwykle oryginalny szczegół architektoniczny budowli stanowiła, umieszczona ponad głównym wejściem i klatką schodową, czworoboczna wieżyca – wzorowana na bocznych wieżach paryskiego Luwru. Kamienica Lehmannów była wówczas najpiękniejszym budynkiem w Giżycku, z powodu walorów krajobrazowo-turystycznych zyskującym właśnie miano „Mazurskiej Bregencji” (Masurische Bregenz). Rodzina Lehmann weszła w sferę giżyckiego patrycjatu za sprawą braci Johanna Rudolpha i Eduarda, którzy wzbogacili się w połowie XIX stulecia przy budowie Twierdzy Boyen (Feste Boyen). Johann Rudolph zaczynał od niewielkiego warsztatu ślusarskiego, aby stać się poważnym przedsiębiorcą budowlanym, fabrykantem i kupcem. Eduard zajął się przetwórstwem mazurskiego drewna, budując i uruchamiając tartaki w Rucianym (Rudczanny) i Giżycku. Obaj bracia byli też prekursorami żeglugi na Wielkich Jeziorach Mazurskich, zakupując w Królewcu (Königsberg) parowiec „Guszianka”, służący do transportu drewna. Tartak i młyn Lehmannów zlokalizowane były nad brzegiem jeziora Niegocin (Löwentinsee) w dole ulicy Dworcowej – niecałe 200 metrów od budynku, który stał się siedzibą rodziny i biurem wspólnego przedsiębiorstwa handlowego. Na przełomie 1914 – 1915 r. w willi przy ul. Dworcowej, opodal kamienicy Lehmannów, rezydował feldmarszałek Paul von Hindenburg, dowodzący obroną Prus Wschodnich przed atakiem Rosjan. Po wojnie dla uczczenia tego faktu nazwę ulicy zmieniono na Hindenburgstrasse. Wielki kryzys lat 30-tych dotknął również spadkobierców braci Lehmann – kamienica przeszła w ręce Reichsbanku, funkcjonując do 1945 r. jako obiekt bankowy. W styczniu 1945 r. cała ulica, ze względu na usytuowanie przy rampach kolejowych, stała się obszarem zamkniętym okupacyjnych wojsk sowieckich – tutaj magazynowano poniemieckie dobra przygotowane do wywózki do Rosji. Dopiero w połowie lat 50-tych polska administracja adaptowała dawną kamienicęLehmannów, mieszczącą się już przy ul. Dąbrowskiego, na mieszkania komunalne. Pierwszymi polskimi mieszkańcami budynku były w większości rodziny przesiedleńców z Wileńszczyzny, Grodzieńszczyzny i Wołynia, ale również zasymilowani, mazurscy autochtoni. Ze względu na postępującą dewastację starej kamienicy ostatnich mieszkańców wykwaterowano w połowie pierwszej dekady XXI w. W 2007 r. zabytkowy obiekt nabył nowy właściciel, pragnąc przywrócić mu dawną świetność. Z konserwatorską dbałością o architektoniczne oraz historyczne szczegóły przeprowadzony został remont budynku i jego adaptacja na hotel o wysokim standardzie. Hotel Masovia oferuje oryginalny melanż historycznego, wschodniopruskiego fine de siecle’u i atrakcyjnej współczesności Wielkich Jezior Mazurskich XXI wieku, która kandyduje do miana „New 7 Wonder Of The World”.

Na podst.:

http://www.hotelmasovia.pl/historia-kamienicy/