 | Polska › woj. podlaskie › powiat siemiatycki › Drohiczyn › ul. Kościelna › Zespół pojezuicki › Kuria diecezjalna |
Lata 1900-1910 , Kościół jezuitów i kolegium.
|
Na stronie od 2010 luty
16 lat 2 miesiące 2 dni |
 |
kościoły, katedry, kaplice
|
W 1atach 1746-1751 zakonnicy zbudowali istniejące obecnie kolegium, przypisywane Wincentemu Rachetti, a zrealizowane najprawdopodobniej pod nadzorem Jana Krzysztofa Adriana Kluka. Po kasacie zakonu jezuitów w 1773 r. kolegium drohiczyńskie objęli Pijarzy (1774), którzy w 1791 r. zostali też formalnymi beneficjentami i opiekunami parafii drohiczyńskiej. Kontynuowali oni dydaktyczną działalność jezuitów, prowadząc kolegium i nowicjat. W 1832 r. władze carskie zamknęły obie te placówki, a w 1845 r. skasowały klasztor. Parafia, kościół i klasztor przeszły pod zarząd duchowieństwa świeckiego, a w kolegium ulokowano szkołę świecką. Po zniszczeniu dachu podczas I wojny światowej budynek do 1925 roku niszczał. Podczas odbudowy nie odtworzono dachu z dachówki ceramicznej zastępując ją blachą i dodając lukarny. Od 1928 r. w kolegium mieściło się Gimnazjum Męskie Diecezji Pińskiej, po 1944 r. Seminarium Duchowne. Obecnie w kolegium swoją siedzibę ma Kuria Diecezjalna.
Pierwotny kościół fundował Władysław Jagiełło w 1392.
W 1657 parafię przekazano zakonowi jezuitów, którzy po 1696 roku rozpoczęli budowę nowego orientowanego kościoła w stylu barokowym z funduszów gwardiana o.Aleksandra Żardeckiego/Zardeckiego. Budowa została ukończona w 1709 roku. Wyposażenie wnętrza ufundował kasztelan podlaski Wiktoryn Kuczyński. Konsekracji 10 stycznia 1723 r. dokonał biskup łucki Stefan Bogusław Rupniewski. W XVIII wieku w kościele odbywały się wojewódzkie i ziemskie sejmiki szlachty podlaskiej. Po kasacie zakonu jezuitów w 1773 roku parafię przekazano w 1781 r. zakonowi pijarów.
Kościół został zniszczony podczas I wojny światowej w latach 1914–1918 i odbudowany w 1919. Ponownie kościół został poważnie zdewastowany wiosną 1940 roku przez wojska rosyjskie. Zniszczono wtedy 14 ołtarzy, dębowe konfesjonały i ławki, barokową ambonę, epitafia miejscowej szlachty i liczne obrazy. Szczególną stratą było zniszczenie ołtarza głównego, którego nie odtworzono do dzisiaj. Kolejny szkód dokonali Niemcy w latach 1941-1944. Odrestaurowany częściowo po 1945.
W 1991 roku kościół stał się Katedrą diecezji drohiczyńskiej.
Architektura
Kościół jest trójnawową bazyliką zbudowaną w stylu barokowym z cegły, na rzucie prostokąta. Korpus ma cztery przęsła i jednoprzęsłowe półkoliście zamknięte prezbiterium, które ma wysokość i szerokość równe nawie główne. Do prezbiterium po bokach przylegają zakrystia i skarbczyk. Nawa środkowa otwarta jest do do bocznych półkolistymi arkadami na czworobocznych filarach. Nawę środkową przykrywa sklepienie kolebkowe z lunetami, boczne nawy przykrywa sklepienie krzyżowe. Chór wsparto na półkolistych arkadach z wklęsło–wypukłym balkonem.
Wystrój wnętrza
Późnogotycki krucyfiks z końca XVI wieku. Rzeźba barokowa Chrystusa Zmartwychwstałego z XVIII w. Monstrancja rokokowa. Pseudobarokowy ołtarz główny wzniesiono po 1945 roku w miejscu zniszczonego w 1941 roku w czasie II wojny światowej. W obecnym ołtarzu znajdują się obrazy Trójcy Świętej i Matki Boskiej Ostrobramskiej. Chrzcielnica z początku XVII wieku w stylu późnorenesansowym.
Pochowani w kryptach
Wiktoryn Kuczyński herbu Ślepowron (1668-1737) – kasztelan podlaski
Aniela z Chądzyńskich (zm.1741) – żona kasztelana Wiktoryna Kuczyńskiego
Marcin Kuczyński (1763-1751) – chorąży ziemi bielskiej
Stefan Kuczyński (1704-1773) – superior miejscowego klasztoru jezuitów
biskup piński Kazimierz Bukraba (1885-1946)
wikariusz generalny diecezji pińskiej Jan Wasilewski (1885-1948)
biskup drohiczyński Władysław Jędruszuk (1918-1994)
Tablice pamiątkowe
10 czerwca 2010 w podziemiach katedry odsłonięto tablicę pamiątkową poświęconą ofiarom katastrofy polskiego Tu-154 w Smoleńsku; w uroczystości wzięła udział Karolina Kaczorowska, wdowa po ostatnim prezydencie RP na uchodźstwie Ryszardzie Kaczorowskim[2].