Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 12 głosy | średnia głosów: 5.93
 | Polska › woj. pomorskie › Gdańsk › Śródmieście › ul. Świętojańska › Kościół św. Jana - Nadbałtyckie Centrum Kultury |
1900 , Szczyty kamienic przy ul. Tobiasza, w głębi ul. Minogi i wieża kościoła Św. Jana
Skomentuj zdjęcie
† Yanek
 Hmm, ul. Tobiasza współcześnie jest, patrząc na zdjęcie, za plecami i to nawet dość sporawo. Natomiast niewątpliwie widać zaraz po lewej na pierwszym planie ul. Różaną i taką też dopisuję do zdjęcia. 2011-05-28 18:29:36 (14 lat temu)
Kavikvs
+1 głosów:1 do † Yanek: Bardzo dobrze. Widać, że opisy w tej książce mogą być mylne. Każda korekta mile widziana. 2011-05-28 20:38:25 (14 lat temu)
do Kavikvs: Nie, nie, one nie są złe. W tym przypadku chodzi o ulicę Tobiasza która akurat ma inny przebieg współcześnie niż wtedy gdy robiono zdjęcie. Współczesna biegnie tam, gdzie dawniej była ul. Szpitala Św. Ducha, natomiast zamiast tej byłej, teraz jest boisko szkolne SP 50. Podobnie jak z tym zdjęciem Pałacu Mniszchów. W podpisie było ul. Elbląska, no i raz że taka ulica w Gdańsku jest, dwa że w 1993 roku kiedy wydawano album Kucharskiego nie było jeszcze ul. Długie Ogrody, tzn nie przywrócono dawnej nazwy a numeracja dotyczyła właśnie ul. Elbląskiej. Gdyby to była ul. Świerczewskiego a;bo Bieruta, Rokossowskiego itd. to można byłoby się domyślić iż została zmieniona nazwa ale w tym wypadku niekoniecznie. Podobnie tez było w kilku innych przypadkach. Co się da, naprostuję. 2011-05-28 23:13:19 (14 lat temu)
|
|
Na stronie od 2004 wrzesień
21 lat 7 miesięcy 7 dni |
Dodane: 22 października 2009, godz. 0:54:22
Rozmiar: 900px x 659px
40 pobrań 5501 odsłona 5.93 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Kavikvs
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
kościoły, katedry, kaplice
|
Kościół św. Jana - Nadbałtyckie Centrum Kultury
więcej zdjęć (96)
Zbudowano: 1377
Dawniej: St. Johanniskirche
Zabytek: 442 (d.317 / 27.02.1967)
Kościół św. Jana w Gdańsku (Główne Miasto ul. Świętojańska 50).
Budowę kościoła rozpoczęto około 1377 w miejscu wybudowanej w 1353 kaplicy św. Jana.
Etapy rozbudowy kościoła:
do 1415 wybudowano korpus zachodni (halowy), jednonawowe prezbiterium i transept
w latach 1450 - 1463 podwyższono halę, rozbudowano prezbiterium do trzech naw,
w latach 1463 - 1465 przesklepiono całe wnętrze.
w 1453 próbowano podwyższyć wieżę, jednak wobec sprzeciwu Krzyżaków sprawa ta została odsunięta w czasie i zrealizowana dopiero po wojnie trzynastoletniej
w 1679 zdjęto szczyty i ustawiono potężne przypory wschodniej ściany, by uratować ją przed osunięciem (fundamenty były osłabione na skutek grzebania zwłok w ośmiu warstwach pod posadzką kościoła).
Kościół ten stanowił do 1945 swoiste muzeum z ekspozycją wielu wspaniałych dzieł sztuki. Najważniejsze z nich to:
gotyckie Ukrzyżowanie z 1482 i dwa rzędy ław
renesansowy ołtarz z piaskowca i marmuru (z białym orłem we fryzie) o wysokości 12 m autorstwa Abrahama van den Blocka z 1611
barokowe organy wielkie (z lat 1629 - 1745) i małe (1685 - 1761), kazalnica, halle straganiarzy, żeglarzy, murarzy i rodzin: Schopenhauerów i Muhlów oraz loża kata
elementy wystroju (23 lichtarze z reflektorami, pająk, biblioteka, mosiężne baptysterium, zegar na wieży) - fundowane w większości przez Zachariasza Zappio (zm. w 1680) i jego żonę.
Po II wojnie światowej większość wyposażenia została przeniesiona do Kościoła Mariackiego w Gdańsku. Kościół nie został po wojnie przejęty na cele kultu religijnego, przez wiele lat niszczał, stanowił także scenografię dla filmów wojennych (m.in. Kolumbowie w reżyserii Janusza Morgensterna według powieści Romana Bratnego - Kolumbowie. Rocznik 20), skutkiem czego popadał w dalszą ruinę.
Obecnie jest wyremontowany z zewnątrz, natomiast wnętrze pozostało zabezpieczoną ruiną. Odbywają się w nim koncerty i wystawy organizowane przez Nadbałtyckie Centrum Kultury, a także niedzielne msze święte (o godz. 12) Duszpasterstwa Środowisk Twórczych Archidiecezji Gdańskiej. Liturgia sprawowana jest w językach: kaszubskim, niemieckim i polskim.
W roku 2006 mroczne i przytłaczające swoim ogromem wnętrze kościoła było scenerią dla spektakli teatralnych X Festiwalu Szekspirowskiego [1].
Obecnie kościół czeka duża renowacja, która spowoduje zamknięcie świątyni na ponad rok. Po zakończeniu renowacji zaczną wracać będące obecnie w innych kościołach obiekty.
Budowę kościoła rozpoczęto około 1377 w miejscu wybudowanej w 1353 kaplicy św. Jana.
Etapy rozbudowy kościoła:
do 1415 wybudowano korpus zachodni (halowy), jednonawowe prezbiterium i transept
w latach 1450 - 1463 podwyższono halę, rozbudowano prezbiterium do trzech naw,
w latach 1463 - 1465 przesklepiono całe wnętrze.
w 1453 próbowano podwyższyć wieżę, jednak wobec sprzeciwu Krzyżaków sprawa ta została odsunięta w czasie i zrealizowana dopiero po wojnie trzynastoletniej
w 1679 zdjęto szczyty i ustawiono potężne przypory wschodniej ściany, by uratować ją przed osunięciem (fundamenty były osłabione na skutek grzebania zwłok w ośmiu warstwach pod posadzką kościoła).
Kościół ten stanowił do 1945 swoiste muzeum z ekspozycją wielu wspaniałych dzieł sztuki. Najważniejsze z nich to:
gotyckie Ukrzyżowanie z 1482 i dwa rzędy ław
renesansowy ołtarz z piaskowca i marmuru (z białym orłem we fryzie) o wysokości 12 m autorstwa Abrahama van den Blocka z 1611
barokowe organy wielkie (z lat 1629 - 1745) i małe (1685 - 1761), kazalnica, halle straganiarzy, żeglarzy, murarzy i rodzin: Schopenhauerów i Muhlów oraz loża kata
elementy wystroju (23 lichtarze z reflektorami, pająk, biblioteka, mosiężne baptysterium, zegar na wieży) - fundowane w większości przez Zachariasza Zappio (zm. w 1680) i jego żonę.
Po II wojnie światowej większość wyposażenia została przeniesiona do Kościoła Mariackiego w Gdańsku. Kościół nie został po wojnie przejęty na cele kultu religijnego, przez wiele lat niszczał, stanowił także scenografię dla filmów wojennych (m.in. Kolumbowie w reżyserii Janusza Morgensterna według powieści Romana Bratnego - Kolumbowie. Rocznik 20), skutkiem czego popadał w dalszą ruinę.
Obecnie jest wyremontowany z zewnątrz, natomiast wnętrze pozostało zabezpieczoną ruiną. Odbywają się w nim koncerty i wystawy organizowane przez Nadbałtyckie Centrum Kultury, a także niedzielne msze święte (o godz. 12) Duszpasterstwa Środowisk Twórczych Archidiecezji Gdańskiej. Liturgia sprawowana jest w językach: kaszubskim, niemieckim i polskim.
W roku 2006 mroczne i przytłaczające swoim ogromem wnętrze kościoła było scenerią dla spektakli teatralnych X Festiwalu Szekspirowskiego [1].
Obecnie kościół czeka duża renowacja, która spowoduje zamknięcie świątyni na ponad rok. Po zakończeniu renowacji zaczną wracać będące obecnie w innych kościołach obiekty.
ul. Świętojańska
więcej zdjęć (341)
Dawniej: Johannisgasse
ul. Różana
więcej zdjęć (7)
ul. Tobiasza
więcej zdjęć (60)
Dawniej: Tobiasgasse
Skromna uliczka rozpoczynająca się przy Targu Rybnym, przebiegająca tuż przy Szpitalu św. Ducha, nie otrzymała (prznajmniej na stałe) imienia tegoż Ducha, bowiem nazwa ta pozostała w miejscu, skąd przeniesiono szpital - dodajmy, że pozostała do dziś. Uliczka przy szpitalu św. Ducha otrzymała więc imię Tobiasza. Według wszelkiego prawdopodobieństwa nie należy się jednak dopatrywać w owym Tobiaszu świętego patrona, a raczej zupełnie realnego grzesznika, który posiadał dostatecznie reprezentacyjną działkę w tym miejscu, kiedy nazwa się pojawiła, co miało miejsce około 1456 r.
Do ul. Tobiasza (Tobiasgasse) zaliczano również do 1896 część późniejszej Büttelgasse (dzisiaj: Pachołów). Po II wojnie światowej, w ramach przedsięwzięcia szumnie nazwanego "odbudową", ulica Tobiasza nie doczekała się owej odbudowy, została natomiast przegrodzona przez wzniesienie szkoły wzdłuż ulicy Grobla IV, której projekt nie dość, że zdewastował historyczny układ ulic, to jeszcze włączył dawny kościół szpitalny św. Ducha w kompleks szkolny, nadając mu funkcję sali gimnastycznej. Obecnie nieistniejąca praktycznie ul. Tobiasza bywa mylona z równoległą Lazarettgang - Szpitalną.
Za Stephan, W. Danzig. Gründung und Straßennamen. Marburg 1954, s. 138
Do ul. Tobiasza (Tobiasgasse) zaliczano również do 1896 część późniejszej Büttelgasse (dzisiaj: Pachołów). Po II wojnie światowej, w ramach przedsięwzięcia szumnie nazwanego "odbudową", ulica Tobiasza nie doczekała się owej odbudowy, została natomiast przegrodzona przez wzniesienie szkoły wzdłuż ulicy Grobla IV, której projekt nie dość, że zdewastował historyczny układ ulic, to jeszcze włączył dawny kościół szpitalny św. Ducha w kompleks szkolny, nadając mu funkcję sali gimnastycznej. Obecnie nieistniejąca praktycznie ul. Tobiasza bywa mylona z równoległą Lazarettgang - Szpitalną.
Za Stephan, W. Danzig. Gründung und Straßennamen. Marburg 1954, s. 138
ul. Minogi
więcej zdjęć (156)