Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 15 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. pomorskie › Gdańsk › ul. Profesorska › Kościół św. Katarzyny |
1865 , Widok Gdańska od południa od kościoła Św. Katarzyny po kościół Św. Jana, na pierwszym planie ul. Św. Ducha. Fot. E. Flottwell
Skomentuj zdjęcie
† Yanek
 Zdjęcie najprawdopodobniej wykonane zostało z wieży d. Towarzystwa Przyrodników czyli obecnego Muzeum Archeologicznego. 2011-04-12 13:27:01 (15 lat temu)
|
|
Na stronie od 2004 wrzesień
21 lat 7 miesięcy 7 dni |
Dodane: 22 października 2009, godz. 10:04:10
Autor: Eduard Flottwell ... więcej (26)
Rozmiar: 1300px x 798px
77 pobrań 8374 odsłony 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Kavikvs
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
kościoły, katedry, kaplice
|
Kościół św. Katarzyny
więcej zdjęć (189)
Atrakcja turystyczna
Zbudowano: 1227-1239
Dawniej: St. Katharinenkirche
Zabytek: 291
Kościół św. Katarzyny - najstarszy kościół parafialny na Starym Mieście w Gdańsku. Powstał w latach 1227-1239, fundatorami byli książęta Pomorza Gdańskiego, rozbudowany został w XIV w. W latach 1555-1945 należał do protestantów.
Wieża kościoła, mierząca 76 m, jest zwieńczona barokowym hełmem autorstwa Jacoba van den Blocka. W świątyni znajdują się obrazy Antona Möllera i Izaaka van den Blocka, jak również barokowe epitafia i płyta nagrobna astronoma Jana Heweliusza z 1659.
Szczególnym zabytkiem jest znajdujący się tam obraz Matki Boskiej Bołszowieckiej z Bołszowic.
W 1298 Władysław Łokietek sprawował w kościele sądy. Wieża kościoła mieści carillon od 1575. 3 lipca 1905 wieża kościoła płonęła od uderzenia pioruna. Odbudowany, przeznaczony został w trakcie II wojny światowej do przetopienia. W 1979 r. ukończono rekonstrukcję hełmu. W latach 1989-1998 został ufundowany obecnie działający carillon składający się z 49 dzwonów i ważący 15 ton. Zintegrowane do carillonu są dzwony liturgiczne o tonach c', es', f', as', b'.
W budynku kościoła mieści się Muzeum Zegarów Wieżowych, oddział Muzeum Historycznego Miasta Gdańska.
22 maja 2006 doszło do kolejnego dużego pożaru kościoła, w wyniku którego zawalił się dach, który oparł się na stropie kościoła, dzięki czemu nie zajęło się wnętrze świątyni. Zagrożoną zawaleniem wieżę kościoła uratowano. Uratowano większość zabytkowych przedmiotów - strażacy i policjanci wynieśli je z zalanego wodą kościoła do ratusza i Muzeum Narodowego. Ocalał też carillon. Władze państwowe, miejskie i kościelne poinformowały, że niezależnie od zakresu zniszczeń kościół zostanie odbudowany.
Wieża kościoła, mierząca 76 m, jest zwieńczona barokowym hełmem autorstwa Jacoba van den Blocka. W świątyni znajdują się obrazy Antona Möllera i Izaaka van den Blocka, jak również barokowe epitafia i płyta nagrobna astronoma Jana Heweliusza z 1659.
Szczególnym zabytkiem jest znajdujący się tam obraz Matki Boskiej Bołszowieckiej z Bołszowic.
W 1298 Władysław Łokietek sprawował w kościele sądy. Wieża kościoła mieści carillon od 1575. 3 lipca 1905 wieża kościoła płonęła od uderzenia pioruna. Odbudowany, przeznaczony został w trakcie II wojny światowej do przetopienia. W 1979 r. ukończono rekonstrukcję hełmu. W latach 1989-1998 został ufundowany obecnie działający carillon składający się z 49 dzwonów i ważący 15 ton. Zintegrowane do carillonu są dzwony liturgiczne o tonach c', es', f', as', b'.
W budynku kościoła mieści się Muzeum Zegarów Wieżowych, oddział Muzeum Historycznego Miasta Gdańska.
22 maja 2006 doszło do kolejnego dużego pożaru kościoła, w wyniku którego zawalił się dach, który oparł się na stropie kościoła, dzięki czemu nie zajęło się wnętrze świątyni. Zagrożoną zawaleniem wieżę kościoła uratowano. Uratowano większość zabytkowych przedmiotów - strażacy i policjanci wynieśli je z zalanego wodą kościoła do ratusza i Muzeum Narodowego. Ocalał też carillon. Władze państwowe, miejskie i kościelne poinformowały, że niezależnie od zakresu zniszczeń kościół zostanie odbudowany.
Kościół św. Jana - Nadbałtyckie Centrum Kultury
więcej zdjęć (96)
Zbudowano: 1377
Dawniej: St. Johanniskirche
Zabytek: 442 (d.317 / 27.02.1967)
Kościół św. Jana w Gdańsku (Główne Miasto ul. Świętojańska 50).
Budowę kościoła rozpoczęto około 1377 w miejscu wybudowanej w 1353 kaplicy św. Jana.
Etapy rozbudowy kościoła:
do 1415 wybudowano korpus zachodni (halowy), jednonawowe prezbiterium i transept
w latach 1450 - 1463 podwyższono halę, rozbudowano prezbiterium do trzech naw,
w latach 1463 - 1465 przesklepiono całe wnętrze.
w 1453 próbowano podwyższyć wieżę, jednak wobec sprzeciwu Krzyżaków sprawa ta została odsunięta w czasie i zrealizowana dopiero po wojnie trzynastoletniej
w 1679 zdjęto szczyty i ustawiono potężne przypory wschodniej ściany, by uratować ją przed osunięciem (fundamenty były osłabione na skutek grzebania zwłok w ośmiu warstwach pod posadzką kościoła).
Kościół ten stanowił do 1945 swoiste muzeum z ekspozycją wielu wspaniałych dzieł sztuki. Najważniejsze z nich to:
gotyckie Ukrzyżowanie z 1482 i dwa rzędy ław
renesansowy ołtarz z piaskowca i marmuru (z białym orłem we fryzie) o wysokości 12 m autorstwa Abrahama van den Blocka z 1611
barokowe organy wielkie (z lat 1629 - 1745) i małe (1685 - 1761), kazalnica, halle straganiarzy, żeglarzy, murarzy i rodzin: Schopenhauerów i Muhlów oraz loża kata
elementy wystroju (23 lichtarze z reflektorami, pająk, biblioteka, mosiężne baptysterium, zegar na wieży) - fundowane w większości przez Zachariasza Zappio (zm. w 1680) i jego żonę.
Po II wojnie światowej większość wyposażenia została przeniesiona do Kościoła Mariackiego w Gdańsku. Kościół nie został po wojnie przejęty na cele kultu religijnego, przez wiele lat niszczał, stanowił także scenografię dla filmów wojennych (m.in. Kolumbowie w reżyserii Janusza Morgensterna według powieści Romana Bratnego - Kolumbowie. Rocznik 20), skutkiem czego popadał w dalszą ruinę.
Obecnie jest wyremontowany z zewnątrz, natomiast wnętrze pozostało zabezpieczoną ruiną. Odbywają się w nim koncerty i wystawy organizowane przez Nadbałtyckie Centrum Kultury, a także niedzielne msze święte (o godz. 12) Duszpasterstwa Środowisk Twórczych Archidiecezji Gdańskiej. Liturgia sprawowana jest w językach: kaszubskim, niemieckim i polskim.
W roku 2006 mroczne i przytłaczające swoim ogromem wnętrze kościoła było scenerią dla spektakli teatralnych X Festiwalu Szekspirowskiego [1].
Obecnie kościół czeka duża renowacja, która spowoduje zamknięcie świątyni na ponad rok. Po zakończeniu renowacji zaczną wracać będące obecnie w innych kościołach obiekty.
Budowę kościoła rozpoczęto około 1377 w miejscu wybudowanej w 1353 kaplicy św. Jana.
Etapy rozbudowy kościoła:
do 1415 wybudowano korpus zachodni (halowy), jednonawowe prezbiterium i transept
w latach 1450 - 1463 podwyższono halę, rozbudowano prezbiterium do trzech naw,
w latach 1463 - 1465 przesklepiono całe wnętrze.
w 1453 próbowano podwyższyć wieżę, jednak wobec sprzeciwu Krzyżaków sprawa ta została odsunięta w czasie i zrealizowana dopiero po wojnie trzynastoletniej
w 1679 zdjęto szczyty i ustawiono potężne przypory wschodniej ściany, by uratować ją przed osunięciem (fundamenty były osłabione na skutek grzebania zwłok w ośmiu warstwach pod posadzką kościoła).
Kościół ten stanowił do 1945 swoiste muzeum z ekspozycją wielu wspaniałych dzieł sztuki. Najważniejsze z nich to:
gotyckie Ukrzyżowanie z 1482 i dwa rzędy ław
renesansowy ołtarz z piaskowca i marmuru (z białym orłem we fryzie) o wysokości 12 m autorstwa Abrahama van den Blocka z 1611
barokowe organy wielkie (z lat 1629 - 1745) i małe (1685 - 1761), kazalnica, halle straganiarzy, żeglarzy, murarzy i rodzin: Schopenhauerów i Muhlów oraz loża kata
elementy wystroju (23 lichtarze z reflektorami, pająk, biblioteka, mosiężne baptysterium, zegar na wieży) - fundowane w większości przez Zachariasza Zappio (zm. w 1680) i jego żonę.
Po II wojnie światowej większość wyposażenia została przeniesiona do Kościoła Mariackiego w Gdańsku. Kościół nie został po wojnie przejęty na cele kultu religijnego, przez wiele lat niszczał, stanowił także scenografię dla filmów wojennych (m.in. Kolumbowie w reżyserii Janusza Morgensterna według powieści Romana Bratnego - Kolumbowie. Rocznik 20), skutkiem czego popadał w dalszą ruinę.
Obecnie jest wyremontowany z zewnątrz, natomiast wnętrze pozostało zabezpieczoną ruiną. Odbywają się w nim koncerty i wystawy organizowane przez Nadbałtyckie Centrum Kultury, a także niedzielne msze święte (o godz. 12) Duszpasterstwa Środowisk Twórczych Archidiecezji Gdańskiej. Liturgia sprawowana jest w językach: kaszubskim, niemieckim i polskim.
W roku 2006 mroczne i przytłaczające swoim ogromem wnętrze kościoła było scenerią dla spektakli teatralnych X Festiwalu Szekspirowskiego [1].
Obecnie kościół czeka duża renowacja, która spowoduje zamknięcie świątyni na ponad rok. Po zakończeniu renowacji zaczną wracać będące obecnie w innych kościołach obiekty.
Panoramy Gdańska
więcej zdjęć (357)
ul. Profesorska
więcej zdjęć (313)
Dawniej: Professorengasse / Kleine Nonnengasse
ul. Świętojańska
więcej zdjęć (341)
Dawniej: Johannisgasse
ul. Św. Ducha
więcej zdjęć (397)
Dawniej: Heilige-Geist-Gasse
Ulica Świętego Ducha (dawniej platea Sancti Spiritus, ulica Św. Ducha, niem. Heilige Geistgasse) - jedna z ulic w Gdańsku na Głównym Mieście. Najstarsze wzmianki o ulicy pochodzą z roku 1336. Nazwa wiąże się prawdopodobnie ze szpitalem Św. Ducha, który w roku 1357 został przeniesiony w pobliże Bramy Zamkowej.Ulica zaczyna się przy Targu Drzewnym i przebiega w kierunku Motławy. Początkiem ulicy była rozebrana w roku 1804 \"Brama Dzwonna\" (nazywana również \"Ludwisarską\") zaś końcem wychodząca na Długie Pobrzeże nadmotławska Brama Świętego Ducha. Obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zakłada odtworzenie zabudowy w dolnym przebiegu ulicy (m.in. \"Ław Mięsnych\"). Przy ulicy Św. Ducha w domu o numerze 47 urodził się filozof Arthur Schopenhauer. Dorocznie na ulicy odbywa się tradycyjny Jarmark św. Dominika. Za wiki