W 1919 r. pisarka Maria Rodziewiczówna odkupiła od Rodziny Chrzanowskich część majątku Zagórze i wybudowała dworek „Wyraj”, mieszkała w nim przez dwa lata. Sprowadziła się tu po zajęciu jej majątku w Hruszowej przez bolszewików. Tu powstało „Lato leśnych ludzi” i „Gniazdo Białozora”. Przeżyła tu napad rabunkowy, była skrępowana i zakneblowana. Kula z pistoletu przeszyła jej policzek i wyszła uchem. Po długiej kuracji wdarło się zakażenie, wąglik i róża; jej życie wisiało na włosku. To zdarzenie zniechęciło Rodziewiczównę do Zagórza; po wojnie bolszewickiej wróciła do Hruszowej. W Zagórzu była ponownie w 1941 r. z wizytą u Kazimiery Chrzanowskiej i jej córki Haliny Królikowskiej.
Źródło: Jacek Kałuszko, Paweł Ajdacki „Otwock i okolice” Wydawnictwo Rewasz 2006