Koloruj
 | Polska › woj. łódzkie › Łódź › Górniak › pl. Reymonta Władysława › Pałac Ludwika Geyera - Piotrkowska 286 |
Lata 1850-1853 , Dom Ludwika Geyera przy Górnym Rynku (zwanym również później Rynkiem Geyera). W tle widać także zabudowania fabryczne należące do Geyera oraz jego najstarszy dom, z facjatą. Za domem nieistniejąca już farbiarnia. Litografia W. Walkiewicza z "Opis miasta Łodzi" Oskara Flatta 1853 r. Położenie obiektu zaznaczone na mapie
|
Na stronie od 2010 marzec
16 lat 1 miesiąc 13 dni |
 |
pałace
|
Pałac Ludwika Geyera – dawny https://pl.wiki...ki/Neorenesans"
Historia
Budynek, nazywany pierwszym pałacem w Łodzi, wystawiono przy narożniku ulicy Piotrkowskiej i https://pl.wiki...monta_w_Łodzi">Górnego Rynku w 1843 roku na zlecenie https://pl.wiki...wiki/Fabrykant">fabrykanta, https://pl.wiki...i/Ludwik_Geyer">Ludwika Geyera, jednego z pionierów rozwoju przemysłu włókienniczego w Łodzi i w https://pl.wiki...rg/wiki/Polska">Polsce, właściciela pierwszej fabryki włókienniczej o napędzie parowym w https://pl.wiki...e_(kongresowe)">Królestwie Polskim.
Pierwotnie był to neorenesansowy, jednopiętrowy, murowany, kryty blachą dom stojący frontem do Górnego Rynku. Miał na parterze 6, a na piętrze 3 https://pl.wikipedia.org/wiki/Izba">izby. Ludwik Geyer wprowadził się do niego w 1844 roku, opuszczając mały https://pl.wiki...Ludwika_Geyera">klasycystyczny dworek (w 1833 roku wybudowany również na zlecenie Geyera) znajdujący się na tej samej posesji, lecz stojący frontem do ulicy Piotrkowskiej.
Po ponaddwudziestoletniej koniunkturze, kolejne deficytowe inwestycje, pożar fabryki w roku 1853 oraz wstrzymanie pożyczek w 1854 okazały się nie do udźwignięcia przez zadłużonego fabrykanta, co zmusiło go do wyprzedaży swojego majątku. Stąd w 1860 roku Geyer sprzedał https://pl.wiki...estwo_Polskie)">Bankowi Polskiemu (za 480 tys. złotych polskich) część posesji przy Piotrkowskiej 286 wraz z pałacem, w którym bank z czasem umiejscowił swoją filię – kantor i magazyny. Rok później Geyer przeprowadził się do jednopiętrowego domu przy Piotrkowskiej 295–299.
W 1877 roku budynek został własnością Ferdynanda Fischera, a od 1884 roku był własnością Fisela Freindlicha. W roku 1910 budynek gruntownie przebudowano, podwyższając o jedno piętro oraz zmieniając całkowicie https://pl.wiki...rg/wiki/Fasada">fasadę, w której współcześnie trudno doszukać się atrybutów neorenesansowego pałacu.
Budynek wpisany jest do https://pl.wiki...tków_(Polska)">rejestru zabytków pod numerem 514.VII.18 z 21 stycznia 1950, ZY/1/18 z 9 marca 1964 oraz 1/18 z 20 stycznia 1971. W 2011 budynek wpisano do łódzkiej ewidencji zabytków.
Żródło:
/p>UWAGA: Podstawowym przypisaniem zebranych tu zdjęć przedstawiających ogólne widoki ulicy na odcinku opisanym poniżej jest przypisanie do całej ulicy Piotrkowskiej.
Odcinek końcowy ulicy Piotrkowskiej od skrzyżowania z ulicami Czerwoną i Milionową do wylotu ul. Pabianickiej z pl. Niepodległości (długość ok. 750 m). Obejmuje on posesje o numerach od 287 do 319 po stronie zachodniej i o numerach od 280 do 296 po stronie przeciwnej. Na odcinku tym ulica krzyżuje się również z ul. Sieradzką oraz z ul. Skargi i przylegają do niej pl. Reymonta i pl. Niepodległości.
Placem Reymonta rozpoczynają się ulice: Przybyszewskiego (biegnie na wschód) i Rzgowska (biegnie na południe).
Utworzony został w 1825 roku na skrzyżowaniu dróg. Po przeprowadzeniu linii tramwajowej utracił swoje znaczenie, a jego funkcję od 1904 roku przejął plac Leonarda (dziś plac Niepodległości). W okresie międzywojennym nadano mu imię pisarza, laureata nagrody Nobla. Jemu tez poświęcony jest Pomnik Władysława Stanisława Reymonta wg projektu Władysława Wołosewicza, wystawiony staraniem Izby Rzemieślniczej w Łodzi.[1] Otoczony kwiatami pomnik, do którego prowadzi alejka od ulicy Piotrkowskiej jest centralnym punktem placu.
W obrębie placu znajdują się punkty handlowo-usługowe, apteka, a także wieżowiec banku PeKao S.A..
Plac jest ważnym węzłem komunikacyjnym, wszystkimi ulicami przyległymi do placu kursują pojazdy łódzkiego MPK.
Źródło: Licencja: