Centrum Duszpasterskie Archidiecezji Wrocławskiej mieści się w barokowym obiekcie zwanym "Domem Pod Czwórką". Budynek powstał w latach 1702-1715 według projektu J. B. Peintnera z przeznaczeniem na sierociniec dla niezamożnej młodzieży szlachetnie urodzonej (Orphanotropheum). Ucierpiał w czasie II wojny światowej – uszkodzona została część murów, tynki i sztukateria. Obiekt nie był remontowany przez kilkadziesiąt powojennych lat, jednak został właśnie gruntownie odnowiony.

W ciągu swojej historii budynek pełnił wiele funkcji. Działały tu różne katolickie organizacje, m.in. Studium Organistowskie, Duszpasterstwo dla osób głuchoniemych, Poradnia Życia Rodzinnego, Poradnia Adopcyjna, Ośrodek Mediacyjny, Studium Katechetyczne. W okresie stanu wojennego działał tu Arcybiskupi Komitet Charytatywny, udzielający pomocy prawnej, medycznej, charytatywnej. Obecnie swoje siedziby mają tu: Centrum Duszpasterstwa Archidiecezji Wrocławskiej, Poradnia Rodzinna, Archidiecezjalna Rada Rodziców, Studium Organistowskie, Duszpasterstwo Młodzieży, Radio Rodzina, Klub Inteligencji Katolickiej, Ruch Światło-Życie.

na podst.
Obiekt wpisany do rejestru zabytków pod poz. A/2891/46 .

Barokowa k., 4-kondygnacyjna, kalenicowa, wybudowana ok. 1730, być może z wykorzystaniem murów piwnic 2 wcześniejszych domów. Jedynie ściany fasadowa i szczytowe oraz piwnice byty mur., pozostałe wyk. w technice szachulcowej. Założona na planie trapezoidalnym, ze zbliżonym do dwutraktu układem pomieszczeń i pierwotnie otwartymi drewn. galeriami w elewacji tylnej, wychodzącymi na wewn. fosę (Czarną Oławę). Pięcioosiową fasadę o symetrycznej kompozycji dzieliły kompozytowe pilastry spinające piętra, wydzielające oś środk. i akcentujące naroża. Ponad nadprożami okien III piętra zwieńczonymi gierowanymi gzymsami bogata dekoracja sztukatorska. Oś fasady podkreślała lukarna oraz portal o eliptycznie sklepionym otworze wejściowym, ponad którym umieszczono kartusz z godłem domu. W portalu znajdowała się barok, stolarka o snycerskiej dekoracji.

Kamienica została zniszczona w 1945.

Wojciech Brzezowski

Jedna z dwóch ulic we wrocławskim Starym Mieście, łączących niegdyś Rynek ze znajdującą się na zachód od niego nieistniejącą już Bramą Mikołajską (tą drugą ulicą jest ulica Ruska), od której bierze nazwę (do 1945 Nikolai Straße).

W średniowieczu (wraz z ulicami Ruską, Oławską, Świdnicką i Piaskową) była jedną z głównych arterii komunikacyjnych Wrocławia.

Przy ulicy św. Mikołaja, przy samym Rynku, znajduje się kościół św. Elżbiety. Na drugim końcu ulicy, niedaleko dawnej Bramy Mikołajskiej, znajduje się dzisiejszy Sobór Narodzenia Przenajświętszej Bogurodzicy we Wrocławiu, dawniej kościół pod wezwaniem św. Barbary.

Ulica liczy około 600 metrów i w połowie długości przecięta jest wytyczoną w latach 70. XX wieku wrocławską trasą W-Z. Wyburzenia związane z przeprowadzeniem trasy W-Z oszczędziły stojący na rogu ulicy św. Mikołaja i trasy budynek Szpitala Bożego Grobu

Ulica we Wrocławiu, biegnąca niegdyś wzdłuż krawędzi wewnętrznej (wschodniej) Czarnej Oławy (fosy miejskiej wewnętrznej), na zewnątrz linii wewnętrznych murów miejskich, na odcinku pomiędzy dzisiejszymi ulicami Ruską na południu a ulicą Łazienną na północy, pośrodku przecięta ulicą św. Mikołaja.

Sąsiedztwo wody w Czarnej Oławie sprzyjało osiedlaniu się tu i zakładaniu warsztatów przez rzemieślników garbarzy, należących do założonego w 1273 cechu białoskórników. Warsztaty te i domy były lekkie i bardzo niewielkie ze względu na szczupłość miejsca na położonych między murami miejskimi a fosą działkach.

Weißgerbergasse wzmiankowana była w 1355 jako odcinek drogi łączącej – wzdłuż Czarnej Oławy – ulicę św. Mikołaja z Odrą w sąsiedztwie wieży wodnej znajdującej się niegdyś nieopodal dzisiejszego skrzyżowania z ul. Łazienną. Południowy odcinek ulicy Białoskórniczej, pomiędzy Ruską a św. Mikołaja aż do I połowy XIX wieku nosił nazwę Töpfergasse ("Zaułek Garncarski"); na mapie z 1807 występuje jeszcze Töpfergasse, a w 1837 – już na obu odcinkach Weißgerber Gasse.

Po epidemii cholery w 1866 Czarną Oławę zasypano; na jej miejscu powstał nowy zaułek, nazwany na swoim północnym odcinku Weißgerber Ohle ("Oława Białoskórnicza"), a na południowym – Reussen Ohle ("Oława Ruska").

Podczas oblężenia Festung Breslau wiosną 1945 w gruzach legła zachodnia pierzeja ulicy Białoskórniczej (podobnie jak zabudowa Oławy Białoskórniczej i część Oławy Ruskiej, którym nadano wspólną nazwę Zaułka Ruskiego), a i pierzeja wschodnia uległa poważnym uszkodzeniom. Kamienice te odbudowano w latach sześćdziesiątych. W następnym dziesięcioleciu przez przestrzeń pomiędzy Białoskórniczą a Nowym Światem przeprowadzono trasę średnicową. Dziś ulica Białoskórnicza jest jedynie wąską zatoczką parkingową równoległą do wschodniej jezdni trasy średnicowej.