Ulica Jarzynowa to lokalna ulica o długości prawie 900 m wytyczona w latach 20. XX w. wzdłuż wschodniej granicy terenu należącego do dawnego folwarku Mania. Pierwotnie ulica kończyła się przy skrzyżowaniu z ul. Borową. Z biegiem czasu powstała po zachodniej stronie ulicy niska zabudowa mieszkalna. Po stronie wschodniej rozciągał się obszar lasu miejskiego zwanego Polesiem Konstantynowskim. Od połowy lat 20. na południe od ul. Srebrzyńskiej rozpoczęto tam urządzanie Parku im. Piłsudskiego. Z kolei w 1928 r. na terenie po północnej stronie Srebrzyńskiej podjęto budowę osiedla im. Montwiłła-Mireckiego. Powstanie budynków przy ul. Jarzynowej przewidziane było w II etapie budowy. Planowano tu m.in. wzniesienie wzdłuż ulicy ośmioklatkowego budynku w typie identycznym jak budynek przy al. Unii Lubelskiej 18. Jednak na skutek trudności związanych z wielkim kryzysem w latach 30. rozbudowy osiedla nie kontynuowano. Po wojnie wybudowano po wschodniej stronie ulicy szereg garaży. Jeszcze w 1937 r. po ujęciu rzeki Łódki w kryty kanał ulica została wydłużona do nowo powstałego połączenia al. Unii Lubelskiej z ul. Borową (obecnie ul. Solec). W pierwszych powojennych planach perspektywicznych rozwoju miasta przewidywano poprowadzenie wzdłuż ulicy Jarzynowej od ul. Drewnowskiej w kierunku Brusa północnej obwodnicy śródmieścia. Do dziś przy ulicy dominuje niska przedwojenna zabudowa mieszkalna. Jedynie w końcu lat 50. wzniesiono tu dwa budynki wielorodzinne pod nr 26/28 (Jęczmienna 24/26) i pod nr 46/48.