W południowo-zachodniej części miasta znajduje się wybudowana w latach 1378-1402 przez biskupa Jana I Mnicha kaplica zamkowa biskupów pomezańskich pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny, zwana w późniejszych wiekach Kościołem Polskim.

Dawna kaplica znajdowała się poza murami miasta, a jej ściana północna była połączona z murem miejskim przerzuconą przez fosę arkadką.

Kościół został przebudowany w XVI wieku. Po sekularyzacji służył polskim ewangelikom i stąd wzięła się potoczna nazwa „Kościół Polski”.

Szczyt wschodni budowli posiada ścianę ażurową z kolistymi otworami i wnękami.

Szczyt zachodni zdobi ośmioboczna wieża, przypominająca basztę obronną. Wewnątrz kościoła zachował się drewniany polichromowany strop z połowy lat dwudziestych XVIII wieku, wykonany w stylu barokowym, przedstawiający wizerunek Chrystusa jako Źródło Życia oraz symbole czterech ewangelistów.

Ciekawostką są częściowo odsłonięte ornamenty roślinne i cytaty z psalmów i ewangelii po polsku i niemiecku oraz napis fundacyjny po łacinie. Obecnie w kościele mieści się muzeum sztuki ludowej oraz przedmiotów kultury materialnej regionu, a także zdjęć i pamiątek z czasów II wojny światowej.