|
starsze nowsze oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 9 głosów | średnia głosów: 6
Lata 1934-1936 , Malinnik panorama.Skomentuj zdjęcie
|
Dodane: 26 listopada 2017, godz. 17:23:06 Aktualizacja: 21 maja 2019, godz. 13:49:15 Źródło: Zbiory prywatne - chrzan233 Rozmiar: 3000px x 1913px
8 pobrań 1236 odsłon 6 średnia ocen Poprzednie i następne zdjęcia slawekh Obiekty widoczne na zdjęciu
Dzielnica Malinnik (Cieplice) więcej zdjęć (122) Dawniej: Herischdorf Heroldisdorf (1288), Herisdorf (1407), Herischdorf (1409) Historyczna nazwa typu dzierżawczego, wywodzona jest od imienia Herold (lub zawołania rodowego), odnoszącego się zapewne do założyciela (zasadźcy) wsi.Malinnik był w średniowieczu wsią rolniczą, a od XV w. tkacką. Na jej terenie nad potokiem, zapewne w dolnej części wsi zakładano bielniki. Szczyt rozwoju tkactwa przypadł na około połowę XVIII w. Jego rozwój trwał do 1 połowy XIX w. W 1749 r. wzmiankowane były bielarnie z zabudowaniami w okolicach młyna, które stanowiły własność Jeremiasza Römischa i Gottfryda Römischa. W 2 połowie XIX w. nastąpił upadek tkactwa. 1288 – pierwsza wzmianka o wsi Heroldisdorf. Podpisany przez księcia Bolesława w dniu 20 marca dokument jest nadaniem prawa własności karczmy komturowi zakonu joannitów w Cieplicach.1309 – część majątku książęcego w Malinniku otrzymał jako własność dziedziczną Fritzko, łowczy księcia Bernarda Lwóweckiego i Henryka Śląskiego; w 1312 r. ustanowiono dla właściciela czynsz z połowy łana ziemi w tej wsi. Miejscowość była w tym czasie wolną wsią książęcą. Łowczy Fritzko żył jeszcze w 1320 r., bowiem jest to data przekazania mu pod zarząd wszystkich książęcych lasów wokół Jeleniej Góry. 1317 – majątek joannitów-szpitalników od Świętego Krzyża w Jeleniej Górze we wsi obejmował 5 gospodarstw kmiecych oraz rozległe ogrody uprawne. 1375 – księżna Agnieszka Świdnicka poświadczyła dokument sprzedaży majątku w Cieplicach i Malinnika przez ówczesnego właściciela dóbr w tych miejscowościach, Konrada von Gerstenberga. Nabywcą obu miejscowości była Zofia, wdowa po Hansie von Nimptsch i jej synowie Vincenz i Hans. 1381 – w dniu 16 sierpnia wydany został, podpisany przez króla Wacława Czeskiego akt nadania na własność dziedziczną majątku w Cieplicach i Malinniku rodzinie Gotsche Schoff, rezydującej na zamku Chojnik. Nadanie objęło również istniejący już wcześniej młyn w Malinniku. W tym samym roku wzmiankowany Heinrich Wiltperg, marszałek księżnej Agnieszki, który był zobowiązany Gotsche Schoffowi do zapłacenia czynszu na rzecz majątku i folwarku w Cieplicach i Malinniku. Część gruntu w Malinniku pozostawała nadal własnością książęcą. 1384 – kolejnym nadaniem dla Gotsche Schoffa było ofiarowanie przez księżnę Agnieszkę czynszu z gruntów uprawnych we wsi. Ten zaś w 1393 r. ustanowił 2 marki czynszu ze swojego majątku w Malinniku na rzecz kaplicy na zamku Chojnik. 1482 – Christoph von Schaffgotsch ofiarował parafii w Cieplicach jedno gospodarstwo kmiece z polami uprawnymi w Malinniku. 1518 – Ulrich Schaffgotsch sprzedał Georgowi von Zedlitz z Komarna roczny czynsz w wysokości 10 marek z majątku w Malinniku. 1524 – większość mieszkańców wsi przyjęła protestantyzm. Nabożeństwa w tym obrządku odbywały się dla nich w Cieplicach. 1560 – majątek Schaffgotschów we wsi przeszedł pod ich bezpośrednią jurysdykcję. W tym samym roku młyn należący do parafii katolickiej w Cieplicach został zamknięty. Nowy, zbudowany w 1707 r., w 1714 sprzedany został domenie w Cieplicach. 1628 – przy drodze na wzgórze Hartsteine (ob. okolice ul. J. Michejdy) zlokalizowany był folwark Schaffgotschów, który w 1650 roku nabył Melchior Albrecht, sekretarz majątku Chojnik. W 1928 r. własność przy folwarku uległa likwidacji. Obejmowała obszar 110 ha, z których część stanowiły lasy. Dzierżawcą folwarku w 1935 r. był mistrz wikliniarstwa i nadzorca budowli miejskich Paul Winckler. 1742 – w Malinniku działały dwie szkoły. 1781-1783 regulacja i budowa nawierzchni drogi z Jeleniej Góry do Cieplic przez Malinnik (ob. ul. Wolności). 1820 – otwarcie szlifierni szkła artystycznego na terenie, na którym później założono fabrykę maszyn papierniczych. 1845 – zmarł Albert Tollberg mieszkający w Malinniku architekt dworski Schaffgotschów, autor projektu teatru zdrojowego w Cieplicach. Założono gminę wyznania staroluterańskiego. 1845 – wieś była własnością Schaffgotschów; na jej terenie znajdowała się królewska celnica, folwark Schaffgotschów, 241 domów, 1614 mieszkańców, dwie ewangelickie szkoły, młyn wodny, 41 tkaczy bawełny, 32 tkaczy lnu, 41 rzemieślników, 20 handlarzy, szlifierz szkła, cegielnia, 5 zajazdów, 2 restauracje (na Górze Sołtysiej i na wzgórzu Weihrichsberg, ob. ul. A. Struga 22). 1848 – parafia staroluterańska liczyła 46 wiernych. Nabożeństwa odbywały się w Sobieszowie. 1854 – powódź, 1866 – epidemia cholery; 1883, 1886, 1888, 1897 – powodzie. 1869-1870 budowa kościoła dla wiernych wyznania staroluterańskiego (ul. Wolności 213). 1874 – we wsi było 261 domów, 1830 mieszkańców. 1878 – architekt i przedsiębiorca budowlany Wilhelm Ansorge nabył od rodziny Schaffgotsch grunt w okolicy obecnej ulicy Łabskiej, gdzie wytyczył drogę, która dała początek osiedlu Russische Colonie. 1891 – budowa drogi z Malinnika do dworca w Cieplicach, poprowadzonej wzdłuż zachodniej granicy cmentarza przy ulicy Jagiellońskiej w Cieplicach. 1893 – budowa żelaznego mostu nad Kamienną. 1894 – otwarcie poczty w okolicach ob. ul. Wolności 213. 1896 – budowa szkoły. 1899 – remont mostu nad Kamienną, na osi ob. ul. Ceglanej. 1900-1903 elektryfikacja wsi. 1901-1904 budowa szkoły ewangelickiej m.in. z fundacji Füllnera. 1904 – budowa rezerwuaru wodnego na Górze Sołtysiej. 1904-1908 budowa zapory wodnej. 1908 – we wsi było 353 domy, 3363 mieszkańców (2805 ewangelików, 543 katolików, 11 żydów). 1905 – 1906 budowa osiedla Scholzenberg Kolonie, ob. ul. M. Kasprzaka. Założenie wodociągów. 1906 – założenie parku Füllnera, tzw. parku norweskiego. 1910 – wzniesienie gmachu urzędu gminy (okolice ul. Wolności 214). 1913 – żwirowanie ulic osiedla Deutsche Kolonie. 1923-1924 brukowanie ulic Russische Kolonie; od 1915 r. osiedlu nadano nazwę Tannenberg. 1938 – powierzchnia terenu wsi 1148 ha, w tym110 ha było własnością Schaffgotschów. W tym roku mosty i ulice Malinnika wyłożono brukiem. Studium historyczno - urbanistyczne 2002 Karkonosze więcej zdjęć (203) Dawniej: Riesengebirge Karkonosze (łac. Askiburgion; pol. n. tradyc. do 1946 Góry Olbrzymie, również Karkonosze, czes. Krkonoše, czes. gwar. góral. Kerkonoše, śl. Gůry Uolbrzimje, śl.-niem. Riesageberge, niem. Riesengebirge, ang. Giant Mountains) – najwyższe pasmo górskie Sudetów i zarazem Czech rozciągające się na przestrzeni ok. 40 km (od Przełęczy Szklarskiej na zachodzie do Przełęczy Lubawskiej na wschodzie). Szerokość pasma waha się od 8 do 20 km. Karkonosze zajmują powierzchnię ok. 650 km², z czego do Polski należy 185 km² czyli 28,46%. Głównym grzbietem oraz Grzbietem Lasockim przebiega granica polsko-czeska. Najwyższym szczytem jest Śnieżka (1603 m n.p.m.) – najwyższy szczyt Czech, Sudetów i Śląska. Karkonosze należą do Światowej Sieci Rezerwatów Biosfery UNESCO i są chronione poprzez utworzenie na ich terenie Karkonoskiego Parku Narodowego oraz Krkonošského národní parku. Karkonosze położone są w Sudetach Zachodnich, stanowiąc ich centralną część. Od północy graniczą z Kotliną Jeleniogórską, od północnego wschodu poprzez Przeł. Kowarską z Rudawami Janowickimi, od wschodu ze wzgórzami Bramy Lubawskiej (Kotliną Kamiennogórską), od południowego wschodu poprzez Przełęcz Lubawską z Górami Kruczymi, od południa z Podgórzem Karkonoskim i od zachodu poprzez Przeł. Szklarską z Górami Izerskimi. W rzeźbie Karkonoszy wyróżnia się dwa grzbiety o przebiegu wschód-zachód oraz grzbiety południowe, tzw. „Rozsochy”. W północnej części leży Pogórze Karkonoskie oddzielone od Grzbietu Śląskiego Karkonoskim Padołem Śródgórskim. Główny Grzbiet Karkonoszy Główny Grzbiet Karkonoszy rozciąga się od Przełęczy Szklarskiej do Przełęczy Okraj; dzieli się na Grzbiet Śląski, Grzbiet Czarny i Grzbiet Kowarski. Biegnie nim granica polsko-czeska. Czeski Grzbiet Na południe od niego rozciąga się równoległy, nieco krótszy Czeski Grzbiet, przecięty w połowie długości przełomową doliną Łaby. Grzbiety południowe Poprzecznie do Głównego i Czeskiego Grzbietu biegną grzbiety południowe, zwane po czesku Krkonošské rozsochy. Są to, od zachodu: Vilémovská hornatina, Vlčí hřbet, Žalský hřbet i Černohorská hornatina, odchodzące na południe od Czeskiego Grzbietu. Od Śnieżki (Czarny Grzbiet) odchodzi grzbiet zwany Růžohorská hornatina, oddzielony od Czeskiego Grzbietu i Černohorske hornatiny doliną Úpy. Od Kowarskiego Grzbietu w kierunku południowym odchodzi Lasocki Grzbiet, którym również biegnie granica polsko-czeska oraz leżące na jego przedłużeniu ku południowi Rýchory. Wszystkie grzbiety o południkowym przebiegu, poza granicznym Lasockim, leżą całkowicie w Czechach. Karkonoski Padół Śródgórski Na północ od Śląskiego Grzbietu znajduje się Karkonoski Padół Śródgórski – głębokie obniżenie oddzielające go od Pogórza Karkonoskiego. Pogórze Karkonoskie Pogórze Karkonoskie leży pomiędzy Karkonoskim Padołem Śródgórskim na południu i Kotliną Jeleniogórską na północy. Składa się z wielu masywów poprzecinanych przełomowymi dolinami potoków. Skałki Charakterystycznym elementem karkonoskiego krajobrazu są malownicze formy skalne, zwane tu skałkami. Łącznie można wyróżnić co najmniej 150 grup skalnych i pojedynczych skałek, różnej wielkości, kształtu i wysokości sięgającej do 25 m (np. Pielgrzymy). Z racji fantastycznych kształtów i związanych z nimi legend, skałki przybrały osobliwe nazwy: Owcze Skały, Ptasie Gniazda, Końskie Łby, Twarożnik, Kukułcze Skały, Borówczane Skały, Paciorki, Bażynowe Skały, Słonecznik, Kotki, Szwedzkie Skały i in. Kotły polodowcowe Ochłodzenie w plejstocenie z jednoczesnym obniżeniem granicy wiecznego śniegu do wysokości 1000–1200 m n.p.m. spowodowały powstanie w Karkonoszach lokalnego zlodowacenia górskiego. W jego następstwie na północnym stoku Karkonoszy powstało 6 kotłów lodowcowych. Poczynając od zachodu są to: 2 bliźniacze Śnieżne Kotły (Mały i Wielki), Czarny Kocioł Jagniątkowski, Kocioł Wielkiego Stawu, Kocioł Małego Stawu i Kocioł Łomniczki. Po południowej stronie występują: Labský důl, Kotelní jámy, Úpská Jáma, Studniční jámy, Modrý důl i Zelený důl. Nisze niwalne Ponadto, na północnym stoku Karkonoszy, występują nisze niwalne (ich rozwój w plejstocenie determinowały płaty firnu i śniegu). Największymi, co do rozmiarów, są nisze pod Szrenicki Kocioł, Łabski Kocioł, kocioł pod Śmielcem, kocioł pod Tępym Szczytem, Kocioł Smogorni i nisza Biały Jar. Źródło: |