Chałupa z Antoniowa dawniej znana we wsi pod nazwą "dom Jagusia". Zbudowana na początku XIX w. W 1840 r. uległa częściowemu spaleniu, o czym informuje zapis na belce "Gebrand 1840".
Wnętrze podzielone na sień z kominem, zajmującym całą jej szerokość, dwie obszerne izby i trzy komory. Otwory okienne w dawnych chałupach, w izbach umieszczano na wysokości od 60 cm. W izbach narożnych, zazwyczaj największych umieszczano po trzy okna: dwa (tzw. bliźniacze) od ściany licowej, jedno od szczytowej wychodzącej na drogę. Okienka w komorach, a także świetliki w sieniach miały zazwyczaj kształt niewielkiego prostokąta zbliżonego do kwadratu.
Dach chałupy dwuspadowy, dawniej kryty słomą, w muzeum pokryto gontem. Szczyty chałupy szalowane w jodełkę. Wejście na strych od strony szczytu.
Muzeum jest trzecią lokalizacją budynku. Chałupa w 1939 roku została w całości przesunięta o ok. 150 m, ponieważ miała znajdować się na terenach zalewowych.
Chałupa z Antoniowa wyposażona została w obiekty typowe dla zamożnej rodziny wiejskiego młynarza z końca XIX w. Wyraźnie widoczny jest podział chałupy na dwie części o zróżnicowanym charakterze - izbę czarną, z tradycyjnym układem sprzętów, charakterystycznym dla wsi śląskiej z początku XX w. oraz izbę białą wyposażoną w meble wykonane wykonane według mody miejskiej.

Żródło: