Muzeum wzniesiono w 1914 r. dla RGV (Riesengebirgsverein) na siedzibę Muzeum Karkonoskiego dla tego stowarzyszenia. Projekt wykonał wrocławski architekt Karl Grosser, być może wg. Wstępnego projektu berlińskiego architekta Dreschera. Inicjatorem budowy był ówczesny prezes RGV Hugo Seydel. Budynek był remontowany w latach 1937 – 1938 i 1981 – 1993. Dwukondygnacyjny budynek główny o monumentalnej formie architektonicznej mieści sale ekspozycyjne. Do niego od tyłu dobudowane są dwa niewielkie skrzydła : jedno jest stylizowaną drewnianą chatą karkonoską projektu architekta Schureka, zawierającą ekspozycję etnograficzną – wnętrze typowej chaty. Drugim jest stylizowana, renesansowa kamienica mieszczańska, wzorowana na jeleniogórskim rynku.
Za muzeum ciągnie się lapidarium. Są w nim m.in. płyty nagrobne Czedliczów z Bystrzycy z lat 1577, 1612 i 1632 oraz uszkodzona figura Herkulesa z XVIII w., która stała pierwotnie w dawnym ogrodzie Mentzlów, w sąsiedztwie kościoła garnizonowego.
Po 1930 r. obiekt przebudowano. Po wojnie muzeum uruchomiono 3 maja 1948 r., ponieważ wcześniej służyło jako składnica muzealna dla dzieł sztuki odnalezionych na terenie Sudetów.

(źródło : M. Staffa – SGTS, tom 4)