Poznań Główny (niem. Posen Hauptbahnhof) - zbudowany w latach 1874-1879 dworzec kolejowy znajdujący się pomiędzy torami linii stargardzkiej oraz wrocławskiej. Na wschód od dworca powstały bocznice oraz budynki dworca towarowego.
Projekt głównego dworca, w stylu neoromańskim, wzorowany na berlińskim Dworcu Poczdamskim, zakończono w roku 1869. Przystąpiono wówczas do prac przygotowawczych w pobliżu fortecznych umocnień. Stworzono wykop pod nowy dworzec, a ziemię z wykopu wykorzystano przy budowie nasypu na odcinku linii stargardzkiej. Prace na linii stargardzkiej zakończono w roku 1872. Jej nowy przebieg omijał Dworzec Jeżycki - przestał on być używany.
Poznań Główny (niem. Posen Hauptbahnhof) - zbudowany w latach 1874-1879 dworzec kolejowy znajdujący się pomiędzy torami linii stargardzkiej oraz wrocławskiej. Na wschód od dworca powstały bocznice oraz budynki dworca towarowego. Projekt głównego dworca, w stylu neoromańskim, wzorowany na berlińskim Dworcu Poczdamskim, zakończono w roku 1869. Przystąpiono wówczas do prac przygotowawczych w pobliżu fortecznych umocnień. Stworzono wykop pod nowy dworzec, a ziemię z wykopu wykorzystano przy budowie nasypu na odcinku linii stargardzkiej. Prace na linii stargardzkiej zakończono w roku 1872. Jej nowy przebieg omijał Dworzec Jeżycki - przestał on być używany. Budynek nowego Dworca sprawiał całkowicie inne wrażenie niż powstały wcześniej dworzec na Jeżycach z drewnianymi budynkami. Jego masywny wygląd od razu wskazywał na „forteczny” charakter ówczesnego Poznania. Reprezentacyjny front murowanego budynku w stylu neoromańskim, wzniesionego z czerwonej cegły, zwieńczono loggią oraz attyką z zegarem oraz dwoma orłami z piaskowca. Po stronie zachodniej i wschodniej budynku znajdowały się po trzy perony połączone wówczas oddzielnymi tunelami. Wiatami przykryto perony 1 i 4. Z szosy Wrocławskiej (obecna ulica Głogowska) do głównego wejścia dworca prowadziła kładka. W roku 1896 wprowadzono bilety peronowe, a od strony zachodniej otwarto tzw. Dworzec Łazarski (obecnie Dworzec Zachodni). Budynek Dworca przetrwał do czasów współczesnych, w niestety zupełnie innym kształcie.
W związku z przygotowaniami do mającej się odbyć w roku 1929 Powszechnej Wystawy Krajowej poznański Dworzec Główny przeszedł pierwszą gruntowną modernizację, w ramach której połączono tunele zachodni i wschodni pod peronami wybijając przejścia w podziemiu budynku dworcowego. Stworzono kryty szklanym dachem hol tunelowy, do którego prowadziły schody o szerokości 5,5 metra. Usunięto wszystkie drewniane przybudówki. Na dwóch przeciwległych ścianach umieszczono okienka na kasy biletowe, bagażowe, informację i przechowalnię bagażu. Cały gmach odmalowano, a oświetlenie gazowe zastąpiono elektrycznym. W roku 1928 powstał budynek Dworca Zachodniego według projektu Władysława Czarneckiego. Gmach powstał w związku z organizacją przez Poznań PeWuKi. Przed budynkiem dworca stworzono obszerny plac. Do centrum Poznania wiodła ulica Dworcowa, poprzez most Kaponierę i Bramę Berlińską. W roku 1880 pierwsza linia tramwaju konnego połączyła Dworzec ze Starym Rynkiem. Przed budynkiem dworcowym zbudowano pętlę tramwajową oraz mały budyneczek należący do zarządu komunikacji miejskiej. W roku 1898 miasto połączono z dworcem linią tramwaju elektrycznego. Tramwaje kursowały do pętli przy dworcu do roku 1970, gdy zakończono jego przebudowę i zlikwidowano połączenie tramwajowe. Część torów zachowała się pod asfaltem. W wyniku walk o Poznań w roku 1945 ucierpiał poważnie również budynek dworcowy. Do jego odbudowy przystąpiono 13 marca 1945 r. W czasie odbudowy do dyspozycji podróżnych oddano drewniany barak. W styczniu kolejnego roku oddano do użytku podróżnych przestronną poczekalnię. Niestety, w „wyzwolonej” Polsce panowały inne niż w międzywojennej trendy, również w architekturze. Bryła gmachu uległa znacznej zmianie poprzez podniesienie jego środkowej części o 3 metry do wysokości 17 metrów. Aby rozjaśnić hol, zwiększono wysokość okien do 6 metrów. W podwieszanych pod sufitem kasetonach umieszczono oświetlenie. Wzdłuż dwóch bocznych ścian holu, o powierzchni 500 m2, ulokowano 10 kas biletowych ze znajdującymi się nad nimi pomieszczeniami dla pracowników. Warto wspomnieć, że były to wówczas najnowocześniejsze kasy w kraju. Do użytku podróżnych oddano również pięć poczekalni. Uroczyste otwarcie nowego budynku dworcowego miało miejsce 20 kwietnia 1949. W latach 70. XX wieku dworzec kończył 100 lat - przestał odpowiadać ówczesnym potrzebom. Zapadła więc decyzja o gruntownej modernizacji kompleksu dworcowego. Prace rozpoczęto w roku 1970. W wyniku prac podzielonych na pięć etapów modernizację przeszedł hall kasowy, wnętrze budynku Dworca Zachodniego, część z małą gastronomią oraz bryła budynku dworcowego. Wydłużono hall, zamurowano okna od frontu, a całą elewację budynku obłożono płytami granitowymi, na przemian poziomymi pasami płyt jasnych i ciemnych. Zainstalowano nowe tablice informujące o odjazdach i przyjazdach pociągów. Peron 1 i 4 zyskały nowe wiaty. Likwidacji uległo połączenie tramwajowe istniejące od XIX wieku. Ostatni etap prac zakończono w 1976 roku. W 1992 roku płyty umieszczone na elewacji budynku zaczęły odpadać, więc je zdemontowano i budynek otynkowano na szaro.
Na podst.: http://poznan.wikia.com/wiki/Stary_budynek_dworca_g%C5%82%C3%B3wnego
W związku z toczącą się dyskusją o nazwach największego poznańskiego dworca popieram stosowanie historycznych nazw nie tylko tego obiektu (zwłaszcza na pocztówkach) obok dzisiejszej tytułowej Poznań Główny, którą także można dodać za historyczną w nawiasie (dziś Poznań Główny). Dostępne źródła internetowe podają nazwy: Posen Central Bahnhof 1848-1900 • Posen Zentralbahnhof 1901-1909 • Posen 1910-1916 • Posen Hauptbahnhof 1916-1919 • Poznań 1919-1938 • Poznań Główny 1938-1939 • Posen Hauptbahnhof 1939-1945 • Poznań Główny 1945- dziś.
