Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 11 głos | średnia głosów: 5.96
 | Polska › Wydarzenia historyczne › 1947 - Wybory do Sejmu Ustawodawczego |
styczeń 1947 , Wybory w 1947 roku.
Skomentuj zdjęcie
Kuba Jastrzębski
+1 głosów:1  To sala Teatru Roma - tylko tam w 1947 roku dałoby się zrobić jakieś większe zgromadzenie - dla porównania: albo: 2012-03-04 15:39:55 (14 lat temu)
|
|
Na stronie od 2004 wrzesień
21 lat 8 miesięcy 17 dni |
3 pobrania 3379 odsłon 5.96 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Kavikvs
Obiekty widoczne na zdjęciu
1947 - Wybory do Sejmu Ustawodawczego
więcej zdjęć (95)
Zbudowano: 1947
Wybory do Sejmu Ustawodawczego 1947 – pierwsze powojenne wybory do Sejmu Ustawodawczego przeprowadzone w Polsce 19 stycznia 1947 roku.
Do wyborów tych stanęły partie jednoznacznie popierające nową władzę (tzw. Blok Demokratyczny: PPR, PPS, SD, SL) oraz partie satelickie bloku: Stronnictwo Pracy i Polskie Stronnictwo Ludowe \"Nowe Wyzwolenie\", naprzeciwko których stanęło opozycyjne Polskie Stronnictwo Ludowe, które było jedyną platformą opozycji społeczeństwa w ograniczonym stopniu tolerowaną przez władze komunistyczne. Ostateczne wyniki wyborów zostały sfałszowane przez ówczesne władze Polski.
Wypełniając postanowienia konferencji jałtańskiej, na której mocarstwa zobowiązały rząd Polski \"do przeprowadzenia wolnych, nieskrępowanych wyborów na zasadzie powszechnego głosowania\" władze Polski Ludowej zdecydowały się na rozpisanie wyborów powszechnych w 1947 roku. Problemem rządu pozostawał fakt iż w referendum ludowym z 1946 roku 84% głosujących głosowało przeciwko nowej władzy co mogło spowodować klęskę wyborczą bloku popierającego komunistów.
4 grudnia 1946 roku Bolesław Bierut poprosił o pomoc radzieckich funkcjonariuszy, którzy wcześniej sfałszowali wyniki referendum ludowego[1]. 10 stycznia 1947 roku do Warszawy przybyła ekipa płk Arona Pałkina, naczelnika wydziału D Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego ZSRR, specjalizująca się w fałszowaniu i preparowaniu dokumentów pisanych.
Jednocześnie Państwowa Komisja Bezpieczeństwa przeprowadziła skoordynowaną akcję LWP, KBW, MO, UB i ORMO przeciwko działaczom i politykom PSL. Aresztowano ok. 60-80 tysięcy lokalnych działaczy i sympatyków PSL. Wielu zatrzymanym nie przedstawiono żadnych oficjalnych zarzutów lub nakazu aresztowania. Tajne bojówki PPR i UB, terroryzowały wsie, dokonując skrytobójczych mordów na ok. 200 członkach PSL. Zmobilizowano też agenturę UB, której zadaniem miała być penetracja środowisk ludowców.
W tym samym czasie LWP, UB i Grupy Ochronno-Propagandowe KBW rozpoczęły akcję propagandowo-dezinformacyjną mającą na celu skompromitowanie PSL w oczach społeczeństwa. W ramach represji rozwiązano struktury powiatowe PSL, co uniemożliwiło im wystawienie własnych kandydatów w wyborach.
Przeprowadzone 19 stycznia 1947 roku wybory zostały sfałszowane praktycznie na każdym szczeblu komisji wyborczych. Szczegółowy raport z 14 lutego 1947 ujawnił, że fałszerstw dokonali ludzie wyznaczeni przez polskich komunistów przy technicznym nadzorze i wsparciu funkcjonariuszy radzieckich. W celu zachowania pełnej konspiracji Bierut wraz z kierownictwem PPR zarządził jednocześnie podjęcie dodatkowych kroków, a mianowicie zamianę urn wyborczych w niektórych obwodach, podrzucanie do urn kart do głosowania, a w niektórych komisjach, gdzie nie było mężów zaufania z partii Mikołajczyka, przygotowanie dwóch egzemplarzy protokołów; w jednym z nich miało nie być danych liczbowych. Protokół bez liczb miała następnie otrzymać trójka z PPR w celu wpisania odpowiednich danych – pisano[1]. Na ok. 5,5 tys. komisji obwodowych komunistom udało się utworzyć aż 3515 komisji złożonych tylko i wyłącznie z członków PPR. PSL wprowadziło swoich mężów zaufania tylko do 1,3 tys. komisji. Tam gdzie nie było obserwatorów PSL, \"trójki\" PPR sporządzały po głosowaniu zupełnie nowe, fałszywe protokoły wyborów. Dochodziło też do unieważniania list wyborczych PSL. Władze komunistyczne pozbawiły praw wyborczych 409 326 osób. Zwerbowano agentów UB, wśród członków komisji wyborczych (ogółem 47,2 proc. składu wszystkich komisji obwodowych i 43,3 proc. składu komisji okręgowych)
Źródło:
Do wyborów tych stanęły partie jednoznacznie popierające nową władzę (tzw. Blok Demokratyczny: PPR, PPS, SD, SL) oraz partie satelickie bloku: Stronnictwo Pracy i Polskie Stronnictwo Ludowe \"Nowe Wyzwolenie\", naprzeciwko których stanęło opozycyjne Polskie Stronnictwo Ludowe, które było jedyną platformą opozycji społeczeństwa w ograniczonym stopniu tolerowaną przez władze komunistyczne. Ostateczne wyniki wyborów zostały sfałszowane przez ówczesne władze Polski.
Wypełniając postanowienia konferencji jałtańskiej, na której mocarstwa zobowiązały rząd Polski \"do przeprowadzenia wolnych, nieskrępowanych wyborów na zasadzie powszechnego głosowania\" władze Polski Ludowej zdecydowały się na rozpisanie wyborów powszechnych w 1947 roku. Problemem rządu pozostawał fakt iż w referendum ludowym z 1946 roku 84% głosujących głosowało przeciwko nowej władzy co mogło spowodować klęskę wyborczą bloku popierającego komunistów.
4 grudnia 1946 roku Bolesław Bierut poprosił o pomoc radzieckich funkcjonariuszy, którzy wcześniej sfałszowali wyniki referendum ludowego[1]. 10 stycznia 1947 roku do Warszawy przybyła ekipa płk Arona Pałkina, naczelnika wydziału D Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego ZSRR, specjalizująca się w fałszowaniu i preparowaniu dokumentów pisanych.
Jednocześnie Państwowa Komisja Bezpieczeństwa przeprowadziła skoordynowaną akcję LWP, KBW, MO, UB i ORMO przeciwko działaczom i politykom PSL. Aresztowano ok. 60-80 tysięcy lokalnych działaczy i sympatyków PSL. Wielu zatrzymanym nie przedstawiono żadnych oficjalnych zarzutów lub nakazu aresztowania. Tajne bojówki PPR i UB, terroryzowały wsie, dokonując skrytobójczych mordów na ok. 200 członkach PSL. Zmobilizowano też agenturę UB, której zadaniem miała być penetracja środowisk ludowców.
W tym samym czasie LWP, UB i Grupy Ochronno-Propagandowe KBW rozpoczęły akcję propagandowo-dezinformacyjną mającą na celu skompromitowanie PSL w oczach społeczeństwa. W ramach represji rozwiązano struktury powiatowe PSL, co uniemożliwiło im wystawienie własnych kandydatów w wyborach.
Przeprowadzone 19 stycznia 1947 roku wybory zostały sfałszowane praktycznie na każdym szczeblu komisji wyborczych. Szczegółowy raport z 14 lutego 1947 ujawnił, że fałszerstw dokonali ludzie wyznaczeni przez polskich komunistów przy technicznym nadzorze i wsparciu funkcjonariuszy radzieckich. W celu zachowania pełnej konspiracji Bierut wraz z kierownictwem PPR zarządził jednocześnie podjęcie dodatkowych kroków, a mianowicie zamianę urn wyborczych w niektórych obwodach, podrzucanie do urn kart do głosowania, a w niektórych komisjach, gdzie nie było mężów zaufania z partii Mikołajczyka, przygotowanie dwóch egzemplarzy protokołów; w jednym z nich miało nie być danych liczbowych. Protokół bez liczb miała następnie otrzymać trójka z PPR w celu wpisania odpowiednich danych – pisano[1]. Na ok. 5,5 tys. komisji obwodowych komunistom udało się utworzyć aż 3515 komisji złożonych tylko i wyłącznie z członków PPR. PSL wprowadziło swoich mężów zaufania tylko do 1,3 tys. komisji. Tam gdzie nie było obserwatorów PSL, \"trójki\" PPR sporządzały po głosowaniu zupełnie nowe, fałszywe protokoły wyborów. Dochodziło też do unieważniania list wyborczych PSL. Władze komunistyczne pozbawiły praw wyborczych 409 326 osób. Zwerbowano agentów UB, wśród członków komisji wyborczych (ogółem 47,2 proc. składu wszystkich komisji obwodowych i 43,3 proc. składu komisji okręgowych)
Źródło:
Wydarzenia historyczne
więcej zdjęć (6)
Wnętrze
więcej zdjęć (23)
Teatr Muzyczny "Roma"
więcej zdjęć (9)
Architekt: Stefan Szyller
Zbudowano: 1936
Dawniej: Dom Akcji Katolickiej im. papieża Piusa XI - "Roma"
Teatr Muzyczny „Roma” (TM „Roma”) – teatr muzyczny mieszczący się przy ul. Nowogrodzkiej 49 w Warszawie.
Teatr realizuje inscenizacje światowej klasyki musicalowej. Dzieła takich kompozytorów – jak Andrew Lloyd Webber czy Claude-Michel Schönberg – doczekały się na scenie autorskich inscenizacji typu non-replica production. Wśród realizatorów spektakli znaleźli się m.in. Dorota Kołodyńska (kostiumy) i Boris Kudlička (scenografia). Z teatrem współpracował Roman Polański oraz Jerzy Jeszke[1]. Teatr Muzyczny „Roma” realizuje politykę popularyzacji musicalu jako gatunku, a o powodzeniu tej misji świadczy rosnąca popularność kolejnych wystawianych na jego scenie tytułów (np. musical Upiór w operze obejrzało niemal 700 tysięcy widzów). Zagrano tam trzy najpopularniejsze musicale w historii – Koty, Upiór w operze i Les Misérables, a także prapremiery produkcji rodzimych, m.in. musical familijny Akademia pana Kleksa (2007).
W latach 90. XX wieku teatr zaczął podlegać władzom Warszawy, zmieniając nazwę (dawniej Operetka Warszawska).
Od 1998 roku dyrektorem naczelnym i artystycznym teatru jest Wojciech Kępczyński. Funkcję kierownika literackiego pełni Michał Wojnarowski.
Teatr ma siedzibę w Domu Akcji Katolickiej im. Piusa XI przy ul. Nowogrodzkiej 49. Po wojnie gmach miał największą sale obrad w Warszawie. Odbywały się w nim także spotkania i narady partyjne PPR i KRN.
W grudniu 2009 roku pojawiła się na teatralnej mapie Warszawy NOVA Scena Teatru Muzycznego Roma. Stanowi kontrapunkt wobec dużej sceny musicalowej teatru i ma w repertuarze kameralne formy poetyckie związane z muzyką: piosenkę literacką, poezję śpiewaną, monodram. Czasami kabaret. Powodzeniem cieszą się też spektakle dla dzieci. Autorzy polscy: Osiecka, Kofta, Przybora i Wasowski, Orłow, ale także Tuwim. Autorzy zagraniczni: Bułhakow, Saint-Exupéry, jak również Antony Hegarty z zespołu Antony & The Johnsons. Opiekę nad tą sceną sprawuje Jerzy Satanowski. wikipedia (fantom)
Teatr realizuje inscenizacje światowej klasyki musicalowej. Dzieła takich kompozytorów – jak Andrew Lloyd Webber czy Claude-Michel Schönberg – doczekały się na scenie autorskich inscenizacji typu non-replica production. Wśród realizatorów spektakli znaleźli się m.in. Dorota Kołodyńska (kostiumy) i Boris Kudlička (scenografia). Z teatrem współpracował Roman Polański oraz Jerzy Jeszke[1]. Teatr Muzyczny „Roma” realizuje politykę popularyzacji musicalu jako gatunku, a o powodzeniu tej misji świadczy rosnąca popularność kolejnych wystawianych na jego scenie tytułów (np. musical Upiór w operze obejrzało niemal 700 tysięcy widzów). Zagrano tam trzy najpopularniejsze musicale w historii – Koty, Upiór w operze i Les Misérables, a także prapremiery produkcji rodzimych, m.in. musical familijny Akademia pana Kleksa (2007).
W latach 90. XX wieku teatr zaczął podlegać władzom Warszawy, zmieniając nazwę (dawniej Operetka Warszawska).
Od 1998 roku dyrektorem naczelnym i artystycznym teatru jest Wojciech Kępczyński. Funkcję kierownika literackiego pełni Michał Wojnarowski.
Teatr ma siedzibę w Domu Akcji Katolickiej im. Piusa XI przy ul. Nowogrodzkiej 49. Po wojnie gmach miał największą sale obrad w Warszawie. Odbywały się w nim także spotkania i narady partyjne PPR i KRN.
W grudniu 2009 roku pojawiła się na teatralnej mapie Warszawy NOVA Scena Teatru Muzycznego Roma. Stanowi kontrapunkt wobec dużej sceny musicalowej teatru i ma w repertuarze kameralne formy poetyckie związane z muzyką: piosenkę literacką, poezję śpiewaną, monodram. Czasami kabaret. Powodzeniem cieszą się też spektakle dla dzieci. Autorzy polscy: Osiecka, Kofta, Przybora i Wasowski, Orłow, ale także Tuwim. Autorzy zagraniczni: Bułhakow, Saint-Exupéry, jak również Antony Hegarty z zespołu Antony & The Johnsons. Opiekę nad tą sceną sprawuje Jerzy Satanowski. wikipedia (fantom)
ul. Nowogrodzka
więcej zdjęć (655)
Ulica biegnie od ul. Brackiej do ul. Raszyńskiej (dzielnica Ochota). Śródmiejski odcinek łączy ul. Bracką z ul. Chałubińskiego. Do Śródmieścia należą numery: po stronie parzystej od 6A do 56, po stronie nieparzystej od nr 1/3 do nr 49. Jedna z najstarszych dróg narolnych biegnąca między włóką mieszczanina Macieja Małodobrego po stronie północnej i tzw. Szeroką Włóką po stronie południowej, od 1678 należącą do misjonarzy z kościoła Św. Krzyża. W 1745 misjonarze założyli wzdłuż drogi po stronie południowej folwark z obszernym ogrodem i wznieśli zabudowania folwarczne oraz cegielnię usytuowaną przy Wielkiej (ob. Poznańskiej). Następnie przy końcu drogi w pobliżu Żelaznej wybudowali nową cegielnię, po której pozostały glinianki między ulicami Koszykową i Lindleya zasypane w drugiej połowie XIX w. W 1767 część Szerokiej Włóki między Bracką i Marszałkowską została rozparcelowana i zabudowana, dając początek tzw. jurydyce Nowogrodzkiej, od której ulica otrzymała urzędowo w 1770 nazwę, choć nazwę jurydyka skasowano. W 1770 Nowogrodzka została przecięta wałem przy obecnej Raszyńskiej. W końcu XVIII w. droga Nowogrodzka poza wałem zanikła; wał ten przetrwał przez ok. 100 lat. W 1781 na włóce misjonarskiej w pobliżu Nowogrodzkiej założono cmentarz dla parafii świętokrzyskiej i wybudowano katakumby i kaplicę, która zachowała się do dziś przy Wspólnej. Oprócz zabudowań folwarku stał przy Nowogrodzkiej w końcu XVIII w. dom murowany i 14 domów, i dworków drewnianych skupionych między Bracką i Marszałkowską, rozciągały się liczne ogrody. W 1836 zamknięto cmentarz, po 1840 w pobliżu Brackiej wybudowano kilka domów murowanych. W drugiej połowie XIX w. pod ob. nr 45 znajdowały się składy wełny należące do Banku Polskiego i odbywały się jarmarki na wełnę. W 1858 Nowogrodzka została poszerzona po stronie południowej. W 1866 na posesji 1600-S (ob. nr 49) założono stalownię "Robert Eichler i Spółka, Fabryka Żelaza i Różnych Wyrobów Metalowych", zwaną walcownią na Koszykach, zatrudniającą przeszło 600 robotników. W 1870 pomiędzy ob. ulicami E. Plater i Chałubińskiego, po stronie nieparzystej, otwarto Ogród Pomologiczny o powierzchni ok. 5 ha z 12 000 drzew owocowych. W latach siedemdziesiątych dawny folwark Świętokrzyski był miejscem spacerów, zabaw ludowych i popisów cyrkowych. W latach 1883-1885 na dawnym cmentarzu wzniesiono kościół św. Piotra i Pawła. W latach 1872-1912 przy Nowogrodzkiej wybudowano ok. 20 kamienic; wśród nich wyróżniały się domy nr nr 4, 6 i 6a o modernistycznych fasadach oraz kamienice Ludwika Geyera przy zbiegu Poznańskiej - nr 40 i nr 46 o fasadzie udekorowanej rzeźbami, przedstawiającymi kobiety o polskim typie (arch. K. Kozłowski, 1899). W latach 1900-1902 na dawnym folwarku Świętokrzyskim (nr nr 59-71) wybudowano kilkanaście pawilonów szpitala Dzieciątka Jezus (ob. Państwowy Szpital Kliniczny nr 1) i Domu Wychowawczego im. ks. Boduena (arch. J. Dziekoński). W 1926 przez Nowogrodzką przeprowadzono tory Elektrycznych Kolei Dojazdowych sięgające do Marszałkowskiej. W 1927 pod nr 50 przy rogu ul.Pankiewicza zaczęto budowę gmachu Banku Rolnego (arch. M. Lalewicz). Ok. 1935 pod nr 49 wybudowano dom Akcji Katolickiej "Roma" z obszerną salą kinową (arch. S. Szyller). Pod nr 45 przy rogu Poznańskiej wzniesiono gmach Centralnego Telegrafu (arch. J. Puterman-Sadłowski). Ok. 1936 skasowano Ogród Pomologiczny. Podczas wojny znaczna część zabudowy uległa zniszczeniu; w 1944 hitlerowcy wysadzili kościół św. Piotra i Pawła i spalili część domów między Bracką i Marszałkowską oraz między Starynkiewicza i pl. Zawiszy. Po wojnie dawną "Romę" przebudowano na siedzibę opery, odbudowano w nowej formie kościół (1946-1957) i wzniesiono szereg domów mieszkalnych i biurowców. W 1957 dworzec kolei przesunięto w okolice ul. Chałubińskiego, a następnie w Al. Jerozolimskie, zdejmując tory i asfaltując Nowogrodzką do Emilii Plater. W budynku pod numerem 43 (dawny cyrkuł) miało siedzibę Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Warszawa-Śródmieście. Obecnie mieści się tu Urząd Dzielnicy Warszawa Śródmieście. W budynku dawnej "Romy" (nr 49) od 1966r., po przeniesieniu Opery Warszawskiej do odbudowanego gmachu Teatru Wielkiego miała siedzibę Państwowa Operetka w Warszawie i Państwowa Opera Objazdowa. Od lat dziewięćdziesiątych mieści się tu Teatr Muzyczny Roma.
Źródło:
Źródło: