Jezioro Koskowickie – to drugie co do wielkości jezioro Pojezierza Legnickiego, o powierzchni 55 ha i maksymalnej głębokości ok. 3 m. W kwietniu 2004 r. utworzono tu rezerwat obejmujący wody jeziora wraz z przyległymi trzcinowiskami i pastwiskami (ok. 64 ha + otulina ok. 23 ha) w celu ochrony wartości przyrodniczych naturalnie starzejącego się jeziora.

Historia:
Osiedle ludności kultury łużyckiej zlokalizowane na cyplu Jeziora Koskowickiego należy do jednego z najbardziej unikatowych stanowisk archeologicznych datowanych na epokę brązu i wczesną epokę żelaza rozpoznanych na terenie Dolnego Śląska. Wyjątkowość ta, podobnie jak w przypadku osad obronnych datowanych na podobny okres z Wielkopolski (np. Biskupin), wynika przede wszystkim z jego położenia oraz tego, w jakich warunkach nastąpiła depozycja materiałów archeologicznych. Wilgoć i bliskość wód Jeziora Koskowickiego sprawiła, że zachowała się tu znaczna liczba zabytków wykonanych z surowców organicznych – drewna, materiału osteologicznego (kości i poroże zwierząt domowych i dzikich) oraz szczątków paleobotanicznych (ziarna roślin dzikich i uprawnych).
Osada w Grzybianach znana była archeologom już w okresie międzywojennym, jednak największy zakres, a jednocześnie wkład w wiedzę na temat stanowiska miały prace podjęte tu w roku 1970 przez Instytut Historii Kultury Materialnej Polskiej Akademii Nauk w Warszawie. Kontynuowano je do roku 1980, a interdyscyplinarnym zespołem badawczym kierował dr hab. Z. Bukowski.
W trakcie wieloletnich badań odsłonięto m.in. relikty drewnianych konstrukcji zabudowy osady oraz pozyskano bogaty materiał zabytkowy. Najstarsza faza użytkowania osady datowana jest na X-IX w. p. n. e. Z nią wiązać należy relikty drewnianych konstrukcji nabrzeża (droga, falochron), pozostałości warsztatu rogowniczego oraz unikatowe zabytki drewniane (m.in. wiosło sterowe).
Kolejne dwie fazy użytkowania półwyspu datowano na VI-V w. p. n. e. Obok bogatego materiału ceramicznego i osteologicznego (szydła kościane i rogowe, szpile, młotki, motyczki, kopaczki) w toku badań odkryto również pozostałości warsztatu brązowniczego. Niestety bogaty materiał zabytkowy nie doczekał się pełnego opracowania monograficznego. (więcej informacji, także zdjęcia z wykopalisk tutaj: Osiedle ludności kultury łużyckiej zlokalizowane na cyplu Jeziora Koskowickiego (Grzybiany, stan. 3; AZP 78-21; stan. 24) należy do jednego z najbardziej unikatowych stanowisk archeologicznych datowanych na epokę brązu i wczesną epokę żelaza rozpoznanych na terenie Dolnego Śląska. Wyjątkowość ta, podobnie jak w przypadku osad obronnych datowanych na podobny okres z Wielkopolski (np. Biskupin), wynika przede wszystkim z jego położenia oraz tego, w jakich warunkach nastąpiła depozycja materiałów archeologicznych. Wilgoć i bliskość wód Jeziora Koskowickiego sprawiła, że zachowała się tu znaczna liczba zabytków wykonanych z surowców organicznych – drewna, materiału osteologicznego (kości i poroże zwierząt domowych i dzikich) oraz szczątków paleobotanicznych (ziarna roślin dzikich i uprawnych).
Osada w Grzybianach znana była archeologom już w okresie międzywojennym, jednak największy zakres, a jednocześnie wkład w wiedzę na temat stanowiska miały prace podjęte tu w roku 1970 przez Instytut Historii Kultury Materialnej Polskiej Akademii Nauk w Warszawie. Kontynuowano je do roku 1980, a interdyscyplinarnym zespołem badawczym kierował dr hab. Z. Bukowski.

W trakcie wieloletnich badań odsłonięto m.in. relikty drewnianych konstrukcji zabudowy osady oraz pozyskano bogaty materiał zabytkowy. Najstarsza faza użytkowania osady datowana jest na X-IX w. p. n. e. Z nią wiązać należy relikty drewnianych konstrukcji nabrzeża (droga, falochron), pozostałości warsztatu rogowniczego oraz unikatowe zabytki drewniane (m.in. wiosło sterowe).
Kolejne dwie fazy użytkowania półwyspu datowano na VI-V w. p. n. e. Obok bogatego materiału ceramicznego i osteologicznego (szydła kościane i rogowe, szpile, młotki, motyczki, kopaczki) w toku badań odkryto również pozostałości warsztatu brązowniczego. Niestety bogaty materiał zabytkowy nie doczekał się pełnego opracowania monograficznego. (więcej informacji, także zdjęcia z wykopalisk tutaj:

Lokalna legenda głosi, że w wodach Jeziora Koskowickiego wracający z pola Bitwy pod Legnicą Tatarzy zatopili głowę księcia Henryka II Pobożnego. Miejsce bitwy pod Legnicą (9 kwietnia 1241), chociaż nie do końca znane, to jednak jest lokalizowane właśnie pomiędzy Jeziorem Koskowickim a Legnickim Polem.

źródła: Wikipedia, Muzeum Miedzi w Legnicy