Konieczność zabudowy tego rejonu Warszawy powstała wiosną 1916 r., kiedy po opuszczeniu miasta przez rosyjskiego zaborcę, ówczesne jego władze (magistrat) zleciły grupie miejscowych architektów opracowanie projektu perspektywicznego rozwoju całego miasta. Konieczność tego rodzaju opracowania wynikła ze znacznego rozszerzenia dotychczasowych granic i obszaru miasta oraz likwidacji istniejących ograniczeń zabudowy na obszarze potrójnego pierścienia rosyjskich fortyfikacji.

Wspomniane opracowanie, nazwane „Szkicem wstępnym planu regulacyjnego m.st. Warszawy” zostało zakończone w grudniu 1916 r. Autorami części dotyczącej Żoliborza byli architekci Antonii Jawornicki i Józef Jankowski. Projektanci nawiązali do zabudowy willowej Żoliborza powstałej w końcu XVIII wieku, położonej na skarpie, w bliskim sąsiedztwie Wisły, która choć wyburzona przez Rosjan w wyniku decyzji budowy Cytadeli, a następnie otaczających ją fortów, głównie w połowie XIX w., to pamięć o niej była ciągle żywa. W projekcie nawiązano do przebiegu istniejących w tym miejscu ulic, jak np. Śmiałej oraz przecinającej ją Żyznej (obecnie Mierosławskiego).

W 1918 roku, który wyznaczał ostateczne zakończenie działań wojennych i odzyskanie przez Polskę niepodległości, Warszawa przejęła funkcję stolicy państwa i wynikającą z niej potrzebę rozbudowy centralnych organów administracji państwowej. Dotyczyło to zwłaszcza licznych instytucji wojskowych, które wymagały zatrudnienia szerokiej kadry oficerów, pochodzących ze wszystkich trzech zaborów. Oficerowie ci byli przymusowo zakwaterowywani w zagęszczonych już ponad miarę, w efekcie napływu uchodźców z sowieckiej Rosji, mieszkaniach prywatnych.

Józef Piłsudski pełniący wówczas funkcję Naczelnika Państwa, wśród wielu ważnych spraw tworzącego się kraju, dostrzegł również i ten problem, który przecież dotykał oficerów, wśród których większość stanowili jego towarzysze z okresu walki o niepodległość. Jesienią 1921r. wydał rozkaz dwóm swoim bliskim współpracownikom: prawnikowi gen. Jakubowi Krzemieńskiemu oraz inżynierowi budowlanemu płk Mieczysławowi Dąbrowskiemu skutecznego rozwiązania problemu mieszkaniowego oficerów. Zgodnie z panującą wówczas tendencją zaproponowali oni rozwiązanie w postaci utworzenia spółdzielni budowlano –mieszkaniowej, jako najtańszej formy budowy mieszkań. Na zebraniu założycielskim. 27.10.1921r. zatwierdzono statut Spółdzielni oraz wybrano Zarząd i Radę Nadzorczą., Spółdzielnia pod nazwą „Mieszkaniowe Stowarzyszenie Spółdzielcze Oficerów” (MSSO) została wpisana przez Sąd Rejestrowy 11.11.1921r. pod numerem 58. Czytaj dalej