Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 3 głosy | średnia głosów: 5.62
 | Polska › woj. łódzkie › Łódź › Księży Młyn › pl. Zwycięstwa › Park Źródliska II |
Lata 1850-1853 , Ogród Angielski, czyli obecnie Park Źródliska I i II. Tutaj mamy pokazaną formę pierwotną, kiedy obie części nie były jeszcze rozdzielone zabudowaniami fabrycznymi Scheiblerów. Litografia W. Walkiewicza z "Opis miasta Łodzi" Oskara Flatta 1853 r. Położenie obiektu jest zaznaczone na mapie
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2010 marzec
16 lat 1 miesiąc 13 dni |
27 pobrań 4580 odsłon 5.62 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia zeto
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
parki
|
Park Źródliska II
więcej zdjęć (4)
Dawniej: Ogród Angielski
Zabytek: A/303
Park Źródliska II - powstał pod koniec lat 50. XIX wieku w wyniku podziału Ogrodu Spacerowego. Zachodnią cześć w 1853 roku oddano do użytku Karolowi Scheiblerowi. W ciągu dwóch lat wybudowano tam przędzalnię, dom mieszkalny, wozownię i budynki gospodarcze, a w późniejszych latach tkalnię i wykańczalnię. Dom Scheiblera początkowo parterowy skromny, dopiero po kolejnych rozbudowach upodobnił się rozmiarem i wyglądem do innych siedzib fabrykantów. Pałac miał charakter mieszkalno-reprezentacyjny, posiadał także palmiarnię w stylu mauretańskim. Pałac zachował się właściwie w niezmienionym stanie do dzisiaj i od 1986 roku siedzibę w nim ma Muzeum Kinematografii.
Park Źródliska II
Za domem rozciągał się ogród założony na zlecenie Scheiblera przez berlińską firmę ogrodniczą L. Spätha. Na lesistym terenie wysadzono wiele oryginalnych gatunków drzew, ustawiono m.in. donice z drzewami pomarańczowymi, trawniki udekorowano licznymi porcelanowymi i gipsowymi figurkami zwierząt oraz gnomów. Wybudowano fontanny, altankę, pawilon z pnączami. Na grocie (znajduje się ona na terenie parku do dziś), zorganizowano taras widokowy, na który prowadziły schody. Przy wejściu do parku od ulicy Targowej stał do 1945 roku domek, w którym mieściła się kwiaciarnia oraz mieszkanie ogrodnika, obok rozciągał się sad owocowy i szklarnie. Po wojnie przeprowadzono prace porządkowe, zlikwidowano sad, rozebrano budynki, usunięto część drzew, wytyczono nowe alejki. Park został otwarty dla mieszkańców miasta w 1947 roku. Na jego terenie, podobnie jak w parku Źródliska I, rosną najcenniejsze gatunki dębów w Łodzi. Park Źródliska I wraz z Parkiem Źródliska II uznany został w całości za pomnik przyrody oraz wpisany do rejestru zabytków.
Źródło: Autorzy: Licencja: [ CC-BY-SA 3.0]
Park Źródliska II
Za domem rozciągał się ogród założony na zlecenie Scheiblera przez berlińską firmę ogrodniczą L. Spätha. Na lesistym terenie wysadzono wiele oryginalnych gatunków drzew, ustawiono m.in. donice z drzewami pomarańczowymi, trawniki udekorowano licznymi porcelanowymi i gipsowymi figurkami zwierząt oraz gnomów. Wybudowano fontanny, altankę, pawilon z pnączami. Na grocie (znajduje się ona na terenie parku do dziś), zorganizowano taras widokowy, na który prowadziły schody. Przy wejściu do parku od ulicy Targowej stał do 1945 roku domek, w którym mieściła się kwiaciarnia oraz mieszkanie ogrodnika, obok rozciągał się sad owocowy i szklarnie. Po wojnie przeprowadzono prace porządkowe, zlikwidowano sad, rozebrano budynki, usunięto część drzew, wytyczono nowe alejki. Park został otwarty dla mieszkańców miasta w 1947 roku. Na jego terenie, podobnie jak w parku Źródliska I, rosną najcenniejsze gatunki dębów w Łodzi. Park Źródliska I wraz z Parkiem Źródliska II uznany został w całości za pomnik przyrody oraz wpisany do rejestru zabytków.
Źródło: Autorzy: Licencja: [ CC-BY-SA 3.0]
pl. Zwycięstwa
więcej zdjęć (206)
Dawniej: Wodny Rynek
Plac Zwycięstwa w Łodzi
Plac Zwycięstwa w Łodzi (do wybuchu II wojny światowej Wodny Rynek) – jeden z najstarszych łódzkich placów.
Plac jest otoczony ulicami: Wodną (od wschodu) i Targową (od zachodu).
Plac powstał na początku lat 40. XIX wieku wraz z resztą wytyczonej wówczas Nowej Dzielnicy. Zajął teren między posiadłami wodno-fabrycznymi w osadzie włókienniczej Łódka a ogrodami Nowego Miasta i objął obszar lasu ekonomii Łaznów.
Karol Scheibler około roku 1865, w północnej części Wodnego Rynku, wybudował istniejące do dzisiaj osiedle robotnicze w postaci szeregu bliźniaczych domów. Po przeciwnej stronie plac sąsiaduje z parkiem Źródliska.
Obecnie plac nie spełnia już dawnej funkcji placu targowego. Plac został przedzielony na dwie części przez wybudowaną w latach 70. dwujezdniową trasę W-Z (obecnie al. Piłsudskiego). Północna część placu spełnia rolę parkingu. Południowa część, sąsiadująca z parkiem Źródliska, została przekształcona w skwer, któremu w 2009 roku nadano imię Leona Niemczyka. Obie części placu łączy jedynie przejście podziemne, prowadzące także na przystanek tramwajowy na trasie W-Z. Targ został natomiast przeniesiony o ok. 250 metrów na północ, na plac przy ul. Nawrot między ul. Targową a ul. Wodną.
W grudniu 2017 wojewoda łódzki w drodze zarządzenia zastępczego nadał placowi Zwycięstwa nową nazwę plac Lecha Kaczyńskiego. Łódzcy radni podjęli decyzję o zaskarżeniu zarządzenia wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Niezależnie od faktu, że zarządzenie zastępcze wojewody nie jest jeszcze prawomocne (oczekuje na rozprawę w sądzie administracyjnym, na której ewentualnie się uprawomocni), 5 stycznia 2018 roku na nadzwyczajnej sesji Rady Miejskiej przyjęto uchwałę zmieniającą nazwę z placu Lecha Kaczyńskiego na plac Zwycięstwa. Za przywróceniem dotychczasowej nazwy placu (jednak ze zmianą uzasadnienia nazwy na zwycięstwo Polski nad Rosją Radziecką w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 roku) głosowało 25 radnych, 12 było przeciw. 2 lutego w rozstrzygnięciu nadzorczym wojewoda stwierdził nieważność uchwały.
W grudniu 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną Wojewody Łódzkiego w sprawie dekomunizacji pl. Zwycięstwa. Po tej decyzji pl. Lecha Kaczyńskiego znów nazywać się będzie pl. Zwycięstwa.
Autorzy:
Źródło:
Plac Zwycięstwa w Łodzi (do wybuchu II wojny światowej Wodny Rynek) – jeden z najstarszych łódzkich placów.
Plac jest otoczony ulicami: Wodną (od wschodu) i Targową (od zachodu).
Plac powstał na początku lat 40. XIX wieku wraz z resztą wytyczonej wówczas Nowej Dzielnicy. Zajął teren między posiadłami wodno-fabrycznymi w osadzie włókienniczej Łódka a ogrodami Nowego Miasta i objął obszar lasu ekonomii Łaznów.
Karol Scheibler około roku 1865, w północnej części Wodnego Rynku, wybudował istniejące do dzisiaj osiedle robotnicze w postaci szeregu bliźniaczych domów. Po przeciwnej stronie plac sąsiaduje z parkiem Źródliska.
Obecnie plac nie spełnia już dawnej funkcji placu targowego. Plac został przedzielony na dwie części przez wybudowaną w latach 70. dwujezdniową trasę W-Z (obecnie al. Piłsudskiego). Północna część placu spełnia rolę parkingu. Południowa część, sąsiadująca z parkiem Źródliska, została przekształcona w skwer, któremu w 2009 roku nadano imię Leona Niemczyka. Obie części placu łączy jedynie przejście podziemne, prowadzące także na przystanek tramwajowy na trasie W-Z. Targ został natomiast przeniesiony o ok. 250 metrów na północ, na plac przy ul. Nawrot między ul. Targową a ul. Wodną.
W grudniu 2017 wojewoda łódzki w drodze zarządzenia zastępczego nadał placowi Zwycięstwa nową nazwę plac Lecha Kaczyńskiego. Łódzcy radni podjęli decyzję o zaskarżeniu zarządzenia wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Niezależnie od faktu, że zarządzenie zastępcze wojewody nie jest jeszcze prawomocne (oczekuje na rozprawę w sądzie administracyjnym, na której ewentualnie się uprawomocni), 5 stycznia 2018 roku na nadzwyczajnej sesji Rady Miejskiej przyjęto uchwałę zmieniającą nazwę z placu Lecha Kaczyńskiego na plac Zwycięstwa. Za przywróceniem dotychczasowej nazwy placu (jednak ze zmianą uzasadnienia nazwy na zwycięstwo Polski nad Rosją Radziecką w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 roku) głosowało 25 radnych, 12 było przeciw. 2 lutego w rozstrzygnięciu nadzorczym wojewoda stwierdził nieważność uchwały.
W grudniu 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną Wojewody Łódzkiego w sprawie dekomunizacji pl. Zwycięstwa. Po tej decyzji pl. Lecha Kaczyńskiego znów nazywać się będzie pl. Zwycięstwa.
Autorzy:
Źródło: