Zbudowana na początku XX wieku cerkiew była trójdzielna (pozornie dwudzielna), każdą z trzech części nakrywał osobny dach kalenicowy, zwieńczony baniastym hełmem. Reprezentowała typ północno-wschodni cerkwi łemkowskiej w wariancie bezwieżowym (powszechnie: wschodniołemkowski, podobnie jak pobliskie cerkwie w Rzepedzi oraz Turzańsku). Nawa i prezbiterium połączone, o tej samej wysokości, od zachodu przedsionek.



Po 1947 roku świątynię użytkowali katolicy obu obrządków. Od 1949 roku pełniła ona funkcję filialnego kościoła rzymskokatolickiego i filialnej kaplicy greckokatolickiej.



Po pożarze w 1974 r. na jej miejscu powstał rzymskokatolicki kościół fil. pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy . Obok kościoła znajduje się murowana dzwonnica z początku XX w.