Projektantem fortu na Owczej Górze był najwybitniejszy inżynier wojsk pruskich G. C. Valrave. Rozpoczęcie prac datowane jest na rok 1744 rok a zakończenie w 1749. Fort był w pełni samowystarczalny. W jego skład wchodziły koszary, studnie, magazyny amunicji, żywności, był też browar i piec chlebowy. Ostateczny kształt fort zyskał pod koniec XVIII wieku. Fort składał się z trzech sektorów umocnień – Korony Wysokiej, Korony Niskiej, wysuniętych fleszy (Nowa, Goszycka, Wodna, Wojciechowicka). W latach 60 XVIII wieku powstał bastion i brama Św. Teresy połączona fosą z koszarami białymi. W 1779 roku płaszcz korony Niskiej wzmocniono enwelopą z kaponierami. W 1789 roku w forcie stacjonowało około 1000 żołnierzy uzbrojonych w  37 dział, 34 moździerze, i 2 haubice. Twierdza była przygotowana na 6 miesięczną walkę bez uzupełniania zapasów. Na czas pokoju magazyny broni i żywności oraz amunicji stanowiły drewniane budynki. W 1874 roku zbudowano windę transportową a w latach 1887-1889 dokonano modernizacji przedpiersi fortu przystosowując je do broni gwintowanej. Mało znana jest historia fortu podczas i Wojny Światowej natomiast odkryte znaki i oznaczenia sugerują, że podczas II Wojny miała tu siedzibę placówka RADu (Służba Pracy). Po 1945 roku fort ulegał degradacji. Był dzikim składowiskiem śmieci, padł też ofiarą kradzieży cegieł, kamieni, dachówek, metali. Przez jakiś czas niektóre z pomieszczeń pełniły rolę magazynu pieczarek, warzyw oraz hodowano tam kury. W 2003 fort wpisano do rejestru zabytków. Obecnie powoli zaczyna się renowacja i odbudowa niektórych z obiektów oraz przystosowanie ich dla turystów. Jest już ścieżka edukacyjna z opisami i fotografiami oraz nowy parking dla zwiedzających.

b/h/2024