Centralnym zabytkiem Starego Henrykowa jest bez wątpienia barokowy kościół p.w. św. Marcina. Pierwszy budynek sakralny istniał tu już ok. 1222 roku. Jego pierwszym znanym proboszczem był Mikołaj ze Skalic. Od czasu założenia klasztoru cystersów w Henrykowie kościół jak i cała wieś do roku 1810 była pod opieką tamtejszych zakonników. Fakt oddania tutejszej świątyni cystersom potwierdza dokument z dnia 30 IV 1422 roku.
Pierwotny kościół został zniszczony podczas tragicznego dla tych ziem najazdu Husytów. W latach 1582-1586 dokonano jego gruntownej przebudowy. Elewacja główna otrzymała wówczas piękną, renesansową szatę, a do bryły kościoła dobudowano wieżę.

W latach 1705-1706 opat henrykowski Tobiasz Ackermann dokonał przebudowy kościoła w stylu barokowym. Zwieńczeniem tych prac było konsekrowanie nowego ołtarza głównego w 1707 roku. Po sekularyzacji klasztoru w Henrykowie w 1810 roku parafia w Starym Henrykowie została powierzona byłemu cystersowi , ojcu Mikołajowi Fröhlich.

Kościół jest budynkiem jednonawowym, z węższym prezbiterium, wieżą od zachodu i dobudowaną od południa kruchtą. Jego wyposażenie jest utrzymane w stylu barokowym. Uwagę zwraca piękny ołtarz główny z płótnem Michała Willmanna, najsłynniejszego malarza epoki baroku działającego na Śląsku, przedstawiającym Wniebowzięcie Najświętszej Marii Panny. Innym ciekawym zabytkiem jest barokowa ambona, na której baldachimie przedstawiono Chrystusa Dobrego Pasterza, oraz symbole wiary, nadziei i miłości. Kosz ambony zdobią postacie czterech ewangelistów. Godny zauważenia jest także barokowy prospekt organowy, ołtarz boczny św. Anny oraz pięknie okute drzwi do zakrystii z XV wieku.

za :