ULICA SZCZYTNA
Zapewne traktowana była niegdyś jako przedłużenie ul. Łaziennej, skoro nosiła identyczne nazwy jak jej dawne odcinki, czyli Jęczmienna (czasem Zbożowa) i Szkolna. Od końca XIX w. aż do 1920 r. zwano ją ulicą Schillera. W XIV wieku mieszkali tu głównie kupcy, ale od połowy następnego stulecia coraz częściej osiedlali się przy niej różni rzemieślnicy, bednarze, nożownicy, paśnicy i wreszcie szczytnicy (wyrabiający tarcze-szczyty), od których wywodzi się współczesną nazwę ulicy. Przy niej znajduje się kilka kamienic O bardziej lub mniej wyraźnych cechach gotyckich, widocznych na fasadach lub we wnętrzu.
Do najbardziej oryginalnych należy budynek wzniesiony jako jedyny w Toruniu na planie kwadratu (nr 2/4). W drugiej połowie XIV w. była to jeszcze wieża mieszkalna, ale w XVI i XIX w. przebudowana została na wielką kamienicę. Na parterze, który pełnił rolę reprezentacyjną, zachowała się wysoka sala z pięknym gotyckim sklepieniem, wspartym na jednej ośmiobocznej kolumnie. Nad parterem mieściły się izby mieszkalne właściciela, do których prowadziła okrągła klatka schodowa. Natomiast w trakcie tylnym znajduje się sala ze stropem renesansowym, przeniesionym z górnego piętra. Obecnie mieści się tu stylowa restauracja "Staromiejska".
Na zapleczu budynków (nr 11-15), ulokowanych po nieparzystej stronie ulicy, widoczne są częściowo zrekonstruowane, średniowieczne mury oddzielające poszczególne parcele. Ładną gotycką fasadę z XV w. zachował dom nr 17, a w sąsiednim (nr 15) odkryto nawet piętnastowieczne malowidła ścienne o tematyce świeckiej (zaloty miłosne).
Stojąca obok czternastowieczna kamienica (nr 13), przekształcona później na magazyn, służy obecnie jako Ośrodek Czytelnictwa Niepełnosprawnych.
W miejscu baru (nr 10 i 12) znajdowały się na początku XVIII w. dwie bliźniacze kamienice, J. G. Rösnera, a następnie około połowy XIX w. urządzono tam żydowskie szkoły - elementarną i religijną. W 1847 r. w głębi parceli wzniesiono synagogę, zniszczoną w 1939 r. przez Niemców. Fakt ten upamiętnia umieszczona tu w 1993 r. tablica.
W pobliżu (pod nr 16) stal dom, w którym mieszkali synowie Jana III Sobieskiego, towarzyszący ojcu w czasie odwiedzin miasta na przełomie maja i czerwca 1677 r.

ULICA SZEWSKA
Nazwa tej ulicy nie ulegała zmianie od średniowiecza. Tędy prowadził trakt z Rynku Staromiejskiego na wschód przez Bramę Paulińską (rozebraną w XIX w.) i dalej przez zbudowany Most Pauliński do klasztoru dominikańskiego.
Nazwa urobiona została od warsztatów szewskich, ale mieszkali tu również rymarze i, choć rzadko, także kupcy. Wśród tych ostatnich wymienić należy ojca Mikołaja Kopernika, przybysza z Krakowa, który krótko przed 1455 r. zajmował jeden z domów przy północnej stronie ulicy.
Obecnie ulica zatraciła swój rzemieślniczy charakter aczkolwiek kilka kamieniczek (nr 13-25), mimo dziewiętnastowiecznej przebudowy zachowało we wnętrzu i na fasadach piętnastowieczne elementy. Wszystkie wzniesione według jednego planu, jako trójkondygnacyjne i trójosiowe, zostały przykryte wysokimi dachami, a w XIX w. otrzymały nowe partery, stolarkę drzwi i okien wystawowych znajdujących się tu sklepów lub warsztatów usługowych.
Przedłużenie ulicy Szewskiej, począwszy od ul. Podmumej, stanowi ulica Most Pauliński. Na uwagę zasługuje tu rząd (nr 2-70) kamieniczek osiemnastowiecznych, pokrytych wspólnym mansardowym dachem.