Kamienica ta jeszcze do lat 70-tych XX wieku miała adres przedwojenny i tabliczkę z nazwą ulicy Płocka. Ulica Płocka kończyła się wtedy na ul. Górczewskiej a do tego budynku nigdy nie została wybudowana, choć tak było w planach przed wojną. Wyjaśnia to, dlaczego jest obrócona skosem do ul. Zawiszy - bo jest ustawiona w osi przed wojennego odcinka ul. Płockiej (równolegle do niej). Obecny odcinek Płockiej pomiędzy Górczewską a Obozową wybudowany po wojnie nowym śladem, lekceważąc plany z przed wojny, nazwano ul. Patrice Lumumby (chyba to był murzyński komunista). Ulica Zawiszy też ma nieco inny przebieg - została około roku 1970, zakrzywiona na wschodnim końcu.

Skąd taki ciekawy układ okien na szczytowej ścianie parteru?

do Jarosław Dubowski: Tu gdzie są te małe okienka była brama przejazdowa na przewidywane kiedyś podwórko. Teraz to wydaje się bez sensu bo dookoła pusta przestrzeń, ale tu było planowane przed wojną normalne miasto (a nie taka sypialnia jak teraz), czyli kolejne domy wzdłuż ulicy stykały by się tymi szczytowymi ścianami, tworząc normalną pierzeję miejskiej ulicy. Każdy dom był więc budowany na całą szerokość działki, jaką nabył inwestor, a na podwórko dojazd był konieczny (dowóz węgla, wywóz śmieci itp.). Ponieważ ta kamienica była pierwsza (okazało się, że też ostatnia i jedyna), to ta brama okazała się zbędna. Po wojnie zrobiono z niej garaż, zamurowano i wybito okienka. Warto wspomnieć i może zadumać się nad tym, że pierwotni mieszkańcy tej kamienicy zostali brutalnie wygnani i albo zapędzeni na Górczewską 32 /53 albo raczej zamordowani gdzieś tu obok. Ich prochy mogą być pod najbliższym trawnikiem, jak tych koło budynku Agawy 16. Wola jest pełna niepogrzebanych prochów ofiar Rzezi z sierpnia 1944 jaką Niemcy dokonali tu na Polakach - świat o tym jednak nie wie a i obecni mieszkańcy nie zdają sobie z tego sprawy. Jak mogło to wyglądać w tej kamienicy, opowiada świadek pacyfikacji domu na ul. Dworskiej na Woli, Stanisław Kicman

do W tek: Dzięki za obszerny opis w tym i kolejnym poście.

do W tek: W tek: Dziękuję za dwa ciekawe komentarze.

Chociaż mieszkałem przez ok. 6 lat b. blisko (na ul. Syreny 44) domu na Zawiszy 7a i musiałem koło niego przechodzić setki razy, kompletnie go nie pamiętam (miałem wówczas kilka lat) i dopiero teraz się dowiedziałem, że była to budowla przedwojenna—bo prawie wszystkie budynki mieszkalne tamże były powojenne—jak przez mgłę przypominam sobie stare rudery mniej więcej pomiędzy ulicami Obozową i Banderii. Niektóre nie posiadały prądu i mieściły się w nich prywatne sklepiki i mieszkania.

Imienia Lumumby nigdy nie zapomnę właśnie z powodu nazwy ulicy—to pierwszy premier „demokratycznego” Konga po uzyskaniu przez ten kraj niepodległości i Lumumba był bardzo czczony w ZSRS—do dzisiaj istnieje w Moskwie Uniwersytet Przyjaźni Narodów im. Patrice Lumumby. Zdaniem jednego dziennikarza, ta uczelnia stanowiła „ośrodek kształcenia terrorystów, kuźnię lewicowych kadr politycznych, interdyscyplinarną placówkę, promującą prawa człowieka i zwalczającą kolonializm.”
W 2006 roku poznałem w Kanadzie emerytowanego belgijskiego dyplomatę, który przez wiele lat mieszkał i pracował w Kongo z ramienia rządu belgijskiego i nawet osobiście poznał Lumumbę. Opowiadał niezmiernie ciekawe historie o tym kraju—jemu i jego licznej rodzinie z trudem udało się opuścić ten kraj w czasie niepodległościowych rebelii.

Przeczytałem o Stanisławie Kicmanie i obejrzałem film „Rzeź mieszkańców Warszawy rok 1944”. Do kościoła Św. Wojciecha chodziłem na religię i dopiero w późniejszym wieku dowiedziałem się, co tam się działo w czasie Powstania Warszawskiego.

Niestety, świat bardzo mało wie o mordach dokonanych na Polakach (przez Niemców i przez Sowietów), na Zachodzie 90%+ historii Polski podczas Drugiej Wojny Światowej dotyczy zagłady Żydów—a przy okazji Polacy są rutynowo przedstawiani w różnym stopniu jako współsprawcy. Zresztą, jak wspominałem w innych komentarzach, historii Polski, a szczególnie okresu wojny, za granicą zwykle NIE piszą Polacy, toteż nie ma się co dziwić.

do W tek: Z powodu "komunistycznego" przebiegu ul. Płockiej również "krzywo" stoi budynek na rogu Płockiej i Górczewskiej po przekątnej do szpitala.

do W tek: Pisanie, że odcinek Płockiej na połnoc od Górczewskiej nie istniał przed wojną, to najdelikatniej mówiąc mijanie się z prawdą. Nawet na planie z lutego 1913 roku z okazji przyłaczenia cześci przedmieścia wolskiego do Warszawy jest zaznaczona ul. Płocka, także jej północny odcinek, aż do pożniejszej ul. Zawiszy. Pomijam już fakt, że jest doskonale widoczna na fotoplanie z 1935 i 1945 roku. Owszem, była wąska, ale jak najbardziej istniała. Nawet zdjęcia z poziomu ziemi są.

do roox: Ponadto położenie domu na zdjęciu jest osobliwe - wcale nie stoi w linii pierzei dawnej Płockiej, tylko w głębi działki, tworząc jakby tylną oficynę przyszłej kamienicy, jednak z dojazdem od strony zachodniej, co także widać na fotoplanie 45 i na planie 36.

do nyskadolniak: Jak najbardzie stoi. Widać to dobrze na ortofoto '45

do roox: A nie patrzysz czasem na nieistniejący dom przy Banderii, zamiast na ten przy Zawiszy?

do nyskadolniak: Nie, przecież masz zaznaczone 7A na warstwie 1945 z linka