Koloruj
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródmieście › ul. Piękna › Park Ujazdowski |
Lata 1946-1948 , Park Ujazdowski - Archiwum Fotograficzne Stefana Rassalskiego.
|
Na stronie od 2010 luty
16 lat 3 miesiące 12 dni |
 |
parki
|
Park rozciągający się wzdłuż Alej Ujazdowskich, pomiędzy ulicą Piękną, a Trasą Łazienkowską. Został zaprojektowany przez Ogrodnika Warszawy Franciszka Szaniora w 1893 r. w modnym wówczas stylu krajobrazowym. Cechą charakterystyczną takich parków jest płynność linii dróg, linii brzegowych zbiorników wodnych, przestrzenność założenia, krajobraz zorganizowany w malowniczy i staranny sposób za pomocą odpowiedniej aranżacji grup roślin i odpowiedniemu doborowi gatunków. Proste rzędy kasztanowców w zachodniej części parku są od niego starsze i zostały włączone w kompozycję całości.
Ciekawe części parku to staw, skała z kaskadą i pagórek widokowy. Kamienny mostek ponad kanałem był nowatorskim obiektem żelbetowym zaprojektowanym przez Williama Lindleya. Całość dopełniły latarnie gazowe, poidełko, plac zabaw dla dzieci i waga osobowa, kamień pamiątkowy oraz rzeźby: „Ewa” Edwarda Wittiga, „Gladiator” Piusa Welońskiego, ”Perseusz” Theodora Charlesa Gruyere'a. Później dostawiono pomnik Ignacego Jana Paderewskiego, autorstwa Michała Kamieńskiego.
Na terenie parku znajduje się plac zabaw dla dzieci. Park jest jednym z ulubionych miejsc warszawskich fotografów uwieczniających młode pary w ślubnych strojach. Park jest ogrodzony ozdobnym parkanem i zamykany na noc, przeszedł ostatnio szereg prac, które przywróciły mu świetność.
Źródło: [
Wcześniej, w 1857 roku Rembieliński zakupił grunt pod budowę pałacu od bankiera Stanisława Lessera, którego nazwiskiem również nazywano pałac.
Rembieliński sprzedał nieukończony budynek Janowi Kurtzowi, który w 1865 roku ukończył budowę pałacu.
Budynek często zmieniał właścicieli: w 1900 r. nieruchomość nabyła Spółka Akcyjna Wyrobów Bawełnianych Izraela Kalmanowicza Poznańskiego z Łodzi. W 1935 pałac kupił hurtownik węglowy Abraham Sojka i prowadził tu Garnizonowe Kasyno Podoficerskie.
Podczas II wojny spalony, został odbudowany w 1949 r. pod kierunkiem Eugeniusza Wierzbickiego, Jana Mokrzyńskiego i Wacława Kłyszewskiego.
W czasach PRL budynek należał do PZPR. Od lat 90-tych w pałacu mieści się siedziba Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych.
Religijna wymowa tego szlaku uległa stopniowemu zatarciu, tak, że w 1766 był już częścią Traktu Królewskiego jako Aleja Belwederska, prowadząca do Belwederu.
W roku 1827 powstała Dolina Szwajcarska, szybko stając się popularnym miejscem spotkań i imprez masowych. W 1857 przy ulicy zapalono pierwsze latarnie gazowe, a w 1879 rozpoczęto kanalizowanie. Druga połowa XIX wieku to początek zabudowy willowej i pałacowej w Alejach - powstały liczne siedziby arystokracji i przemysłowców. Po I wojnie światowej znalazły tu siedziby ambasady i poselstwa.
W czasie II wojny światowej w ramach planu Pabsta umiejscowiono tu dzielnicę niemiecką, a Aleje przemianowane zostały na aleję Lipową (Lindenallee), a później na aleję Zwycięstwa (Siegenallee). W 1944 zabudowa ulicy uległa zniszczeniom w czasie powstania warszawskiego i odbudowa trwała aż do 1955. W okresie stalinowskim przemianowana na Aleję Stalina i starą nazwę przywrócono dopiero po śmierci Józefa Stalina. Odbudowa Alej jednak nie była dokładna - powstało osiedle Latawiec i wiele budynków w rejonie ulicy Koszykowej i Placu na Rozdrożu przestało istnieć. Także przebicie Trasy Łazienkowskiej zmieniło wygląd ulicy - miejsce po dawnym dworze książąt mazowieckich na Jazdowie znalazło się w osi jezdni i przestało istnieć.
Wikipedia