Planty powstały na miejscu fortyfikacji otaczających miasto: murów obronnych oraz położonej na ich przedpolu fosy i wałów ziemnych. Był to grząski, zaniedbany teren pełniący rolę śmietniska i ujścia ścieków. W 1820 podjęto decyzję o utworzeniu "ogrodów miejskich" na miejscu wyburzonych na początku XIX w. murów (stąd nazwa Planty – od splantowania, czyli wyrównania rumowisk, bardzo długo jednak krakowianie używali nazwy Plantacye[1] lub Plantacje[2]). Głównym inicjatorem tej idei, twórcą pomiarów i planów był Feliks Radwański. Po jego śmierci w 1826 r. kierownictwo robót objął Florian Straszewski, który w 1830 r. założył fundację z przeznaczeniem na utrzymanie Plant.

Początkowe prace polegały na niwelacji terenu, zasypaniu fosy nawiezioną ziemią itp. W obrębie tworzonego parku pozostał Barbakan. W kolejnym etapie przystąpiono do obsadzania terenu drzewami (głównie kasztanowce, także klony, lipy, jesiony, topole, pojedyncze egzemplarze drzew egzotycznych) i krzewami, zakładania trawników i kwietników oraz wyznaczania alejek i placów zabaw. W późniejszych latach powstawały kioski, pawilon koncertowy i in. Prowadzono zwykłe prace pielęgnacyjne, zajmowali się nimi ogrodnicy zwani plantowymi. Planty stały się miejscem spacerów, spotkań towarzyskich, a nawet uroczystości narodowych. W 1880 r. zdecydowano o upiększeniu Plant pomnikami wybitnych Polaków.

Podczas II wojny światowej doszło do znacznej dewastacji parku – wycięto krzewy i zdemontowano ogrodzenie. W okresie powojennym ograniczano się tylko do zapobiegania dalszej degradacji Plant. Decyzję o ich rewitalizacji, według projektu prof. Janusza Bogdanowskiego, podjęto w 1989 r. W ciągu kilkunastu lat renowacji Plant przywrócono małą architekturę – stylowe lampy, ogrodzenia, ławki; za pomocą kamiennych murków zarysowano dawny przebieg murów obronnych oraz rozmieszczenie baszt i bram miejskich.

Źródło: Licencja:

Początki ulicy sięgają XVII wieku, gdy była polną drogą biegnącą od Traktu Mogilskiego w stronę Wieliczki. Obecna, zaś droga istnieje od XIX stulecia. Wówczas powstała również większość zabudowy, którą możemy oglądać do dziś. Początkowa nazwa ulicy brzmiała Kolejowa, ze względu na topografię miasta. Prowadziła bezpośrednio od dworca kolei żelaznej powstałego w latach czterdziestych. Nazwa ta utrzymała się do doku 1912, kiedy to przemianowano ją na ulicę Andrzeja Potockiego, twórcy krakowskiej Ochotniczej Straży Pożarnej. W czasie II wojny światowej, od 1940 roku, nazywana była Ostringiem, zaś w czasach kultu jednostki, w latach 1948- 1956, nosiła imię Józefa Stalina. Obecnie, czyli od 1956 roku, nosi nazwę Westerplatte