Wzgórze Gajowickie (niem. Hardenberghügel) - sztucznie utworzone wzniesienie na osiedlu Gajowice we Wrocławiu o wysokości bezwzględnej 138 m n.p.m.
Wzgórze Gajowickie nazywane jest przez mieszkańców miasta potocznie Górka Pafawagu, niemiecka nazwa wywodzi się natomiast od patrona ulicy która przy wzgórzu kończyła swój bieg Hardenbergstrasse - ulica Karla Augusta von Hardenberga, obecna nazwa tej ulicy to ul. Bernarda Pretficza.
Wzgórze początkowo było wysypiskiem śmieci znajdującym się na przedmieściach Wrocławia. Wysypisko śmieci było czynne w tym miejscu przez piętnaście lat, każdego roku zwożono tu z dwudziestu rewirów miasta około 40 tysięcy metrów sześciennych odpadów komunalnych. Łączna ilość nagromadzonych tu odpadów wynosi ponad 600 tysięcy metrów sześciennych. Plany budowy osiedli domów wielorodzinnych w rejonie Gajowic spowodowały w latach 20 XX wieku zamknięcie wysypiska i poddanie go procesowi rekultywacji. Po przeprowadzonej rekultywacji wzgórze stało się obiektem rekreacyjnym dla mieszkańców południowych osiedli miasta. Zimą wykorzystywane było jako górka saneczkowa. Obecnie również pełni funkcję rekreacyjną, chociaż urządzenia - latarnie i ławki są zdewastowane. Wzgórze Gajowickie stanowi dobry punkt widokowy, roztacza się stąd panorama Sudetów i południowych przedmieść Wrocławia, również częściowa panorama Starego Miasta.


Opis pochodzi z Wikipedii -

Pierwsze plany wytyczenia ulicy powstały w latach 70. XIX w. Do ich realizacji doszło już w dziesięć lat później. Nowa ulica biegła wtedy od ul. Powstańców Śląskich do pl. Hirszfelda. Przedłużenie do ul. Gajowickiej nastąpiło w pierwszych latach XX wieku. Kolejne wydłużenie ulicy nastąpiło w latach 20. XX w. co związane było z dalszym rozwojem miasta w kierunku południowym oraz budową osiedla Eichborngarten na Grabiszynie. Najpóźniej wybudowano odcinek między ulicami Gajowicką i Wróblą. Od początku istnienia ulicy jej patronką była córka cesarza Fryderyka III, Charlotte (1860-1919).

W czasie wojny najbardziej ucierpiała najstarsza część ulicy, zabudowana głównie dużymi i bogatymi kamienicami. Po wojnie przez trzy lata ulica nie miała polskiej nazwy, którą wprowadzono dopiero w marcu 1948 roku. Odbudowa ulicy przypada na lata 60. XX w. Wtedy też uchwałą MRN z 22 XII 1965 r. dokonano likwidacji znacznej części najstarszego odcinka ulicy od ul. Powstańców Śląskich do ul. Gwiaździstej.