Collegium Maius w Poznaniu - budynek wzniesiony na działce pomiędzy ulicami: Fredry (dawniej ul. Berlińska), Al. Niepodległości (dawniej Wały Królewskie) i Kościuszki w latach 1908-1910 w stylu neobarokowym z elementami stylu neoklasycznego, jako część tzw. Dzielnicy Cesarskiej lub Dzielnicy Zamkowej, na potrzeby Komisji Kolonizacyjnej, powołanej przez Sejm Pruski z inicjatywy Otto von Bismarcka w 1886 w celu wykupu ziemi z rąk polskich i przekazaniu jej niemieckim osadnikom.
Po wybuchu powstania wielkopolskiego przeniosła tu swoją siedzibę Naczelna Rada Ludowa, a później Urząd Osadniczy likwidujący kolonie utworzone przez Komisję Kolonizacyjną. Następnie budynek jako Collegium Medicum przejął Uniwersytet Poznański. W okresie okupacji hitlerowskiej w budynku mieściło się prezydium policji. Podczas wyzwalania miasta Poznania w styczniu i lutym 1945 o sam obiekt oraz w jego pobliżu toczyły się dość intensywne walki - ślady od odłamów do dziś widoczne są wewnątrz budynku.
Po reformie z 1950, która utworzyła akademie medyczne, większość budynku zajmuje Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu (w tym jego władze). Korzysta z niego również Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Od 2008 roku tutaj mieści się Wydział Filologii Polskiej i Klasycznej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza. Z tyłu budynku budowana jest właśnie nowoczesna biblioteka dla studentów filologii klasycznej i polskiej, czyli jedyna część wydziału, która nadal pozostaje w Collegium Novum. Planowo ma zostać otwarta na jesieni roku 2009.
Na osi głównej znajduje się półokrągły ryzalit przykryty kopułą, która obecnie nieznacznie różni się od swojego stanu pierwotnego m.in jest niższa, bardziej przysadzista i posiada inne otwory okienne. Niegdyś elewację zdobiło 6 rzeźb ulokowanych na tamburze (miedzianej wówczas) kopuły: cystersa, Krzyżaka, mieszczańskiego Salzburczyka i Holendra oraz chłopów z Westfalii i Szwabii - "apostołów niosących niemiecką cywilizację na wschód" (usunięte dopiero w 1945). Godny uwagi jest hall główny o przeszklonym dachu, wyłożony różnobarwnym marmurem z obiegającą go wokół galerią. Wewnątrz hallu popiersie Karola Marcinkowskiego.
Na fasadzie znajduje się tablica upamiętniająca brawurową akcję poznańskich harcerzy, którzy w 1940 r. na kopule będącego wówczas siedzibą policji budynku wywiesili polską flagę.

Przed zniesieniem fortyfikacji ulica znacznie krótsza. Pierwotnie doliczana do byłej ulicy Berlińskiej (obecnie 27 Grudnia). Po ukończeniu budowy kościoła ewangelickiego Św.Pawła (1867-1869), otrzymała w roku 1870 nazwę "St.Paulikirchstrasse" pisana później bez dodatku "St". W końcu roku 1919 Rada Miejska nazwała tę ulicę "ul.F.Ratajczaka". Magistrat nazwy tej w tym miejscu nie zaakceptował i przyjął nazwę "ul.Św.Pawła". Prezydent policji ogłosił w 05.01.1920r. "ul.Pawła". W roku 1922 przemianowano definitywnie ulicę tę na ulice Fredry.

Nazwa do roku 1918 Paulkirchstrasse
Nazwa do roku 1939 Pawła
Nazwa do roku 1945 An den Pauli Kirche