Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 9 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródmieście › pl. Dąbrowskiego Jana Henryka › Pomnik oficerów-lojalistów poległych w Noc Listopadową |
marzec 1917 , Początek rozbiórki pomnika lojalistów. Wokół pomnika widoczne zdemontowane już lwy. Zdjęcie z czasopisma "Tygodnik Ilustrowany" nr 9/10/11 - 1917 r., fot. W. Saryusz-Wolski. Jak wspomniano w opisie - niemieckie władze okupacyjne wydały zgodę na rozbiórkę pomnika dopiero po rewolucji lutowej w Rosji i abdykacji cara Mikołaja II. Podobnież było z pomnikiem Paskiewicza na Krakowskim Przedmieściu.
Skomentuj zdjęcie
Wacław Grabkowski
+2 głosów:2  Nazywany "pomnikiem hańby”. Generałowie, którzy stanęli przy carze Rosji : Ignacy Blumer, Maurycy Hauke, Józef Nowicki, Stanisław Florian Potocki, Tomasz Jan Siemiątkowski, Stanisław Trębicki oraz pułkownik Filip Nereusz Meciszewski. 2018-02-11 10:24:43 (8 lat temu)
zygmunt_ra
+1 głosów:1 Tak dokładnie, a sam pomnik był zwłaszcza pod koniec swojego istnienia celem różnych akcji przyozdabiania napisami w rodzaju "osiem lwów – czterech ptaków pilnuje siedmiu łajdaków" a w 10.1914 r. bojownicy z POW przeprowadzili .nawet nieudaną próbę jego wysadzenia. Po prawdzie co najmniej trzech z ww. skrzywdzono wciągając ich na tą listę kolaborantów: Nowickiego (który zresztą zginął przypadkowo pomylony przez powstańców z gub. Lewickim), Trębickiego i Siemiątkowskiego. Co do Potockiego też można by dyskutować. Generalnie, można stwierdzić, że ich kolega po fachu gen. Józef Rautenstrauch., który był pomysłodawcą umieszczenia na pomniku tych nazwisk (zyskał na to aprobatę cara) - zrobił ich pamięci "niedźwiedzią przysługę". 2018-02-11 17:07:47 (8 lat temu)
|
|
Na stronie od 2004 wrzesień
21 lat 8 miesięcy 27 dni |
Dodane: 13 lutego 2018, godz. 11:53:20
Aktualizacja: 13 lutego 2018, godz. 11:55:21
Źródło: Zbiory własne - ZR
Autor: Wacław Saryusz-Wolski ... więcej (81)
Rozmiar: 1425px x 983px
12 pobrań 1963 odsłony 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia zygmunt_ra
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
pomniki
|
Pomnik oficerów-lojalistów poległych w Noc Listopadową
więcej zdjęć (24)
Architekt: Antonio Corazzi
Zbudowano: 1841, 1899
Zlikwidowano: 04.1917
Pomnik oficerów-lojalistów poległych w Noc Listopadową – nieistniejący już pomnik upamiętniający siedmiu polskich oficerów wiernych monarsze, poległych z rąk powstańców w Noc Listopadową.
W pierwszą noc powstania listopadowego śmierć poniosło 6 generałów: Ignacy Blumer, Maurycy Hauke, Józef Nowicki, Stanisław Potocki, Tomasz Jan Siemiątkowski, Stanisław Trębicki, oraz pułkownik Filip Nereusz Meciszewski, umieszczenie tych nazwisk na pomniku zaproponował generał Rautenstrauch.
Pomnik stanął w 1841 roku na Placu Saskim w Warszawie - uroczyste odsłonięcie nastąpiło dnia 29 listopada 1841 r.. Przybrał on formę 30-metrowego (25 łokci) obelisku z lanego żelaza, stojącego na ośmiokątnej podstawie z szarego marmuru krajowego z okolic Słupcy o średnicy 30 łokci. Na podstawie znajdował się piedestał z żelaza, podparty ośmiu skarpami, przy których umieszczono osiem spiżowych lwów w pozycji leżącej. Wszystkie boki piedestału pokryte były napisami w języku polskim i rosyjskim. Górną część obelisku zdobiły cztery pozłacane laury. Wewnątrz obelisku znajdowały się schody kręcone, a u jego podstaw cztery dwugłowe złocone orły. Rzeźby lwów i orłów odlano ze spiżu przetopionego z armat zdobytych na powstańcach.
Architektem pomnika był Antonio Corazzi, części lane wykonane zostały przez giserów Kimensa i Jenkera, rzeźbiarz - Konstanty Hegel wymodelował 8 lwów i 4 orły, bronzownik Trouve dokonał złocenia, cyzelowania i wykończenia ozdób spiżowych. Szkice wykonał własnoręcznie car Mikołaj I. Pomnik nosił skomponowany przez cara polski napis Polakom poległym w 1830 roku za wierność swemu Monarsze. Na budowę zużyto 3460 cetnarów żelaza i 45 000 funtów spiżu i brązu a całkowity koszt pomnika wyniósł 302 900 zł.
Pomnik nie cieszył się popularnością wśród warszawiaków, którzy raczej powstańców uważali za bohaterów godnych pomników. W 1899 roku pomnik został przeniesiony w związku z budową prawosławnego soboru św. Aleksandra Newskiego na mniej eksponowane miejsce na Placu Zielonym (obecnie Plac Dąbrowskiego), gdzie carska policja miała kłopoty z jego dopilnowaniem, gdyż co rusz pojawiały się na nim obelżywe napisy.
W 1914 r. pomnik był dwukrotnie uszkodzony: najpierw w 10.1914 r. na skutek akcji bojowców powiązanych z POW a następnie pod koniec listopada 1914 r., w wyniku niemieckiego nalotu. Uszkodzenia te były jednak nieznaczne. W kwietniu 1917 roku pomnik został rozebrany za zezwoleniem okupacyjnych władz niemieckich, które udzieliły go dopiero po abdykacji cara Mikołaja II.
Pomnik poświęcono:
• генералам/generałom
o Маурицию Гауке (польск. Maurycy Hauke), o Станиславу Потоцкому (польск. Stanisław Potocki), o Йозефу Новицкому (польск. Józef Nowicki), o Игнацы Блюмеру (польск. Ignacy Blumer), o Станиславу Трембицкому (польск. Stanisław Trębicki), o Томешу Яну Сементковскому (польск. Tomasz Jan Siemiątkowski)
• полковнику/pułkownikowi
o Филипу Нереужу Мецишевскому (польск. Filip Nereusz Meciszewski).
W pierwszą noc powstania listopadowego śmierć poniosło 6 generałów: Ignacy Blumer, Maurycy Hauke, Józef Nowicki, Stanisław Potocki, Tomasz Jan Siemiątkowski, Stanisław Trębicki, oraz pułkownik Filip Nereusz Meciszewski, umieszczenie tych nazwisk na pomniku zaproponował generał Rautenstrauch.
Pomnik stanął w 1841 roku na Placu Saskim w Warszawie - uroczyste odsłonięcie nastąpiło dnia 29 listopada 1841 r.. Przybrał on formę 30-metrowego (25 łokci) obelisku z lanego żelaza, stojącego na ośmiokątnej podstawie z szarego marmuru krajowego z okolic Słupcy o średnicy 30 łokci. Na podstawie znajdował się piedestał z żelaza, podparty ośmiu skarpami, przy których umieszczono osiem spiżowych lwów w pozycji leżącej. Wszystkie boki piedestału pokryte były napisami w języku polskim i rosyjskim. Górną część obelisku zdobiły cztery pozłacane laury. Wewnątrz obelisku znajdowały się schody kręcone, a u jego podstaw cztery dwugłowe złocone orły. Rzeźby lwów i orłów odlano ze spiżu przetopionego z armat zdobytych na powstańcach.
Architektem pomnika był Antonio Corazzi, części lane wykonane zostały przez giserów Kimensa i Jenkera, rzeźbiarz - Konstanty Hegel wymodelował 8 lwów i 4 orły, bronzownik Trouve dokonał złocenia, cyzelowania i wykończenia ozdób spiżowych. Szkice wykonał własnoręcznie car Mikołaj I. Pomnik nosił skomponowany przez cara polski napis Polakom poległym w 1830 roku za wierność swemu Monarsze. Na budowę zużyto 3460 cetnarów żelaza i 45 000 funtów spiżu i brązu a całkowity koszt pomnika wyniósł 302 900 zł.
Pomnik nie cieszył się popularnością wśród warszawiaków, którzy raczej powstańców uważali za bohaterów godnych pomników. W 1899 roku pomnik został przeniesiony w związku z budową prawosławnego soboru św. Aleksandra Newskiego na mniej eksponowane miejsce na Placu Zielonym (obecnie Plac Dąbrowskiego), gdzie carska policja miała kłopoty z jego dopilnowaniem, gdyż co rusz pojawiały się na nim obelżywe napisy.
W 1914 r. pomnik był dwukrotnie uszkodzony: najpierw w 10.1914 r. na skutek akcji bojowców powiązanych z POW a następnie pod koniec listopada 1914 r., w wyniku niemieckiego nalotu. Uszkodzenia te były jednak nieznaczne. W kwietniu 1917 roku pomnik został rozebrany za zezwoleniem okupacyjnych władz niemieckich, które udzieliły go dopiero po abdykacji cara Mikołaja II.
Pomnik poświęcono:
• генералам/generałom
o Маурицию Гауке (польск. Maurycy Hauke), o Станиславу Потоцкому (польск. Stanisław Potocki), o Йозефу Новицкому (польск. Józef Nowicki), o Игнацы Блюмеру (польск. Ignacy Blumer), o Станиславу Трембицкому (польск. Stanisław Trębicki), o Томешу Яну Сементковскому (польск. Tomasz Jan Siemiątkowski)
• полковнику/pułkownikowi
o Филипу Нереужу Мецишевскому (польск. Filip Nereusz Meciszewski).
pl. Dąbrowskiego Jana Henryka
więcej zdjęć (217)
Dawniej: Plac Jana Henryka Dąbrowskiego, Plac Zielony
Plac Jana Henryka Dąbrowskiego w Warszawie - Jeden ze stołecznych placów położony w ścisłym centrum miasta, znajdujący się w kwartale ulic Rysiej, Szkolnej, Kredytowej i Jasnej.
Zaczątkiem dzisiejszego Placu Jana Henryka Dąbrowskiego był założony w roku 1730 Lasek Przy Promenadzie\', w rzeczywistości ogród należący do pałacu Franciszka Bielińskiego znajdującego się przy ul. Królewskiej. W roku 1757 marszałek Bieliński utworzył jurydykę Bielino, której osią była powstała wtedy ul. Marszałkowska. W tym okresie na terenie dawnego lasku wytyczono rynek targowy jurydyki Bielino, otoczony parterowymi domami projektu Jakuba Fontany. Ich resztki dotrwały do lat sześćdziesiątych XIX wieku, jednak wcześniej, w roku 1797 na placu założono ogród, na nowo obsadzony zielenią w roku 1820, co zaowocowało nadaniem nazwy Plac Zielony. W roku 1816 przy placu powstało targowisko zwane Pociejowem, przeniesione z terenu na którym wzniesiono w późniejszym okresie Teatr Wielki; przy Placu Zielonym działało do roku 1864 i przeniesienia na ul. Bagno. Wcześniej, w latach 1856-58 wzdłuż północnej pierzei Placu Zielonego wytyczono ulicę Kredytową, łącząc go tym samym z ul. Mazowiecką. Dopiero w roku 1922 Plac Zielony otrzymał częściowo odrębną numerację budynków, wcześniej przypisanych do otaczających go ulic Rysiej, Szkolnej, Kredytowej i Jasnej. Najwcześniej wzniesiono budynki w ciągu Rysiej; w roku 1868 wzniósł tam swój dom lekarz Ludwik Natanson. Autorem budynku był może Julian Ankiewicz, projektant sąsiednich kamienic; fasadę kamienicy ozdobiły alegoryczne rzeźby autorstwa Leonarda Marconiego. Kolejną zabudową placu były kamienice nr. 2 i 4, wybudowane w ciągu ul. Jasnej, które jako identyczne pod względem wyglądu sprawiały wrażenie jednego obiektu. Trzecią fazą zabudowy Placu było wzniesienie obiektów w zachodniej pierzei, w ciągu ulicy Szkolnej: według projektu Teodora Witkowskiego powstał tam dom Wiktora Maringe\'a, mieszczący Hotel Francuski. Główne wejście do hotelu wiodło od strony ulicy Rysiej, jednak fasadę od strony placu ozdobiono rzeźbionymi popiersiami dłuta Faustyna Cenglera, symbolizującymi gatunki win, co było związane z funkcjonowaniem tam restauracji serwującej dania kuchni francuskiej. Jako ostatnia zabudowę otrzymała pierzeja w ciągu ul. Kredytowej; w latach 1881-83 według projektu Witolda Lanciego pod nr. 6 powstał zachowany do dziś wspaniały Pałac Szlenkierów, będący wtedy jedną z najznakomitszych rezydencji w mieście. Przeciwną stronę placu po roku 1897 zajął gmach Domu Mody Bogusłąwa Hersego, wzniesiony u zbiegu z ul. Marszałkowską pod nr. 9 według konceptu Józefa Hussa. Około roku 1937 Elektrownia Powiśle ulokowała w budynku \"Salon Demonstracyjny\" reklamujący zastosowanie elektryczności, zaś przed budyniem pojawiła się reklama z żelazkiem autorstwa Zygmunta Stępińskiego. Wcześniej, w roku 1894 na placu stanął Pomnik oficerów-lojalistów poległych w Noc Listopadową, otoczony skwerem obsadzonym drzewami. Z oczywistych względów obelisk upamiętniający generałów - zdrajców nie cieszył się sympatią społeczeństwa; dewastowany i pokrywany często wulgarnymi napisami został usunięty w roku 1917. W latach 1913-16 pod nr. 8 powstała według projektu Józefa Napoleona Czerwińskiego i Wacława Heppena zachowana do dziś siedmiopiętrowa kamienica Feliksa Goldstanda, będąca ówcześnie jednym z najwyższych warszawskich \"niebotyków\". Wzniesiona jako ostatnia przy placu, w okresie powojennym została niestety obniżona; jednocześnie zniszczono kamienne elementu jej wystroju architektonicznego. W okresie okupacji całkowitemu zniszczeniu uległy trzy domy; pozostała zabudowa została spalona w roku 1944. W latach pięćdziesiątych wyburzono nieźle zachowany dom Hersego, Pałac Szlenkierów i kamienicę Goldstanda odbudowano z wprowadzeniem licznych niekorzystnych zmian. Ocalał zielony skwer, na którym jeszcze przed wybuchem wojny, w roku 1930 ustawiono w basenie fontannę z brązową kopią rzeźby \"Chłopiec z krokodylem\" dłuta Stanisława Jackowskiego. Po wojennych uszkodzeniach odrestaurowana w warszawskiej firmie Bracia Łopieńscy, do roku 1961 przejściowo stała na zapleczu pałaców przy Pl. Bankowym.
Źródło:
Zaczątkiem dzisiejszego Placu Jana Henryka Dąbrowskiego był założony w roku 1730 Lasek Przy Promenadzie\', w rzeczywistości ogród należący do pałacu Franciszka Bielińskiego znajdującego się przy ul. Królewskiej. W roku 1757 marszałek Bieliński utworzył jurydykę Bielino, której osią była powstała wtedy ul. Marszałkowska. W tym okresie na terenie dawnego lasku wytyczono rynek targowy jurydyki Bielino, otoczony parterowymi domami projektu Jakuba Fontany. Ich resztki dotrwały do lat sześćdziesiątych XIX wieku, jednak wcześniej, w roku 1797 na placu założono ogród, na nowo obsadzony zielenią w roku 1820, co zaowocowało nadaniem nazwy Plac Zielony. W roku 1816 przy placu powstało targowisko zwane Pociejowem, przeniesione z terenu na którym wzniesiono w późniejszym okresie Teatr Wielki; przy Placu Zielonym działało do roku 1864 i przeniesienia na ul. Bagno. Wcześniej, w latach 1856-58 wzdłuż północnej pierzei Placu Zielonego wytyczono ulicę Kredytową, łącząc go tym samym z ul. Mazowiecką. Dopiero w roku 1922 Plac Zielony otrzymał częściowo odrębną numerację budynków, wcześniej przypisanych do otaczających go ulic Rysiej, Szkolnej, Kredytowej i Jasnej. Najwcześniej wzniesiono budynki w ciągu Rysiej; w roku 1868 wzniósł tam swój dom lekarz Ludwik Natanson. Autorem budynku był może Julian Ankiewicz, projektant sąsiednich kamienic; fasadę kamienicy ozdobiły alegoryczne rzeźby autorstwa Leonarda Marconiego. Kolejną zabudową placu były kamienice nr. 2 i 4, wybudowane w ciągu ul. Jasnej, które jako identyczne pod względem wyglądu sprawiały wrażenie jednego obiektu. Trzecią fazą zabudowy Placu było wzniesienie obiektów w zachodniej pierzei, w ciągu ulicy Szkolnej: według projektu Teodora Witkowskiego powstał tam dom Wiktora Maringe\'a, mieszczący Hotel Francuski. Główne wejście do hotelu wiodło od strony ulicy Rysiej, jednak fasadę od strony placu ozdobiono rzeźbionymi popiersiami dłuta Faustyna Cenglera, symbolizującymi gatunki win, co było związane z funkcjonowaniem tam restauracji serwującej dania kuchni francuskiej. Jako ostatnia zabudowę otrzymała pierzeja w ciągu ul. Kredytowej; w latach 1881-83 według projektu Witolda Lanciego pod nr. 6 powstał zachowany do dziś wspaniały Pałac Szlenkierów, będący wtedy jedną z najznakomitszych rezydencji w mieście. Przeciwną stronę placu po roku 1897 zajął gmach Domu Mody Bogusłąwa Hersego, wzniesiony u zbiegu z ul. Marszałkowską pod nr. 9 według konceptu Józefa Hussa. Około roku 1937 Elektrownia Powiśle ulokowała w budynku \"Salon Demonstracyjny\" reklamujący zastosowanie elektryczności, zaś przed budyniem pojawiła się reklama z żelazkiem autorstwa Zygmunta Stępińskiego. Wcześniej, w roku 1894 na placu stanął Pomnik oficerów-lojalistów poległych w Noc Listopadową, otoczony skwerem obsadzonym drzewami. Z oczywistych względów obelisk upamiętniający generałów - zdrajców nie cieszył się sympatią społeczeństwa; dewastowany i pokrywany często wulgarnymi napisami został usunięty w roku 1917. W latach 1913-16 pod nr. 8 powstała według projektu Józefa Napoleona Czerwińskiego i Wacława Heppena zachowana do dziś siedmiopiętrowa kamienica Feliksa Goldstanda, będąca ówcześnie jednym z najwyższych warszawskich \"niebotyków\". Wzniesiona jako ostatnia przy placu, w okresie powojennym została niestety obniżona; jednocześnie zniszczono kamienne elementu jej wystroju architektonicznego. W okresie okupacji całkowitemu zniszczeniu uległy trzy domy; pozostała zabudowa została spalona w roku 1944. W latach pięćdziesiątych wyburzono nieźle zachowany dom Hersego, Pałac Szlenkierów i kamienicę Goldstanda odbudowano z wprowadzeniem licznych niekorzystnych zmian. Ocalał zielony skwer, na którym jeszcze przed wybuchem wojny, w roku 1930 ustawiono w basenie fontannę z brązową kopią rzeźby \"Chłopiec z krokodylem\" dłuta Stanisława Jackowskiego. Po wojennych uszkodzeniach odrestaurowana w warszawskiej firmie Bracia Łopieńscy, do roku 1961 przejściowo stała na zapleczu pałaców przy Pl. Bankowym.
Źródło: