Koszary wałeckie zostały wzniesione w latach 1934-36 na wschodnich rubieżach miasta przy drodze prowadzącej do Jastrowia (obecnie ulica Wojska Polskiego). Pięć trzykondygnacyjnych typowych koszarowców było przeznaczonych do zakwaterowania żołnierzy. W budynku dwukondygnacyjnym mieściła się dobrze wyposażona kuchnia ze stołówką. Z tyłu był plac apelowy, wokół którego rozlokowano kilka mniejszych budynków gospodarczych. Z prawej strony znajdowały się cztery duże stajnie i kuźnia. Przy wschodniej granicy działki zlokalizowano dwa kompleksy garażowe. Wałeckie koszary były nowoczesne i dobrze wyposażone. Zostały wybudowane na rozległym wzgórzu w odległości około 1 do 2 km za linią Wału Pomorskiego. Oznaczało to, że oprócz normalnej funkcji koszarowej stały się doskonałym zapleczem dla pobliskich schronów i ich przedłużoną drugą linią obrony. Choć koszary wyglądały całkiem normalnie, to w rzeczywistości były trudną do zdobycia twierdzą. Pod budynkiem stojącym od strony zachodniej znajdował się potężny żelbetowy bunkier, który był siedzibą dowódcy odcinka. Od strony wschodniej i południowej koszary były bronione przez karabiny maszynowe typu MG 08, które znajdowały się w trzech bunkrach o wysokiej klasie odporności. Bunkry ukryto w specjalnie dla nich wzniesionych budynkach gospodarczych usytuowanych w linii ogrodzenia. Budynek koszarowy znajdujący się po prawej stronie od wejścia jest nieco inny od pozostałych. Nad jego dachem góruje niewielka wieżyczka. Wydaje się całkiem normalna, ale w rzeczywistości jest to solidna, obłożona czerwoną cegłą, betonowa wieża obserwacyjna.

Do niedawna w koszarach stacjonował 49. Warszawski Pułk Zmechanizowany (JW 3761). Obecnie w budynku znajdującym się po lewej stronie mieści się Żandarmeria Wojskowa a w pozostałych Wyższa Szkoła Zawodowa.



Wał Pomorski jest przygraniczną fortyfikacją III Rzeszy. Przebiegał wzdłuż granicy z Polską. Jego zadaniem była osłona Niemiec przed agresją ze strony Polski. Pierwsze obiekty Wału Pomorskiego powstały w 1932 r..Umiejscowiono je w kluczowych punktach obrony takich jak np.najważniejsze szlaki komunikacyjne. Budowa otoczona wielką tajemnicą trwała do 1938 r. i była realizowana odcinkami. W założeniu Wał Pomorski miał opierać się na naturalnych przeszkodach terenowych, gdyż według niemieckiej nomenklatury nie był on fortyfikacją stałą tylko"pozycją" (niem. Pommernstellung). Umocnienia Wału Pomorskiego rozciągają się na linii: Bałtyk - Polanów - Biały Bór - Szczecinek -Wałcz - Tuczno - Krzyż - Gorzów Wielkopolski. Wałcz (niem. Deutsch Krone) stanowił najsilniejszą pozycję obrony Wału Pomorskiego. Schrony bojowe znajdują się poza miastem. Trzon fortyfikacji stanowiły grupy warowne "Cegielnia" i "Marianowo", które usytuowano tuż przed linią kolejową. Drugą linię stanowiły lżejsze schrony wkomponowane w fortyfikacje polowe. Ostatnią linią obrony były schrony umieszczone na terenie koszar 32 pułku artylerii (obecnie znajduje się w nich Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa - PWSZ). Wałcz był oblegany przez Rosjan w dniach od 30 stycznia 1945 r. do 11 lutego.Rosjanie przeprowadzili kilka bezskutecznych ataków między innymi na grupy warowne. Jednak Niemcy dopiero wobec groźby okrążenia porzucili fortyfikacje Wałcza, uciekając po zamarzniętym jeziorze Bytyń.



30 stycznia 1945 r. pod Wałcz podeszły pierwsze oddziały Armii Czerwonej. Przed sobą miały najsilniejszy odcinek Pommernstellung, czyli Wału Pomorskiego, niemieckiej linii fortyfikacyjnej utworzonej jeszcze w latach 30. ubiegłego wieku w celu obrony Pomorza Zachodniego przed ewentualnym atakiem ze strony polskiej. Fortyfikacje wału ciągnęły się na długości ponad 200 km, przeważnie jednak opierały się o naturalne przeszkody terenu, takie jak rzeki, jeziora i bagna. Na większości odcinków jego podstawowym elementem obronnym były więc podwójne transzeje dla piechoty i niewielkie schrony kryjące stanowiska karabinów maszynowych. Pod Wałczem ten naturalny łańcuch obronny był dosyć dziurawy i dlatego postanowiono go w tym miejscu "załatać" potrójnym pasem umocnień, na który składały się wyjątkowo rozbudowane schrony. Najmocniejsze z nich, z obszernymi podziemiami i stanowiskami ogniowymi w kopułach pancernych, wzniesiono u wylotu szosy na Piłę (grupa "Cegielnia") oraz między jeziorami Chmiel Duży i Chmiel Mały (grupa "Marianowo") na wschód i południowy wschód od miasta.

Załoga twierdzy Wałcz w styczniu 1945 r. składała się z różnych oddziałów, często o niewielkiej wartości bojowej, ale wystarczająco licznych, żeby obsadzić wszystkie schrony i skutecznie bronić się za ich murami. O klęsce zadecydowało przełamanie linii wału przez żołnierzy 1. Armii Wojska Polskiego kilkanaście kilometrów na północ od miasta, w rejonie Zdbic. W ciągu kilku następnych dni Wałcz mógł zostać całkowicie otoczony, dlatego dowództwo niemieckie zdecydowało się na ewakuację.