Zakłady Porcelitu Stołowego „Pruszków” – nieistniejący już zakład przemysłowy w Pruszkowie, produkujący początkowo wyroby fajansowe, później porcelitowe.
Fabryka fajansu powstała w Pruszkowie w 1872 lub 1880 r.. Jej założycielami byli Jakub Teichfeld i Ludwik Asterblum, późniejsi współwłaściciele fabryki we Włocławku . Asterblum zmarł w 1902 , po jego śmierci około 1903 jedynym właścicielem zakładu został Teichfeld . Na początku XX w. zatrudnienie w fabryce wynosiło ok. 120 osób, przed wybuchem I wojny światowej osiągnęło ok. 200 osób . Produkowano proste naczynia fajansowe, a także wyroby ozdobne skromnie dekorowane malaturami lub techniką stempelkową (ornamentami z kwiatów, owoców i gałązek). Podczas I wojny światowej fabryka została zniszczona. W okresie dwudziestolecia międzywojennego asortyment rozszerzono o ceramikę techniczną i produkty kaflarskie, jednak ogólny obrót był dużo mniejszy. Ostatnim właścicielem fabryki był Szloma vel Stanisław Ehrenreich , który na początku II wojny światowej opuścił Pruszków.
W 1946 zakłady znacjonalizowano i nadano im nazwę Zakłady Fajansu w Pruszkowie; podlegały wówczas Wojewódzkim Zakładom Przemysłu Terenowego, a następnie Ministerstwu Przemysłu Chemicznego; pierwszym dyrektorem zakładów został inż. Henryk Pawełczyński . Początkowo produkowano tu jeszcze wyroby fajansowe, jednak w wyniku przeprowadzonej w latach 1954–1956 rozbudowy i modernizacji linii technologicznej fabryka zaczęła produkować wyroby z porcelitu, a sam zakład otrzymał nazwę Zakłady Porcelitu Stołowego „Pruszków”[potrzebny przypis]. W 1958 powstał ośrodek wzorcujący, kierowany przez Gabrielę Hoffmann-Śleżewską. Powstawały tam przede wszystkim nowoczesne zdobienia do dawnych modeli wyrobów, pierwszym nowym projektem był zestaw do kawy Primo Śleżewskiej z 1959. Na przełomie lat 50. i 60. w „Pruszkowie” realizowano głównie projekty z Instytutu Wzornictwa Przemysłowego, autorstwa Danuty Duszniak, Zofii Przybyszewskiej oraz Zofii Galińskiej[9]. Po odejściu Śleżewskiej w 1962 do projektantów zakładu dołączyła Wiesława Gołajewska. Oprócz projektów licznych serwisów kawowych opracowała też wraz z mężem technologię szkliwa zbiegającego. Pokryte nim wyroby zdobyły w 1963 złoty medal na targach krajowych w Poznaniu . W 1977 zakłady zostały odznaczone Orderem Sztandaru Pracy II klasy.
Zakłady Porcelitu Stołowego „Pruszków” ogłosiły upadłość w 2001 bądź w 2002 roku. Ich teren został zakupiony w 2005 roku przez firmę deweloperską od syndyka masy upadłościowej i na tym terenie powstało osiedle mieszkaniowe.
Na terenie należącym do zakładu znajduje się neorenesansowy pałac, wybudowany w II połowie XIX w. jako rezydencja dla Jakuba Teichfelda, stanowiący ostatni istniejący budynek dawnego kompleksu fabryki.