Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 7 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. małopolskie › Kraków › Dzielnica I Stare Miasto › Rynek Główny › Rynek Linia G-H › Kamienica "Pod Złotym Karpiem" |
Lata 1880-1900 , Pośrodku kamienica "Pod Złotym Karpiem" i "Dom Wenecki"
Skomentuj zdjęcie
4elza
+2 głosów:2  Wymiana + autor. 2024-02-13 08:19:01 (2 lata temu)
|
|
Na stronie od 2010 maj
16 lat 0 miesięcy 10 dni |
Dodane: 12 marca 2018, godz. 18:13:11
Źródło: Archiwum Narodowe w Krakowie
Autor: Natan Krieger ... więcej (149)
Rozmiar: 997px x 1400px
21 pobrań 1728 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia labeo7
Obiekty widoczne na zdjęciu
Kamienica "Pod Złotym Karpiem"
więcej zdjęć (9)
Zbudowano: XIV w.
Kamienica Pod Złotym Karpiem (Bruzikowska, Śrubinowska) zbudowana została w pierwszej połowie XIV w. W XV dobudowano drugie piętro, a na początku XVI – trzecie.
Kamienica należała do bogatych rodzin kupieckich: do 1545 jej właścicielami byli Morsztynowie, do 1587 Wanzamowie, a do 1595 Gutteterowie. Pod koniec XVI w., przeprowadzono dużą modernizację nowożytną.
W 1602 mieszkał w niej królewski malarz Tomasz Dolabella. W XVII w., budynek należał do Pawła Bruzika, a od 1640 do Teodozjusza Śrubina. W XVIII w., kamienicę zamieszkiwały rodziny kupieckie: Marchetti, Toriani, Belli, Leśkiewiczowie. Około 1830 Jan Wincenty Kopff wykonał w pomieszczeniach pierwszego piętra klasycystyczne polichromie z pejzażami. W 1850 pożar zniszczył oficyny (odbudowane rok później). W latach 70. XIX w., Jacek Matusiński przebudował kamienicę dla rodziny Hessów (zmiana parteru, dachu i fasady). W czasie remontu w 1906 różne zabytkowe detale przekazano do Muzeum Narodowego w Krakowie. W 1930 na parterze pojawiły się witryny o awangardowej formie według projektu Jerzego Struszkiewicza. W latach 1959-1962 przywrócono klasycystyczną dekorację fasady, a między 1973 a 1975 gruntownie przebudowano oficyny (włączenie do pasażu Bielaka). Z dawnej dekoracji i wyposażenia zachowane zostały jedynie strop i renesansowe i klasycystyczne polichromie na pierwszym piętrze.
Kamienica należała do bogatych rodzin kupieckich: do 1545 jej właścicielami byli Morsztynowie, do 1587 Wanzamowie, a do 1595 Gutteterowie. Pod koniec XVI w., przeprowadzono dużą modernizację nowożytną.
W 1602 mieszkał w niej królewski malarz Tomasz Dolabella. W XVII w., budynek należał do Pawła Bruzika, a od 1640 do Teodozjusza Śrubina. W XVIII w., kamienicę zamieszkiwały rodziny kupieckie: Marchetti, Toriani, Belli, Leśkiewiczowie. Około 1830 Jan Wincenty Kopff wykonał w pomieszczeniach pierwszego piętra klasycystyczne polichromie z pejzażami. W 1850 pożar zniszczył oficyny (odbudowane rok później). W latach 70. XIX w., Jacek Matusiński przebudował kamienicę dla rodziny Hessów (zmiana parteru, dachu i fasady). W czasie remontu w 1906 różne zabytkowe detale przekazano do Muzeum Narodowego w Krakowie. W 1930 na parterze pojawiły się witryny o awangardowej formie według projektu Jerzego Struszkiewicza. W latach 1959-1962 przywrócono klasycystyczną dekorację fasady, a między 1973 a 1975 gruntownie przebudowano oficyny (włączenie do pasażu Bielaka). Z dawnej dekoracji i wyposażenia zachowane zostały jedynie strop i renesansowe i klasycystyczne polichromie na pierwszym piętrze.
Rynek Linia G-H
więcej zdjęć (86)
Według podziału z 1882 r. Linia G-H to wschodnia pierzeja między pl. Mariackim i ul. Grodzką, składająca się z następujących kamienic:
* Kamienica Czyncielów (nr 4)
* Kamienica Bidermanowska (nr 5)
* Szara Kamienica (nr 6)
* Dom Włoski (nr 7)
* Pod Jaszczurami (nr 8)
* Kamienica Bonerowska (nr 9)
* Pod Złotym Karpiem (nr 10)
* Dom Wenecki (nr 11)
* Kamienica Fontanowska (nr 12)
* Pod Złotą Głową (nr 13)
Źródło Wikipedia
* Kamienica Czyncielów (nr 4)
* Kamienica Bidermanowska (nr 5)
* Szara Kamienica (nr 6)
* Dom Włoski (nr 7)
* Pod Jaszczurami (nr 8)
* Kamienica Bonerowska (nr 9)
* Pod Złotym Karpiem (nr 10)
* Dom Wenecki (nr 11)
* Kamienica Fontanowska (nr 12)
* Pod Złotą Głową (nr 13)
Źródło Wikipedia
Kamienica "Dom Wenecki"
więcej zdjęć (18)
Zbudowano: 1500-1510
Dawniej: Abramowska
Powstał jako dom poselski, nabyty w celu przyjmowania posłów Doży weneckiego, którzy z powodów politycznych i handlowych przyjeżdżali do Krakowa. Tylną część tej kamienicy, wychodzącą ku ulicy Stolarskiej zwano "Abramowską" od Abrahama z Gorzyc. Tę tylnią część domu posiadali następnie Łukasz i Zbigniew z Wodzisławia (Lanckorońscy) a Jan Wodzisławski sprzedał ją w r. 1534 drukarzowi Wolfgangowi Lernowi.
Kamienica w XVI w. należała do bogatej rodziny włoskiej Alantse, która pierwotnie osiedliła się w Płocku, a następnie przybyła do Krakowa. Stary Jan Alantsse był aptekarzem. Jednak kiedy brakło aptekarzy po mieczu, a po kądzieli pozostała Anna Alantssówna, która wyszła za mieszczanina Scheibergera; dom i aptekę Alantsowską nabył w r. 1603 Mikołaj Cebrowski, następnie Stanisław i Regina Dytlowicze, a od nich w r. 1638 Mikołaj Zajdlicz. Następny właściciel tego domu to Jan Pernus, rajca krakowski i sekretarz królewski. Po Janie Pernusie, wdowa Katarzyna przejęła kamienicę, nastepnie Franciszek Zajdlicz vel Zajglicz,, dalej Anna Łukaszowiczowa, kupiec Aleksander Ryedt (1710 r.) po czym końcu włoska rodzina Torianicz pochodzaca z Florencj.
Na początku XIX w., właścicielami byli Leon i Anastazy Korytowscy,, następnie Marcin Ugarte, w r. 1808 Józef Leopold Wasserab, z żoną Katarzyną Bartlówną, dalej kolejno: Józef Wasserab jeden z najpoważniejszych kupców, który odnowił i wyremontował budynek, po czym jego córki: Katarzyna Matakiewiczowa, żona rejenta i profesora Uniwersytetu i Józefa poślubiona Leonowi Chwalibogowskiemu.
Kamienica w XVI w. należała do bogatej rodziny włoskiej Alantse, która pierwotnie osiedliła się w Płocku, a następnie przybyła do Krakowa. Stary Jan Alantsse był aptekarzem. Jednak kiedy brakło aptekarzy po mieczu, a po kądzieli pozostała Anna Alantssówna, która wyszła za mieszczanina Scheibergera; dom i aptekę Alantsowską nabył w r. 1603 Mikołaj Cebrowski, następnie Stanisław i Regina Dytlowicze, a od nich w r. 1638 Mikołaj Zajdlicz. Następny właściciel tego domu to Jan Pernus, rajca krakowski i sekretarz królewski. Po Janie Pernusie, wdowa Katarzyna przejęła kamienicę, nastepnie Franciszek Zajdlicz vel Zajglicz,, dalej Anna Łukaszowiczowa, kupiec Aleksander Ryedt (1710 r.) po czym końcu włoska rodzina Torianicz pochodzaca z Florencj.
Na początku XIX w., właścicielami byli Leon i Anastazy Korytowscy,, następnie Marcin Ugarte, w r. 1808 Józef Leopold Wasserab, z żoną Katarzyną Bartlówną, dalej kolejno: Józef Wasserab jeden z najpoważniejszych kupców, który odnowił i wyremontował budynek, po czym jego córki: Katarzyna Matakiewiczowa, żona rejenta i profesora Uniwersytetu i Józefa poślubiona Leonowi Chwalibogowskiemu.
Rynek Główny
więcej zdjęć (4846)