Początki browaru sięgają 13.02.1856 roku. Data ta widnieje na dokumencie fundacyjnym, który sygnował Gustaw Strüebing – ówczesny właściciel majątku Myślęcinek. Zapewne w tym roku rusza budowa małego browaru – manufaktury.

Browar znany jest lokalnie od 1879 r. pod nazwą "Rittergutsbrauerei Myslencinek". Na północnej ścianie jednego z budynków od strony placu widnieją dwie daty: 1876 rok i 1889 rok. Obie daty miały zapewne wielkie znaczenie dla browaru, prawdopodobnie oznaczają kolejne jego rozbudowy.

W 1898 roku Struebing przekształcił firmę w spółkę komandytową. Prokurentem został Julius Otto. Koniec XIX wieku to dla browaru okres prosperity i dalszego unowocześniania. Zakład ma własną maszynę parową, a ręczny napęd urządzeń browarniczych zastąpiony jest przez elektryczność. Ogromne głębokie piwnice, służące jako chłodziarki, w których umieszczano wydobywany lód z okolicznego stawu (temperatura była utrzymywana do maja) zastąpiono nowoczesnymi chłodziarkami firmy Linde.

Ogromne piwnice zachowały się do dnia dzisiejszego, ich wejścia ze względów bezpieczeństwa zostały zamurowane, a kominy wentylacyjne widoczne są praktycznie tylko zimą, gdy pośród krzaków w czasie mrozów, w okolicach wylotów wentylacji osadza się biała szadź.

Pod koniec XIX w. myślęciński browar produkował do 10 000 hl piwa rocznie.

Przed wybuchem I wojny światowej dyrektorem browaru był Otto Hoffmann z Bydgoszczy, mistrzem piwowarskim Otto Keilhauer. Po zakończeniu działań wojennych Otto Keilhauer objął stanowisko dyrektora spółki i mistrza piwowarskiego. Browar produkował piwo jasne metodą dolnej fermentacji.

Poniżej lista właścicieli browaru:
* Gutsbrauerei, Otto Strübing auf Stolno -1888-1895
* Brauerei Myślęcinek, Otto Strübing & Co. -1898
* Browar – Streubing i S-ka -1922
* Browar i Słodownia – Józef Kieroński 1922
* Browar i Fabryka Słodu – Stanisław Roszewski -1928
* Browar i Fabryka Słodu Myślęcinek -1930
* Brauerei Myślęcinek (Kom Verw. Emil Pohl) -1939
* Browar i Fabr Słodu Myślęcinek S. Roszewski -1945
* Państwowy Browar Myślęcinek -1950

Z zakończeniem II wojny światowej i zmianami ustrojowymi nikt nie myślał poważnie o dalszej produkcji piwa. To było początkiem agonii browaru, która trwa do dziś. Po wojnie browar został przerobiony na kwaszarnię, a następnie na fabrykę farb. Po zakończeniu produkcji farb budynki popadły w ruinę.