Początki szpitala ortopedycznego sięgają początku XX wieku, kiedy to Helena Gąsiorowska będąc od urodzenia kaleką ufundowała lecznicę dla ludzi kalekich, ortopedycznie chorych. Przeznaczyła na ten cel wykupioną posesję przy ulicy Alejowej w Poznaniu. Kierowanie tym zakładem powierzyła dr med. Ireneuszowi Wierzejewskiemu.

W kwietniu 1913 roku przy zbiegu ulic Kolejowej i ówczesnej Alejowej (obecnie Gąsiorowskich), w budynku gruntownie przebudowanym z dawnej willi fabrykanta Napoleona Urbanowskiego powstał Poznański Zakład Ortopedyczny, należący do Caritasu. Była to pierwsza placówka ortopedii na ziemiach polskich.

Dziesięć lat później na bazie Zakładu Ortopedycznego powstała pierwsza w Polsce Klinika Ortopedyczna pod kierownictwem dr Ireneusza Wierzejewskiego. W placówce tej wykształciło się wielu znanych i cenionych w Polsce ortopedów, m.in. prof. W. Dega, prof. F. Raszeja, doc. J. Wolszczan czy dr H. Cetkowski.

Po śmierci prof. Ireneusza Wierzejewskiego Katedrę Ortopedii objął prof. Franciszek Raszeja.

Po II wojnie światowej szpital rozpoczął swoją działalność 26 lutego 1945 roku pod nazwą Miejski Szpital Ortopedyczny im. Ireneusza Wierzejewskiego.

W latach 1965 - 1985 szpital został rozbudowany i zmodernizowany. Liczba łóżek zwiększyła się do 105. Powstały też dwa nowe pawilony szpitala, w których zlokalizowano przyszpitalną poradnię, część administracyjną, kolejny magazyn i aptekę.

Dwa lata później w budynku przylegającym do szpitala utworzono laboratorium oraz rehabilitację i odział fizykoterapii.

W 1994 roku po siedmiu latach starań i budowy otwarto Salę Intensywnego Nadzoru Pooperacyjnego. Rok później sala została wyposażona w nowoczesny sprzęt medyczny, m.in. respiratory, monitory i defibrylatory.