Dolny Wik (łac. vicus inferior, niem. Unter Wiek), czasami nazywany Wikiem Niższym (Nieder – Wiek). Swym zasięgiem obejmował tereny okalające miasto od północnego wschodu i północy, pokryte w XVII wieku fortyfikacjami szwedzkimi, a następnie rozbudowanymi w XVIII wieku fortyfikacjami pruskimi. Samo osiedle usytuowane było wzdłuż brzegów rzeki Odry od Bramy Panieńskiej aż do granic wsi Grabowo (Grabow, 1234, 1243), zajmując nieliczną zabudową i uprawami stoki i wąwozy wzniesienia Wikowskiego (Wiekenberge), górującego nad właściwym osiedlem. Jego granice rozciągały się od położonego tuż przy rzece klasztoru panien cysterek, biegły skrajem Osiedla Klasztornego, i dalej obok kościoła św. Piotra i Pawła. Następnie biegła wzdłuż obecnej ulicy Matejki, czyli dawnej Ścieżki Kościelnej (Kirchenstieg), prowadzącej przez bagniste tereny do położonej od północnej strony miasta doliny zwanej w tym czasie Świńską Doliną (In Schwyne Grund), przez którą płynęła rzeczka Osówka, i dalej w kierunku Drzetowa. W miejscu skrzyżowania obecnej ulicy Matejki i Malczewskiego skręcała wzdłuż tej ostatniej w kierunku ulicy Parkowej, i osiągając dolinę obecnej ulicy Szarotki, zwanej wówczas Doliną Studencką (Studenten Grund), dochodziła do brzegów Odry w rejonie obecnej ulicy Łady.

Źródło: Encyklopedia Szczecina